ผู้หญิงของนาวิน 1

ผับหรูใจกลางเมืองเป็นที่นัดหมายของวันนี้ เพราะรับปากเอมมี่และวาริธรไปแล้ว พิมพ์พลอยจึงมายืนอยู่ท่ามกลางหมู่มวลผีเสื้อราตรี

            จริงอยู่เธอไม่ใช่คนชอบเที่ยวสถานที่แบบนี้เท่าไร แต่ก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดแต่งตัวไม่เป็น วันนี้เรือนร่างสุดเซ็กซี่จึงสวมใส่ชุดเดรสสั้นคล้องคอสีกรมพร้อมอวดแผ่นหลังขาวเนียนให้พอเป็นพิธีเท่านั้น เอาแค่ให้พอเข้ากับบรรยากาศไม่ได้ตั้งใจโชว์อะไรมากมาย

มือบางกระชับกระเป๋าคลัทช์ใบเล็กในมือก่อนเดินตรงไปยังเป้าหมาย

พวกเขาเลือกจองโซนวีไอพีซึ่งค่อนข้างมีความเป็นส่วนตัวไม่ได้เบียดเสียดเหมือนข้างนอก ซุปตาร์หนุ่มมาเที่ยวสถานที่อโคจรแบบนี้ต้องระมัดระวังตัวเป็นธรรมดาพิมพ์พลอยเข้าใจ

มุมนี้จึงมีเพียงแต่โต๊ะที่ตั้งอยู่ห่างจากโซฟาไม่กี่ตัวเท่านั้น ไม่ต้องเอ่ยราคาซึ่งครอบคลุมถึงเรื่องความปลอดภัยเรียกได้ว่าคุ้มสำหรับการรักษาภาพลักษณ์ของพระเอกหนุ่ม ให้รอดพ้นจากบรรดาเหยี่ยวแร้งที่หมายจะรุมทึ้ง

            “สวัสดีค่ะพี่เอมมี่ คุณคราม” รอยยิ้มหวานยกทักทายทั้งสองคนซึ่งมาถึงก่อนหน้าเธอได้สักพัก

            “ว้าว ปกติไม่เคยเห็นน้องพิมพ์ลุคนี้มาก่อน สวยมากค่าคุณน้อง” พรั่งพรูถ้อยคำเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา

            “ขอบคุณนะคะ” ต้องขอบคุณคำชมของเอมมี่มันช่วยให้พิมพ์พลอยไม่ได้รู้สึกอึดอัดหรือประหม่าจากสายตาคมเข้มของวาริธร แม้เขาจะขยันไล่มองเธอด้วยแววตาวาววับ

            …ก็ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจขนาดนั้น เหนื่อยใจมากกว่าที่ต้องมาอยู่ตรงนี้ทั้งที่ไม่ได้ปรารถนา

            “นั่งสิคุณ” ชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะพูดพร้อมส่งสายตาไปยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

            “สั่งอะไรดีจ๊ะน้องพิมพ์” เอมมี่เอ่ยถามในขณะที่ร่างบางทรุดตัวนั่งลงยังเก้าอี้

            “ขอไวน์ให้คุณผู้หญิงหน่อยครับ” ยังไม่ทันที่เธอจะตอบอะไร วาริธรซึ่งดูเหมือนจะชำนาญราวกับสถานที่แห่งนี้คือถิ่นของเขาเลือกสั่งออร์เดอร์กับพนักงานทันที

            “ฉันไม่ดื่มค่ะ” เสียงหวานแย้งขึ้นฉับพลัน

            “จริงจัง?” ชายหนุ่มจอมกวนมองเธอราวกับไม่เชื่อสายตา ภายนอกที่ดูเหมือนสาวแกร่งเพราะติดเย็นชาแม้มีความหวานซ่อนอยู่เธอทำให้เขารู้สึกประหลาดใจทันที

            “ค่ะ ขอเป็นอย่างอื่นดีกว่า”

            “งั้นอะไรดีน้า…” เหมือนทำท่าครุ่นคิดแต่รู้ดีว่าชายหนุ่มนั้นจงใจเล่นแง่ใส่กัน ดวงตากลมโตจึงมองเขากลับเหมือนต้องการจะบอกว่า

            ‘หยุดกวนใจกันสักที!’

            “หรือให้พี่สั่งน้ำส้มให้น้องพิมพ์ดีคะ” เอมมี่ซึ่งประเมินแล้วว่าสถานการณ์ตรงหน้าเริ่มจะไม่ปกติ พ่อลูกรักขยันแกล้งในขณะเดียวกันฝ่ายหญิงก็ดูท่าจะไม่ยอมลงให้ง่ายๆ จึงเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเพราะไม่ต้องการให้ซุปตาร์หนุ่มปะทะกับเจ้าหญิงน้ำแข็ง

            หล่อนรู้ดีว่าเวลาที่พิมพ์พลอยโกรธนั้นหญิงสาวจะเป็นเช่นไร!

            แม้เย็นชาเหมือนเก็บซ่อนทุกความรู้สึก แต่แท้จริงแล้วเธอไม่ใช่คนแบบนั้นสักนิด

            …บางครั้งน้ำแข็งก็เปลี่ยนแปลงเป็นพายุฤดูร้อนได้ไม่ยาก

            “ค่ะ”

            “เด็กน้อยจัง” เหมือนชายหนุ่มจอมกวนจะยังไม่หยุดอยู่แค่นั้น เสียงเข้มพูดขึ้นเหมือนต้องการปลุกปั่นโทสะของเธอ

            “คุณ!” พิมพ์พลอยมองเขาตาเขียว

            “สรุปเอายังไงครับคุณผู้หญิง” เหมือนเห็นสายตาดูถูกในคำตอบเหล่านั้น

            “ไวน์ค่ะ! พิมพ์ดื่มได้” ยิ่งเขาปั่นป่วนเธอมากเท่าไร พิมพ์พลอยอยากแสดงให้ชายหนุ่มเห็นว่าตนเองไม่ใช่แบบที่เขาปรามาสนะ

            แค่ไวน์ทำไมจะดื่มไม่ได้ เดี๋ยววาริธรจะได้รู้ว่าท้าทายผิดคนแล้ว

            “หึ” เธอเกลียดเสียงหัวเราะในลำคอของหมอนี่ที่สุด เพียงไม่นานไวน์แดงถูกเสิร์ฟมาให้คนตัวเล็ก ร่างบางรับแก้วพร้อมจิบเบาๆ เท่านั้น

            “ชนกันหน่อยสิครับคุณพิมพ์”

            “คราม!” เอมมี่หันไปปรามเมื่อเห็นลูกชายตัวดีนั่นยังไม่หยุด ดูก็รู้วาริธรถูกใจผู้หญิงคนนี้ แต่พิมพ์พลอยไม่ใช่คนที่เขาควรเอาตัวเข้าไปยุ่งไง

            เพราะอะไรน่ะหรือ…เพราะหล่อนมีสามีอยู่แล้วไง!

            “ค่ะ ชน”

            “ถ้าน้องพิมพ์ไม่ไหวบอกพี่ได้นะคะ นี่เอารถมาเองรึเปล่า”

            “เอามาค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะพี่เอมมี่ พิมพ์ไม่ได้คออ่อนขนาดนั้น” คลี่ยิ้มให้คนหวังดีเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจ

            “เหรอครับ”

            “ค่ะ!” น้ำเสียงติดประชดประชันของเขาฟังดูแล้วเธอเกลียดมันมากที่สุด ถ้าไม่ติดว่าเป็นแขกพิเศษที่ลูกค้าต้องการตัวนะ ไม่มีทางที่ร่างบางจะมานั่งอยู่ตรงนี้ แค่คิดก็เสียเวลานอนแย่แล้ว

            “งั้นพี่ขอตัวสักครู่นะคะ ครามอย่าไปแกล้งอะไรน้องพิมพ์นะ” เอมมี่ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพร้อมเดินออกไป

            “ดื่มน้อยจัง” ไม่ถึงเสี้ยววินาทีคนที่ถูกสั่งกลับยอกย้อนถามพิมพ์พลอยขึ้นมาอีกครั้ง ร่างสูงเคลื่อนตัวเข้ามานั่งฝั่งเดียวกันกับเธอ

            คนตัวเล็กเขยิบหนีฉับพลัน ไม่รู้ว่าที่วาริธรทำอยู่ตอนนี้ชายหนุ่มต้องการอะไร

            หมอนี่ประสาทหรือเปล่า ทำไมถึงขยันหาเรื่องเธอ!

            ยิ่งเธอถอยห่างเท่าไรเขาเหมือนสนุกสนานจนอยากเอาชนะ เรือนร่างดูดีจึงเบียดชิดคนตัวเล็กจนติดขอบโซฟา

            “คุณต้องการอะไร” เลิกคิ้วถามเม้มปากแน่นอย่างอวดดี วาริธรชื่นชอบคนเจ้าพยศมากที่สุด รู้สึกถูกใจอย่างประหลาดถ้าหากสามารถต้อนให้เธอพ่ายแพ้ได้

            “ก็เปล่านี่ครับ” แม้ตอบแบบนั้นแต่สายตาคมเข้มของเขาเหมือนบอกว่าไม่ใช่

            “ฉันถาม” พิมพ์พลอยย้ำอีกครั้งราวกับจะใกล้หมดความอดทน เมื่อซุปตาร์หนุ่มนั้นพาดแขนขึ้นมาจนเบียดชิดคนข้างกาย ไหล่บางตึงขึ้นทันใดพยายามดิ้นหนีด้วยแรงอันน้อยนิด

            “ก็ได้ผมยอมบอก” ยิ้มละมุนนั้นแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์จนคนตัวเล็กรู้สึกขนลุกซู่ มือหนาของเขาวางแก้วคริสตัลลงก่อนเอื้อมไปลูบไล้บริเวณแก้มใสของเธอ

            “เอ๊ะ!...คุณ” พิมพ์พลอยเบิกตากว้างเพราะตกใจสุดฤทธิ์ ไม่คิดว่าวาริธรจะรุกล้ำเข้ามาใกล้ชิดกันขนาดนี้

            “ถ้าบอกว่าต้องการ ‘คุณ’ ได้มั้ยครับ” สิ้นประโยคนั้นใบหน้าหล่อนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้แค่คืบ

            “อ้าว คราม” เสียงหนึ่งขัดจังหวะจนวาริธรจำใจต้องผละออกห่างร่างบางที่เขาปรารถนาอยากใกล้ชิดให้มากที่สุด ส่วนพิมพ์พลอยนั้นตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อได้ยินปลายเสียงหวานที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี

            …จะเป็นใครไปได้ล่ะ พี่สาวสุดที่รักไง!