ผู้หญิงของนาวิน 2

“สวัสดีครับพี่พีช” นัยน์ตาหวานมองไปยังคนที่พึ่งจะมาถึง พิชชาแย้มยิ้มให้กับเธอไม่วายกระชับแขนร่างสูงของคนที่หล่อนมาด้วย

            “ไม่คิดนะว่าจะเจอเรากับ…น้องสาวพี่ที่นี่” หล่อนพูดในขณะที่สายตาเจ้าเล่ห์เลื่อนมองไปยังคนที่เรียกว่าเป็น ‘น้องสาว’

            เหมือนถูกแช่แข็งฉับพลันเพราะสายตาหันไปปะทะกับชายหนุ่มที่นอนร่วมเตียงเดียวกันอยู่ทุกคืน นาวินไม่ได้ยิ้มทักทายอะไรภรรยาตัวน้อย ใบหน้าหล่อเหลาติดเรียบเฉยเสียมากกว่า

            แม้ภายนอกจะพยายามแสร้งสงบนิ่งขนาดไหน แต่ในใจรู้ดีว่ามันร้อนรนไม่ชอบใจเมื่อเจอคนซึ่งเขาตามหาตั้งแต่เย็นอยู่ที่นี่!

            การกระทำของพิมพ์พลอยสะกิดใจนาวินอย่างจัง คนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาเขาไม่ควรนัวเนียกับผู้ชายอยู่ตรงนี้

            …โดยเฉพาะผู้ชายที่ไม่ใช่สามี!

            “นั่งด้วยกันมั้ยครับ” เอ่ยชวนตามมารยาท

            “ไม่เป็นไรไม่อยากรบกวนทั้งสองคน ขอตัวนะ” นัยน์ตาคมกริบของผู้ชายข้างเจ้าหล่อนนั้นปั่นประสาทคนซึ่งพยายามหลีกหนีการปะทะตลอดมา

            วินาทีที่เผลอมองดวงตาสีรัตติกาลนั้นแล่นเอาความรู้สึกบางอย่างเตะเข้าหัวใจอย่างจัง ไม่แน่ใจว่าจะลุกลี้ลุกลนกลัวว่าชายหนุ่มจะเข้าใจผิดว่าตนเองเป็นผู้หญิงไม่ดีทำไม

            …เราสองคนมีเหตุผลอะไรที่ต้องแคร์กันด้วยหรือ

            …ไม่คิดว่ามีอะไรขนาดต้องรู้สึกสนใจความรู้สึกเขาขนาดนั้น

            ทว่าหากพิมพ์พลอยสังเกต อาจรับรู้ได้ว่าภายใต้ใบหน้าคมคายนั้นซุกซ่อนความกรุ่นโกรธไว้ขนาดนั้น ใครมันจะชอบใจที่เมียตีทะเบียนมานั่งทำอะไรไร้เกียรติอยู่ตรงนี้ ทั้งที่ตนเองก็ควงพิชชาไปต่ออย่างไม่อายฟ้าอายดินเช่นกัน

            …เรียกได้ว่า ‘เห็นแก่ตัว’ คงจะได้มั้งนาวินไม่ชอบแชร์ของตนเองกับใครนี่นา เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก

            “เรามาต่อเรื่องของเราดีกว่า” วาริธรหันมาจ้องคนข้างกายราวกับเสือขย้ำเหยื่อ

            “พอ! ถ้าคุณจะกวนประสาทฉันอีกขอตัว” เหมือนเส้นความอดทนนั้นใกล้หมดลง มือบางดันอกแกร่งของซุปตาร์หนุ่มออกพร้อมถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย

            ดวงตากลมโตจ้องเขาเขม่นก่อนคว้ากระเป๋าคลัทช์ใกล้มือราวกับจะบอกว่าเธอจะไป

            หมับ!

