Todos los capítulos de ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Capítulo 251 - Capítulo 260

ลวงร้อยนอนเล่นอยู่ห้องนั่งเล่น นอนอ่านหนังสือการ์ตูนเล่มโปรดไปมา วันนี้เขาพักผ่อน นอนเต็มวัน พักผ่อนจนเบื่อ เลยไปค้นหนังสือการ์ตูนฝรั่งที่เคยอ่านตอนเด็ก ๆ มาอ่านเล่นฆ่าเวลาจนไม่ได้สังเกตรอบข้างว่าตอนนี้มีคนมานั่งมองเขาอยู่โซฟาอีกตัวลักษณานั่งมองทุกอิริยาบถของคนนอนอ่านหนังสือการ์ตูน มือหยิบขนมในจานข้าง ๆ ใส่ปากไปด้วย ชีวิตเขาช่างดีเหลือเกิน เหมือนไม่มีเรื่องให้เครียด“พี่ลวงคะ” เธอเรียกชื่อเขาพร้อมกับดึงหนังสือการ์ตูนออกจากหน้าของเขา“ฮันนี่มาที่นี่ทำไม” ดีดตัวลุกขึ้นนั่งแล้วขยี้ตาตัวเองแรง ๆ อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง“มาหาพี่ยังไงคะ”“แล้วมาหาทำไม” ถามอีกครั้งพร้อมกับหยิบขนมในจานใส่ปากเคี้ยว จ้องมองสำรวจร่างน้อยที่นั่งอยู่โซฟาอีกตัว“ทำไมถามฮันนี่แบบนี้คะ” หน้าที่ยิ้มแย้มถอดสีทันที เมื่อสีหน้าเขาเคร่งขรึมเหมือนไม่ยินดีที่ได้เจอเธอที่นี่เลยสักนิด“เอ้า! อยู่ ๆ ก็มาบ้านพี่ ไม่ให้ถามแบบนี้จะให้ถามว่าอะไรล่ะ มีธุระอะไรรึเปล่า” นี่แหละนิสัยของเขา นิสัย

มาถึงก็ถามเด็กในบ้านทันทีว่าตอนนี้ลักษณาอยู่ที่ไหน พอรู้ว่าเธออยู่ไหน เขาก็รีบเดินไปยังสวนดอกมะลิที่เด็กบอกทันที พอมาถึงก็เห็นคนตัวเล็กฟุบหน้ากับหนังสือหลับอยู่ เขาใช้มือขึ้นปัดปอยผมที่ติดข้างแก้มออก แล้วดึงลากเก้าอี้ให้เบาที่สุดมานั่งลงข้าง ๆ แล้วก็เท้าคางมองคนนอนหลับในสวน หลับลึกจนไม่รู้ว่ามีคนมานั่งแอบมอง“ทำไมไม่เป็นเหมือนที่ผ่านมา ทำไมปล่อยให้พี่รอเป็นเดือนครับ” พึมพำกับคนหลับ แล้วยิ้มก่อนจะล้วงเอาโทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทออกมาแล้วเข้ากล้อง พร้อมกับยื่นจมูกไปหอมแก้มคนนอนหลับแช่ไว้ กดถ่าย แล้วจังหวะนั้นเองคนที่หลับก็ลืมตาตื่นขึ้น“พะ...พี่ลวง” รีบผลักคนตัวโตถอยห่างแล้วลุกขึ้นจะเดินหนีทันที แต่ทำได้เพียงหมุนตัว ยังไม่ทันได้ก้าวเดินก็ถูกสวมกอดไว้จากทางด้านหลัง“อย่าเพิ่งไปเลยนะ พี่มีอะไรอยากคุยกับฮันนี่ตั้งมากมาย” เขาซบคางกับไหล่มน แล้วลูบหน้าท้องที่เริ่มขยายขึ้นมาเล็กน้อยของเธอ “เหมือนจะอ้วนขึ้นนะ เจ้าตัวเล็กคงโตแล้วสินะ”“ปล่อยฮันนี่ค่ะ อย่ามาทำแบบนี้กับฮันนี่” เธอกัดฟันฝืนกล

