All Chapters of ซีรีส์ ทอรักปักสวาท nc35+: Chapter 241 - Chapter 250

สุภาเดินวนเวียนไปมาในห้องนั่งเล่น หล่อนเป็นห่วงลูกชาย หากลูกชายยังไม่กลับถึงบ้านจะไม่ขึ้นนอนเป็นอันขาด ก็นางห่วงยิ่งลูกชายเป็นแบบนี้มาเกือบเดือนกว่าแล้ว ทำงานดื่มเหล้ากลับบ้านมาทุกวัน จนนางและสามีกลุ้มใจ เป็นห่วงกลัวว่าลวงร้อยจะล้มไข้เจ็บป่วยเอาได้ แล้วมันก็เป็นจริง เมื่อลูกชายขับรถกลับบ้าน เมาขับรถตกข้างทาง ตอนนี้อาการสาหัสอยู่ในห้องไอซียู นางโอบกอดสามีร้องไห้ขณะเดินออกมาจากห้องไอซียู“ฮือ ๆ ๆ ที่รัก ลูกของเราจะกลับมาเหมือนเดิมใช่ไหมคะ” ตอนรู้เรื่องนางถึงกลับเข่าอ่อนเป็นลมล้มไปกับพื้นเลย“ไม่เป็นไรที่รัก ตาลวงลูกของเราเก่ง ลวงเป็นคนเก่งคนแข็งแรง ยังไงก็ต้องปลอดภัยที่รัก” เพชรโอบกอดภรรยามองเข้าไปในห้องไอซียูที่ลูกชายนอนหมดสติและมีสายอะไรโยงใยเต็มไปหมด เห็นสภาพลูกชายแล้วก็อดสงสารไม่ได้“กลับกันเถอะที่รัก เราอยู่เราก็อยู่เฝ้าลูกไม่ได้” ชวนภรรยากลับเพราะห้องไอซียูหมอให้เข้าเยี่ยมเป็นเวลาเท่านั้น“ไม่ค่ะที่รัก ฉันจะอยู่รอลูกฟื้นที่หน้าห้องนี้ ฉันไม่กลับ อึก! ตาลวงลูกรักของแม่ ฮือ ๆ ๆ” นางให้สามี

“คุณพ่ออย่าให้คนท้องเครียดอีกนะครับ มันจะเป็นอันตรายต่อเด็กในท้อง”“ทะ...ท้อง เป็นไปได้ยังไงครับ” มโนถามเสียงแผ่ว“เป็นไปแล้วครับคุณพ่อ ยิ่งตอนนี้เธอตั้งท้องอ่อน ๆ แปดสัปดาห์ยิ่งต้องระวัง และจะมีอาการแพ้ท้องตามมา คุณพ่อต้องดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษนะครับ หมอขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวเธอก็ฟื้นครับ แค่อ่อนเพลียเป็นลมไปเฉย ๆ ครับ”“ครับคุณหมอ”มโนมองหน้าของลักษณาที่ยังหลับไม่ได้สติ แล้วถอนหายใจยาวออกมา“เฮ้อ! ฮันนี่เพิ่งแต่งงานได้เดือนกว่าแล้วจะท้องได้ยังไง หรือว่าจะเป็นลูกไอ้ลวง” เขาพึมพำกับตัวเอง แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักฟื้นของลักษณาไปยังห้องไอซียูทันทีที่เสียงประตูห้องพักของเธอปิดสนิท เธอก็ลืมตาขึ้นมาทันที เธอตื่นได้สักพักแล้วแต่แกล้งนอนหลับต่อเมื่อเห็นคุณหมอมา เมื่อได้ยินสิ่งที่คุณหมอบอกกับมโน เธอแทบน้ำตาไหล มันดีใจและก็เสียใจ มือเล็กกุมหน้าท้องแบนราบของตัวเองที่อีกไม่นานจะโต น้ำตาไหลออกทางหางตาเป็นทางยาวพร้อมเสียงสะอื้นไห้ดังขึ้นเรื่อย ๆ“ฮือ ๆ ๆ ลูกแม่ แม่จะทำยังไงดี พ่