            ทว่าคนดื้อรั้นนั้นกลับไม่ยอมปล่อยหญิงสาวหนีกันไปง่ายๆ มือปลาหมึกนั้นคว้าแขนเรียวเล็กของเธอเข้าอย่างจัง ไม่ได้ใช้ความพยายามอะไรมากมายก็สามารถฉุดรั้งให้ร่างเล็กทรุดตัวนั่งอยู่บนตักแกร่งของตนเองได้

            “คุณคราม!” พิมพ์พลอยเรียกชื่อเขาดังลอดไรฟัน ก่อนดิ้นขลุกขลักออกจากอ้อมกอดของเขา ใบหน้าหวานแสดงสีหน้าไม่พอใจ

            ผู้ชายคนนี้ไม่ให้เกียรติเธอ!

            “โอเค…ผมไม่แกล้งคุณแล้ว” ชายหนุ่มยกมืกขึ้นราวกับแพ้ราบคาบ หัวใจแกร่งเต้นแรงขึ้นเมื่อเผลอใกล้ชิดคนตัวเล็กกลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอปลุกสัญชาตญาณนักล่าจนหมดสิ้น

            “ดื่มกันเถอะ ครั้งนี้แค่ดื่มจริงๆ” เขาดันแก้วไวน์ให้กับคนตัวเล็กแกมเชิญชวน พิมพ์พลอยถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายถ้ายอมดื่มแก้วนี้แล้ววาริธรจะปล่อยเธอใช่มั้ย

            “อืม งั้นเอามาถ้าคุณอยากดื่มแต่อย่ามาทำแบบเมื่อกี้กับฉันอีก”

            “ครับ ไม่แกล้งแล้ว” ว่าแล้วก็ยกยิ้มสวยขึ้นมาก่อนเอื้อมมือไปลูบยังเรือนผมยาวอย่างลืมตัว

            “นี่คุณ!”

            “ค้าบ” ได้แต่หัวเราะมองคนเจ้าพยศแต่แสนน่ารัก ภาพของทั้งคู่เวลานี้ไม่ต่างอะไรกับคู่รักเลยสักนิดเดียว พิมพ์พลอยดื่มไวน์แก้วแล้วแก้วเล่าเพื่อระบายความหงุดหงิดในใจ

            …หงุดหงิดที่ต้องถูกบังคับเช่นนี้

            …หงุดหงิดที่เจอเขาคนนั้น

            ทว่าหญิงสาวไม่เคยรู้เลยว่าทุกการกระทำของเธอและวาริธรนั้นอยู่ในสายตาเจ้าของเรือนร่างสูงซึ่งนั่งอยู่ยังโต๊ะโซนเดียวกันตลอดมา

            มือหนากำหมัดแน่นเมื่อเห็นสีหน้ายิ้มแย้มของผู้ชายคนอื่นกับภรรยาตนเอง ที่นี่ไม่เหมาะกับเธอเลยสักนิด ใจเขาร้องค้านขึ้นมา

เพราะอะไรน่ะหรือ…เพราะเธอขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของเขาไง ‘ผู้หญิงของนาวิน’ ไม่ควรมานั่งอยู่ตรงนี้        

            “เป็นอะไรเหรอคะวิน” พิชชาถามในขณะที่เล็บยาวนั้นเลื่อนผ่านยังอกแกร่งซึ่งโผล่พ้นยังเสื้อเชิ้ตสีดำ ไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนพยายามทำอย่างนี้

            “เปล่าครับ”

            “คุณหงุดหงิดอะไรรึเปล่า…พีชช่วยคุณได้นะคะ” ริมฝีปากเคลือบลิปสีแดงว่า ก่อนจะเอนกายลงไปซุกซบบริเวณบ่ากว้าง

            หมับ!

            ชายหนุ่มจับมือเล็กแสนซุกซนออกไปให้พ้นห่างกายเมื่อรู้สิ่งที่พิชชาปรารถนาทำมาโดยตลอด เหมือนเจ้าหล่อนยังคงไม่ยอมแพ้ นางเอกสาวสู้ไม่ถอยใช้มือบางเลื่อนลงไปยังหัวเข็มขัดสีสนิม

            “ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” เมื่อเห็นว่าเป้าหมายเดินออกไปจากโต๊ะ เดาได้ว่าเธอต้องไปทำอะไรสักอย่าง นาวินรีบผละออกห่างพิชชาทันทีไม่สนใจว่าหล่อนจะหงุดหงิดหรือไม่พอใจแค่ไหน

            วินาทีนี้คนเดียวที่เขาสนคือผู้หญิงจอมอวดดี กล้าเมินกันงั้นหรือ รู้จักผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีน้อยไปเสียแล้ว

            เห็นทีต้องสั่งสอนกันสักหน่อยเธอจะได้รู้สำนึก!

            ด้านพิมพ์พลอยลุกเดินออกจากโต๊ะด้วยท่าทีมึนงง ดวงตาเธอหนักอึ้งจนมันเหมือนเริ่มจะพร่ามัวลงไปเต็มที หญิงสาวจึงไม่รอช้าพาเรือนร่างใกล้หมดสติเข้าไปในห้องน้ำ

            อย่างน้อยหวังเพียงว่าน้ำเย็นจะสามารถช่วยดับความมัวเมาจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ครั้งนี้ได้ ทว่าเหมือนคิดผิด

            หมับ!

            “เงียบ!”

น้ำเสียงทุ้มที่คุ้นเคยเปล่งออกมาจากด้านหลัง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผู้ชายเตะเข้าจมูกในขณะเดียวกันที่ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนลงมาซุกไซไหล่มน มือใหญ่ของเขาปิดปากเธอจนแน่นสนิทไม่อาจส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือได้

…ผู้ชายคนนี้โหดร้ายเกินไปหรือเปล่า

คนตัวโตดันร่างเล็กซึ่งไร้หนทางสู้เข้าไปในห้องน้ำอย่างหยาบคาย พิมพ์พลอยเบิกตากว้าง หายใจเริ่มติดขัดเมื่อมองเห็นแววตาของเขาอย่างชัดเจน นัยน์ตาคมเข้มสีรัตติกาลราบเรียบนั้นเธอรู้ดีว่ามันซุกซ่อนความโกรธเคืองไว้มากมายเท่าไร

ดวงตาที่มองเขม่นมาราวกับต้องการระบายทุกความรู้สึกอัดอั้นภายในของตนเองไว้กับเธอ

“คะ…คุณ”

“ตกใจเหรอที่เห็นสามี” แม้เสียงเย็นนิ่งราวกับไม่มีอะไร แต่แววตาคมเข้มนั้นเริ่มไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับดูถูกสามารถสร้างความปั่นป่วนในช่องท้องน้อยได้ ใบหน้างามวูบไหวไปหมดจนมือบางทำได้แค่กำแน่นขึ้นจนรู้สึกถึงความเปียกชื้นจากเหงื่อที่หลั่งไหลออกมา

…ทำไมต้องทำเหมือนร้อนตัวราวกับมีความผิดเป็นชนักติดหลังด้วย

            “ฉันถามว่าตกใจเหรอ!” ไม่ได้ใช้น้ำเสียงโกรธเคืองเท่าไร ติดคงเส้นคงวาเสียด้วยซ้ำแต่มันก็สามารถทำให้เธอเสียอาการได้ เมื่อชายหนุ่มเคลื่อนใบหน้าหล่อเหลาเข้าใกล้ชิดพร้อมเลื่อนริมฝีปากกระซิบข้างใบหู อย่างจาบจ้วง

            “ปะ…เปล่า” หายใจติดขัดฉับพลันเมื่อเขางับบริเวณติ่งหูเล็ก

            “จะทำอะไร”

            “คุณต้องการอะไร” แกล้งถามย้ำอีกรอบแม้ไม่ใช่คนโง่ก็พอจะดูออก