เพชรแทบอยากชกหน้าลูก กระทืบให้ตายตรงนี้กับสิ่งที่ลูกเล่าออกมา ไม่อยากเชื่อว่าลูกชายที่เขาเลี้ยงมาแต่เด็ก พาเข้าวัดฟังธรรมตลอด ปลูกฝังแต่สิ่งดี ๆ แต่ทำไมตอนนี้ถึงได้โตมาเป็นมาเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัว และหยาบช้ายิ่งกว่าผีในนรกผุดมาเกิดเสียอีก ส่วนสุภาก็เอาแต่ร้องไห้กับการกระทำของลูกชาย นางผิดหวัง เสียใจกับสิ่งที่ลูกชายทำกับลักษณา“เลว! ลูกลวงทำให้แม่ผิดหวัง”“ไปซะ! อย่ามาให้ฉันกับแม่แกเห็นหน้าอีก ไปซะ ไอ้ลูกเลว!” เพชรชี้มือไล่ลูกชายทั้งน้ำตา และเป็นครั้งแรกที่เขาเรียกลูกชายด้วยคำว่า ‘แก’ และแทนตัวเองว่า ‘ฉัน’ กับลวงร้อย“ลูกขอโทษ” ลวงร้อยเดินไปทรุดนั่งตรงหน้าผู้เป็นพ่อที่ยืนหันหลังให้แล้วก้มลงกราบเท้าของท่าน แล้วท่านก็เดินถอยเท้าหนี พร้อมกับพูด“ไม่ต้องมาขอโทษ คนที่แกควรขอโทษและกราบคือหนูฮันนี่ แกทำกับน้องแบบนั้นได้ยังไง ไอ้ลูกชั่ว!” อยากจะต่อยอีกสักหมัดสองหมัด แต่มองหน้าลูกชายที่แตกแล้วก็ทำได้แต่กำมือไว้“

ณ ลอนดอนตลอดสองอาทิตย์ที่มาอยู่ลอนดอน เธอพยายามทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองมีความสุข ไม่ให้ผกาเป็นห่วง พยายามไปชอปปิง และเมื่อวานเพื่อนก็พาเธอไปฝากครรภ์มา ตอนนี้ลูกน้อยอายุครรภ์ได้สิบหกสัปดาห์แล้ว หล่อนนั่งเอนหลังกับโซฟาแล้วอ่านหนังสือที่ซื้อมาเมื่อวาน“วันนี้ไม่ออกไปไหนเหรอฮันนี่” ผกาเดินมาถามเพื่อน เมื่อเห็นว่าวันนี้เพื่อนเอาแต่นอนอ่านหนังสืออยู่โซฟา และกินขนมขบเคี้ยวเล่น“ไม่ละผกา เราเหนื่อย”“งั้นเราไปร้านอาหารนะ ถ้ามีอะไรโทร.เรียกเราเลยนะ หรือเบื่อก็ไปที่ร้านได้”หล่อนบอกเพื่อน เพราะร้านนั้นก็เป็นร้านของลักษณาเหมือนกัน พอมาถึง ลักษณาก็ไปดูร้านและขอร่วมหุ้นกับเธอด้วย เพื่อที่จะได้มีรายได้ไม่ต้องรบกวนครอบครัวระหว่างที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“อื้อ! วันนี้เราขออยู่บ้านเนี่ยแหละ เดี๋ยวบ่าย ๆ จะออกไปเที่ยวที่หอนาฬิกาบิ๊กเบน กับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์น่ะ จะไปเดินดูบรรยากาศและถ่ายรูปที่นั่น” ลักษณาบอกเพื่อนรัก เพราะตั้งแต่มายังไม่ได้เที่ยวไหนเลยนอกจากห้างสรรพสินค้าชอปปิงเสื้อผ้ากระเป๋าเพื่

นานสองชั่วโมงกว่ากับการเดินเที่ยวชมหอนาฬิกาบิ๊กเบนกับพระราชวังเวสต์มินสเตอร์ แต่ทำไมการมาเที่ยวครั้งนี้ของเธอถึงดูไม่มีความสุขเอาเสียเลย เพราะใจกังวลกับเรื่องก่อนหน้านี้ และคิดถึงคนที่คุกเข่าขอตนเองแต่งงาน ไม่รู้ป่านนี้ลุกขึ้นและกลับไปหรือยัง“ไม่หรอก คนอย่างพี่ลวงไม่มีทางนั่งคุกเข่ารอเราแบบนี้หรอก คนแบบนั้นไม่มีทางจะทำแน่”บอกกับตัวเองแต่ก็อดคิดกังวลไม่ได้ จึงเดินไปดูสักหน่อยว่าเขายังอยู่ที่เดิมอยู่ไหม แล้วพอเดินไปก็เห็นคนตัวโตนั่งคุกเข่าอยู่ที่เดิม หล่อนเข่าแทบทรุด ไม่คิดว่าเขาจะทำถึงขนาดนี้ อากาศก็หนาว การนั่งคุกเข่ากับพื้นปูนแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องดี เท้าเล็กเดินก้าวเร็ว ๆ ไปหาคนตัวโต“ทำไมพี่ทำแบบนี้ ทำแบบนี้ทำไม พี่ไม่เคยทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอคะ” เธอเดินคุกเข่าตรงหน้าแล้วทุบอกเขาทั้งน้ำตาตุบ! ตุบ! ตุบ!“อึก! คนโง่! คนโง่ ลุกขึ้นเลยนะ ฮือ ๆ ๆ”“ร้องไห้ทำไมครับ” จับมือเล็กที่ทุบตีหน้าอกของตัวเองให้หยุดแล้วอีกมือก็เชยคางมนขึ้นแล