“ขอบคุณครับคุณหมอ” ลวงร้อยขอบคุณคุณหมอวัยกลางคน“หมอขอตัวนะครับ หากมีอะไรตามหมอได้ที่ห้องตรวจ หรือก็ตามพยาบาลได้นะครับ”“ขอบคุณนะคะคุณหมอ” สุภาขอบคุณ“ยินดีครับ มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้วที่ต้องดูแลผู้ป่วย”“เดี๋ยวผมเดินไปส่งครับ” เพชรเอ่ยขึ้นพร้อมกับเดินไปเปิดประตูห้องส่งคุณหมอก่อนจะเดินกลับมาหาภรรยาและลูกชาย แล้วดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้าง ๆ ภรรยา“ลูกหลับไปนานขนาดนั้น แล้วงานล่ะครับ” ตื่นมาก็ถามถึงงานทันที“พ่ออยู่ทั้งคน ไม่ต้องห่วงหรอก ตอนนี้ลูกเป็นยังไง หิวไหม ปวดหัวไหม หรือเจ็บตรงไหนไหม” เพชรบอกลูกชายพลางถามกลับอย่างเป็นห่วง“ผมลูกพ่อนะครับ ไม่มีอะไรทำผมได้” คนที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลเอ่ยติดตลก“ไม่พูดแบบนี้แล้วนะตาลวง หิวไหม เดี๋ยวแม่จะกลับไปทำอาหารมาให้ เพราะเมื่อกี้หมอบอกว่ากินได้ปกติ ไม่จำเป็นต้องกินอาหารโรงพยาบาล แต่ให้เป็นอาหารอ่อน ๆ แม่จะกลับไปทำมาให้ หิวอะไรเป็นพิเศษบอกแม่เลยนะลูก” สุภาพูดพร้อมกุมมือใหญ่ขอ

หลังจากทุกคนกลับไปหมดแล้ว พ่อกับแม่ของเขาก็กลับไปแล้วเช่นกัน เขาอยากให้ท่านทั้งสองได้นอนพักผ่อนที่บ้านในที่สบาย ๆ เขานอนคนเดียวได้ไม่ต้องห่วง เปิดโทรทัศน์กดเปลี่ยนช่องไปมาจนตอนนี้เวลาสามทุ่มกว่าจึงปิดโทรทัศน์แล้วปิดไฟที่หัวเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอน แต่ยังไม่ทันหลับก็ต้องลืมตาในความมืด เมื่อมีผู้บุกรุกห้องพักของตนเองผู้บุกรุกร่างเล็กเดินมายังเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้อง แม้จะมืดแต่ก็สลัวพอมองทางเห็น เธอเดินมาถึงเตียงยกมือขึ้นลูบแก้มของคนที่คิดว่านอนหลับแล้วโน้มลงไปหอมหน้าผากพร้อมเอ่ยพึมพำ“อย่าเป็นอะไรไปอีกนะคะพี่ลวง”เสียงหวานเอ่ยพร้อมลูบไล้แก้มของชายที่รักไปมา วันนี้เธอบอกกับสามีไว้ว่าจะนอนค้างที่บ้านแม่ ไม่ต้องตามมา และลมกรดเองก็เข้าใจ ตั้งแต่แต่งงานกันเดือนเกือบสองเดือน ลมกรดและเธออยู่ด้วยกันแบบพี่น้อง เขาไม่เคยแตะต้องร่างกายของเธอสักครั้ง เรื่องนี้มีหล่อนกับเขารู้กันเพียงสองคนเท่านั้น“พี่รู้ไหม ฮันนี่แทบกินไม่ได้นอนไม่หลับตอนที่พี่ป่วย แต่ฮันนี่ต้องกิน ต้องฝืนยิ้มว่ามีความสุข เพราะฮันนี่ต้องอยู่เพื่อดูแลลูกของเรา ตอนรู้ว

“อ่ะ! อือ! พี่ลวง ฮันนี่ไม่ไหวแล้วค่ะ อ่ะ! อือ!” หล่อนเร่งเร้าจังหวะบุรุษแข็งแรง พร้อมแอ่นยกเอวเล็กบิดหมุนควงความเป็นบุรุษที่โยกเย้าเสียดสีเข้าออกในร่างอย่างรู้จังหวะ“อ่ะ! โยว์! ที่รักใจเย็น ๆ ซี้ดดด ตอดรัดพี่ดีเหลือเกินยอดรัก อ่า!”พั่บ! พั่บ! พั่บ!เสียงเนินเนื้อแประสานกันดังเป็นจังหวะเคล้าคลึงไพเราะ ร่างเล็กนอนแอ่นยกร่างบิดเร่าสนองตอบแรงโยกเร่าของเอวสอบที่นั่งเคลื่อนไหวกระแทกเข้าหาหล่อน ภาพจากความมืดทำให้ใครบางคนที่เปิดแง้มประตูห้องเห็นเข้าถึงกับนิ่งอึ้งแล้วปิดประตูเหมือนเดิมเขาตั้งใจจะมาเยี่ยมลวงร้อย แต่พอมาเห็นภาพแบบนี้และรู้ดีว่าผู้หญิงที่เห็นเป็นใคร รักษ์จึงหมุนตัวเดินออกจากหน้าห้องของลวงร้อยไป สองวันต่อมา หมอสั่งให้ลวงร้อยออกจากโรงพยาบาล เขายิ้มอารมณ์ดีผิดปกติ จะว่าได้กลับบ้านก็ไม่ใช่ เพราะมันดูดีใจเกินเหตุ จนนางสุภากับสามีต้องแอบคุยกระซิบกันนินทาลูกชายที่กลับมาถึงบ้านก็เอาแต่นั่งยิ้มอยู่คนเดียว เป็นแบบนี้ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว