All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 161 - Chapter 170

“อุ๊ย!" นาทีแรกที่สัมผัสโดนความร้อนของบุรุษ อิงนภาอยากชักมือกลับแต่ก็มีมือใหญ่คว้าดึงกลับมาแนบคลึงเหมือนเคย“อ่า! อือ! แบบนี้ที่รัก ทำแบบนี้ อูว์!"ใบหน้าหล่อส่ายเคลิบเคลิ้มไปมากับแรงนวดคลึงของมือเล็ก เขากัดริมฝีปากตัวเองแน่น ปล่อยมือที่ควบคุมมือเล็กขึ้นมากอบกุมเต้างามของอิงนภาที่เคลื่อนไหวยวบไปตามแรงขยับเคลื่อนไหวของตัวหล่อน มือหนากดทาบทับไปยังเต้าอวบอูมคัพดี แล้วเคลื่อนไล้ยังแผ่นหลังเล็ก กระตุกตะขอเสื้อชั้นในของเธอให้หลุดแล้วดึงถอดมันทิ้ง“อ่า! สวยเหลือเกินหนูพีร์ อืม!" โน้มตัวต่ำลงไปซุกหน้ากลางหว่างอกของสาวร่างเล็กแต่เต้าคัพดี“อือ! หนูพีร์ไม่ชอบ...อ่ะ! อุ๊ย!" หล่อนไม่ชอบที่เขาเอาหนวดเคราหนา ๆ ของเขามาถูไถหน้าอกหรือซอกคอ มันระคายเคืองและเจ็บแสบ ที่สำคัญมันทำให้ผิวของหล่อนเห่อแดง“ครั้งหน้าพี่จะโกนหนวดนะ แต่ตอนนี้อดทนไปก่อนนะหนูพีร์ อืม! อ่า!"พึมพำกับเต้าอวบอูมมือใหญ่บีบเคล้นคลึงหนักหน่วง ตวัดปลายลิ้นสากลากถูรอบวนยอดปทุมสีหวานของอิงนภา เอวสอบก็ส่ายโยกเข้าหามือน้อยที่ทำหน้าที่ลูบไล้ถูไถไปมา แถมมือเล็กของหล่อนก

กว่าจะเสร็จกิจรักก็ปาไปดึกดื่น จากคิดจะมาเอาของที่ลืมไว้เข้าไปโรงงานก็เป็นอันยกเลิก เมื่อมาเจอเนื้อหอม ๆ ของอิงนภา ตอนนี้ฝันดีนอนกกกอดคนอ่อนแรงหลับสนิทบนเตียงของตัวเอง มือใหญ่ลูบไล้ต้นแขนเรียวไปมาสลับกับจูบ ยิ่งคนตัวเล็กพึมพำรำคาญ เขาก็ยิ่งอยากแกล้งเธอ ก็ตอนนี้มันสี่ทุ่มกว่าแล้ว อิงนภายังนอนไม่ตื่นอีก“น่ารักจังเด็กน้อย” ชะโงกหน้ามาจูบหน้าผากของคนนอนหันหลังให้ ก่อนจะลุกขึ้นสวมกางเกงนอนแล้วเดินออกจากห้องลงไปยังห้องครัวเพื่อจะทำกับข้าวเตรียมรอให้อิงนภา ตื่นมาเธอจะได้ทานให้อิ่มท้องแล้วนอนต่อ ยังไงคืนนี้เขาก็ไม่ปล่อยให้สาวเจ้ากลับบ้านแน่ ๆ ยังไงเธอก็ต้องอยู่ค้างคืนกับเขาที่นี่ลงมายังห้องครัวของสตูดิโอ เปิดตู้เย็นว่ามีของสดอะไรไหม ไม่มีอะไรเลย มีแค่ไข่ไก่ แล้วตาก็เหลือบมองไปเห็นกล่องมาม่าที่มโนส่งมาให้ทุกเดือน เขาก็เปิดกล่องมาม่าที่ไม่คิดจะกินออกมา เวลานี้มาม่าดีที่สุด ข้าวก็ไม่มี ฉะนั้นต้มมาม่าใส่ไข้นี่แหละ โชคดีมีไข่ติดตู้เย็นไว้ ไม่งั้นมีแต่มาม่า ๆ อย่างเดียวขาดสารอาหารแน่ ๆ บางทีมีเพื่อนเป็นเจ้าของโรงงานผลิตมาม่าก็ดีเหมือนกัน มีกินฟรีตลอดชี

