CARRYING THE BILLIONAIRE'S HEIR : His Forbidden Love のすべてのチャプター: チャプター 141 - チャプター 150

MABILIS na naglalakad si Felicity. Tila ba mayroong pinagtataguan at iniiwasan. Palinga-linga siya sa paligid habang naglalakad. Binilisan niyang pumasok sa loob ng elevator.Huminga nang malalim si Felicity habang papalabas siya ng elevator. Itinatago pa rin niya ang kanyang mukha. Saka dali-daling binuksan ang pinto ng suite.“Gosh… palagi na lang bang ganito? Palagi akong nagtatago,” sabi niya nang makapasok sa loob ng suite nila ni Larry.Lumapit si Larry kay Felicity. “Ikaw ang may gustong itago ang relasyon nating dalawa. Sinasabi ko na sayo na iwanan mo na si Kyle at sumama sa akin.”Iniyakap ni Felicity ang mga kamay kay Larry at hinalikan ito sa labi. “Alam mo na malaki pa ang pakinabang na nakukuha ko sa mga Marasigan.”Nagpakawala ng mahinang tawa si Larry. Hinaplos niya ang pisngi ni Felicity."Kaya hanggang ngayon, Mrs. Marasigan ka pa rin.""Hindi naman habang buhay," sagot ni Felicity. "Kapag nakuha ko na ang gusto ko, ako mismo ang lalayo.""Totoo ba?" seryosong tanong

PINAGMAMASDAN ni Kyle si JK habang mahimbing na natutulog. Simula noong sanggol pa ang anak niya ay hindi ito nakaramdam ng tunay na pagmamahal Ng isang ina. Si Felicity na palagi na lamang humahanap ng dahilan para matakasan ang kanyang responsibilidad sa anak nila. Napabuntong-hininga si Kyle habang marahang hinaplos ang buhok ng anak. Mahimbing ang tulog ni JK. Mahigpit pa rin nitong yakap ang drawing na ginawa para sa mommy niya. Napangiti si Kyle, ngunit agad ding nawala ang ngiti sa labi niya.Hindi niya maunawaan si Felicity. Alam niyang hindi naging perpekto ang pagsasama nila. Marami silang pinagdaanan at maraming beses din silang nagkasakitan. Pero sa kabila ng lahat, umaasa pa rin siyang daratang araw na mamahalin ni Felicity si JK nang buong puso.Lumipas ang ilang taon, ngunit wala pa ring nagbago.Palagi itong abala sa sarili nitong mundo. Palaging may lakad. Palaging may dahilan. At kadalasan, si JK ang unang nasasaktan. Bata iyon na madaling magdamdam. "Daddy..."Nap

"THEN why don't you go see him?" Marahan siyang umiling. "Hindi puwede." "Bakit?" "Dahil iyon ang napagkasunduan noon. At ayokong guluhin ang buhay nila." Napabuntong-hininga si Carla. "Napakabait mo talaga." "Hindi iyon kabaitan. Ginagawa ko lang ang sa tingin kong tama." Hinawakan niya ang tasa ng kape sa harapan niya. "Kapag nakita ako ng bata, baka malito lang siya. Ang kilala niyang mommy ay si Felicity." Tumango si Carla. "Naiintindihan ko." Tahimik silang dalawa nang ilang sandali. Maya-maya ay nagsalita ulit si Loyalty. "Pero minsan... gusto ko lang makita siya kahit mula sa malayo." Napatingin si Carla sa kaibigan. "Walang kailangang makaalam. Kahit isang sulyap lang." Ngumiti si Loyalty, ngunit may lungkot pa rin sa mga mata niya. "Siguro... balang araw." Hindi niya alam na sa mga oras ding iyon, sa kabilang bahagi ng siyudad, si Kyle ay naghahanap pa rin ng mga kasagutan tungkol sa unti-unting pagkasira ng pamilya niya. Samantalang si Loyalty, ang babaeng

NANG bumaba ng sasakyan si Mina, halos tumakbo siya papasok ng mansyon.“Apo! Apo ko!” Tawag niya sa kanyang apo.Naapangiti naman si Kyle sa inaakto ng kanyang anak.“Mom, nasa room po niya…”Mabilis na tumakbo si Mina, nagulat si Wency sa ginawa ng kanyang asawa. Kitang-kita ang pagkasabik nito sa kanilang apo. Matagal din nitong hinintay na magkaroon ito ng sariling apo. Nag-iisang anak nila si Kyle.Napailing na lang si Wency habang nakangiting sumunod sa asawa."Hindi na talaga mapipigilan ang mommy mo," natatawang sabi niya kay Kyle.Ngumiti si Kyle."Matagal na rin po niyang hinihintay ito."Pagdating sa ikalawang palapag, agad na binuksan ni Mina ang pinto ng silid ni JK. Natigil siya sa kinatatayuan.Nasa sahig ang bata habang naglalaro ng building blocks kasama ang yaya nito.Napalingon si JK nang marinig ang pagbukas ng pinto."Grandma!"Mabilis siyang tumayo at tumakbo papunta kay Mina. Parang huminto ang oras para kay Mina. Mahigpit niyang niyakap ang apo at paulit-ulit i

“LOYALTY, kailan ka lumuwas sa Manila?” tanong ni Carla. Nasa clinic niya silang magkaibigan. Isinama na niya si Carla sa clinic para malibang. Medyo busy lang siya Kaya hindi niya maipasyal si Carla sa buong San Gabriel. Napahinto si Loyalty sa hawak niyang sched book. Isinarado niya muna at seryosong tumingin sa kaibigan niya. “Hindi ko alam kung kailan. Hindi ako makapagdesisyon kung dapat pa bang makita ko ang anak ko.” Sa kasunduan nila, hindi na dapat siya magpakita. Bayad siya at dapat na tumupad siya sa napagkasunduan. “Pero gusto mo siyang makita,” mahinang sabi ni Carla. Hindi agad sumagot si Loyalty. Muling napatingin siya sa sched book na nakapatong sa mesa. “Anak ko siya, Carla.” “I know.” “Pero hindi ibig sabihin na dahil anak ko siya, puwede na akong basta bumalik sa buhay niya.” Napabuntong-hininga si Carla. “Limang taon na, Loyalty. Siguro naman hindi na magiging pareho ang lahat.” “Mas lalo nga akong natatakot dahil limang taon na.” Napatingin si Carla s