“ค่ะป้าอณา หนูพีร์รักป้านะคะ” แล้วเธอก็กดวางสาย แล้วส่งยื่นโทรศัพท์ให้คนที่หันกลับมาเมื่อเธอคุยโทรศัพท์เสร็จ“ขอบคุณนะคะที่ให้หนูพีร์ยืมโทรศัพท์”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก เพราะพี่ หนูพีร์จึงต้องโกหกแบบนั้น ตอนนี้อิ่มแล้วนอนกันเถอะ หรือจะไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนไหม พี่มีแปรงสีฟันใหม่ยังไม่ใช้ด้วยนะ เดี๋ยวพี่ฝันไปหยิบให้นะ”พูดเองเออเองจบก็ลุกขึ้นไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ไม่ห่างจากเตียงนอนเท่าไรหนักเพื่อหาแปรงสีฟันอันใหม่มาให้อิงนภาใช้ ไม่นานก็เดินกลับมาที่เตียงพร้อมกับแปรงสีฟันอันใหม่ในกล่อง“ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น หรือจะให้พี่แปรงฟันให้ด้วยไหมครับ พี่เองก็จะแปรงเหมือนกัน” เห็นคนตัวเล็กหน้าซื่อจ้องมองแปรงสีฟันในมือก็เลยเอ่ยขึ้น“คะ...คือว่า...” เธอไม่กล้าพูดว่าอายเขา ทั้ง ๆ ตอนนี้ก็เปลือยอกต่อหน้าคนตัวโต แต่จะให้ลุกเดินโดยที่ไม่มีอะไรเลยมันก็หวิว ๆ ยังไงไม่รู้ ยิ่งสายตาทรงเสน่ห์คู่นี้ของเขา เหมือนมันกำลังเผาไหม้ร่างกายของหล่อนยังไงก็ไม่รู้ จนต้องหลบตาทุกครั้งเมื่อเข้าจ้องมองมา“ทำไมครับ อายพี

ฝันดีแนะขึ้น เพื่อให้เพื่อนรู้ว่าเขายังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนไป ทั้ง ๆ จริง ๆ แล้วเขาไม่สามารถเป็นเหมือนก่อนได้ จะใช้บริการนางแบบ เขาก็ไม่อาจหลับหูหลับตาทำได้ เพราะภาพหน้าของอิงนภามักซ้อนทับเข้ามาในหัวทุกครั้ง“ดีเหมือนกัน กูโสด กูจะทำอะไรก็ได้” ลวงร้อยเห็นด้วย เพราะหงุดหงิดจากเรื่องเมื่อเช้ายังไม่หาย ที่สำคัญ กว่าจะบังคับเจ้าตัวร้ายสงบได้ก็แทบคลั่งตาย ลักษณานะลักษณา น่าจับมาตีก้นให้เข็ดหลาบเสียจริง แต่ทำไม่ได้เพราะนั่นน้องสาวเพื่อน“มึงน่ะไม่โสดไอ้ลวง กูนี่โสดจริง อย่าลืมสิ ตราบใดยังไม่มีแฟน กูจะถือว่ามึงเป็นของน้องกู ไอ้ว่าที่น้องเขย” รักษ์ยืนขึ้นเดินมาตบไหล่ของเพื่อน“เลิกยัดเยียดน้องฮันนี่ให้กูสักทีเถอะ ทุกวันนี้ติดตามกูอย่างกับเงา ทำตัวหึงหวงกูอย่างกับเป็นแฟน เฮ้อ! พูดถึงน้องมึงแล้วก็หงุดหงิดเลย ไปกันเถอะ อย่ามาพูดเรื่องนี้เลย แค่พูดถึงหน้าน้องมึงก็ลอยมาแล้ว” ลวงร้อยลุกขึ้นเดินออกจากห้องไปโดยไม่คิดจะสนใจรอฝันดีกับรักษ์ สองหนุ่มหันมายิ้มให้กันแล้วเดินตามคนเร่งรีบออกไป ลวงร้อย รักษ์ และฝันดีนั

“มาครับ”“ดูแลเมียกูด้วยล่ะ อย่าให้เธอทำงานหนัก”“ครับผม” มาทศรับคำก่อนที่ปลายสายจะวางสายไป“ว่ายังไงบ้างไอ้ทศ” ธนาถาม“ก็บอกให้ดูแลเมียเขานั่นแหละ ตอนนี้นะอะไรก็เมียกู เมียกู พี่ฝันเรียกหนูพีร์ว่าเมียแบบเต็มปากเต็มคำไม่อายเลยว่ะไอ้สอง”“ก็พี่ฝันรักน้องพีร์ยังไงล่ะ ทั้งรักทั้งหวง เฮ้อ! ก็หวังให้เป็นแบบนั้น กูสงสารน้องพีร์ว่ะ คนดี ๆ แบบน้องพีร์ตามพี่ฝันไม่ทันหรอก ถ้าพูดจริง ๆ เสือผู้หญิงแบบนั้นมีเหรอจะหยุดที่น้องพีร์” ธนาสงสารอิงนภาเหลือเกิน ไม่รู้ทำไมเจ้านายของพวกเขาถึงทำเหมือนกับว่าเธอไม่มีตัวตน ห่วงเขา คิดถึงเขาก็ไม่โทร.หา เบอร์โทร.ก็มีของกันและกัน ต่างคนต่างไม่กล้าจะเริ่มเลยเป็นแบบนี้ไง อีกคนก็เอาแต่หน้าเศร้าเพล้ง!เสียงดังมาจากในห้องน้ำทำให้ทั้งสองหันมามองหน้ากัน แล้ววิ่งไปยังห้องน้ำทันที เพราะอิงนภาอยู่แถวนั้น พอมาถึงเห็นอิงนภานอนหมดสตินิ่งหน้าห้องน้ำ“น้องพีร์ น้องพีร์เป็นอะไรครับ” ธนาถล