พรากรัก : EP 9 คนปากแข็ง

บทที่ 9     

พยัคฆ์ไม่ยอมปล่อยน้ำหนาวให้อยู่บ้านเพียงลำพังต่อให้มีลูกน้องคอยเฝ้าไว้ก็ตามเขาต้องออกไปชายแดนเพื่อคุมธุรกิจสีเทาที่กำลังมีปัญหาอยู่ในตอนนี้เขาเดินเข้ามาในห้องเห็นร่างบางนอนห่มผ้าอยู่เพราะว่าเธอนั้นไม่สบาย

"เข้ามามีอะไรหรือเปล่าคะ" น้ำหนาวเอยถามขึ้นในขณะที่ไม่ทันได้หันกลับมามองด้วยซ้ำว่าคนที่เดินเข้ามานั้นเป็นใคร

"มีถ้าไม่มีจะเข้ามาไหม"

"คุณต้องการอะไรคะ" เธอก็ยังคงเอ่ยถามเขาแต่ก็ไม่หันกลับมามองยังคงหันหน้าเมินเฉยหนีไปอีกฝั่งพยัคฆ์เดินอ้อมมาทางหน้าของเธอจ้องมองใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาเออล้นจากดวงตาที่แดงกล่ำ

"เตรียมตัวคืนนี้จะต้องออกเดินทาง"

"ค่ะ"

"จะไม่ถามหน่อยหรอว่ากูจะพาไปไหน"

"มีคำถามเพียงคำเดียวที่น้ำหนาวอยากจะถามและรู้คำตอบที่แน่ชัดคุณพยัคฆ์พร้อมที่จะตอบไหมล่ะคะ" เธอหันมองจ้องหน้าพยัคฆ์ก่อนที่จะเอ่ยคำถามต่อเขา

"อะไร"

"เมื่อไหร่น้ำหนาวจะหลุดพ้นออกจากคุณสักที เมื่อไหร่จะถึงเวลาที่คุณปล่อยน้ำหนาวไปในเมื่อคุณรู้ทุกอย่างแล้วน้ำหนาวไม่ใช่เมียน้อยของพ่อคุณ"

"ไม่เชื่อหรอกถ้าไม่ใช่เมียน้อยจะพยายามเข้ามาอยู่ในบ้านของกูทำไม"

"แล้วมันยังพิสูจน์ไม่ได้อีกหรอคะว่าน้ำหนาวไม่ได้มีอะไรกับพ่อของคุณสิ่งที่คุณกำลังทำคุณยังไม่รู้อีกหรอ"

"ก็พ่อเลี้ยงช้าไงเลยไม่ทันจะได้พรหมจรรย์ของเธอ"

"อยากฟังเรื่องราวตั้งแต่แรกไหมล่ะคะว่าทำไมน้ำหนาวถึงมาอยู่กับพ่อเลี้ยงได้"

"ไม่ต้องมาปั้นน้ำเป็นตัว หรือว่าปั้นเรื่องหลอกลวงทำให้ตัวเองดูน่าสงสารหรอกน้ำหนาวผู้หญิงแบบเธอถ้าไม่เห็นแก่ได้คงไม่เอาตัวเข้าแลกแย่งสามีคนอื่น"

"คุณก็พูดแต่แบบนี้ไม่เปิดหูเปิดตาออกมาจากกะลาดูความเป็นจริงบ้างคุณเชื่อแต่แม่ของคุณที่เป่าหูคุณอยู่"

"อย่ามาพูดกับกูแบบนี้นะน้ำหนาวอย่ามาลามปามถึงแม่กู" เมื่อเอ่ยถึงแม่ของเขาก็เหมือนจุดไฟไว้ใกล้ๆถังน้ำมันพยัคฆ์พุ่งตัวเข้าหาน้ำหนาวจับแขนของเธอกระชากจนลุกขึ้นนั่ง

"ฮึก"

"ถ้าไม่ติดว่าหมอเย็บมานะ เธอได้โดนดีแน่น้ำหนาว" เขาใช้สายตาก้มต่ำมองตรงช่วงล่างของเธอ

"แล้วทำไมคุณถึงไม่ฟังใน..

"อื้ม" น้ำหนาวพยายามจะบอกเหตุผลที่ตนเองนั้นมาอยู่กับพ่อเลี้ยงแต่เขาไม่ฟังเธอเลยสักนิดยังคงเชื่อในคำพูดของแม่ตนเองปากหนาพุ่งประกบจูบปากบางแน่นไม่ยอมปล่อยออกอยู่นาน

พยัคฆ์ค่อยๆผละปากนั้นออกจากเธอสายตาจ้องมองหน้าน้อย และรีบดีดตัวลุกขึ้น

"รีบแต่งตัวและตามลงมาด้านล่างอยากให้กูต้องขึ้นมาตาม" เขาเดินไปที่หน้าประตูห้องเอียงคอหันกลับมาเล็กน้อยสั่งให้กับเธอนั้นแต่งตัวและตามเขาลงไปด้านล่าง

"ฮึก! พ่อเลี้ยงไม่น่าช่วยน้ำหนาวให้กลับมาเดินได้เลย" น้ำหนาวรู้สึกผิดหวังในชีวิตของตนเองหลังจากที่ดีใจได้ไม่นาน เพราะว่าตัวเองนั้นกลับมาเดินได้อีกครั้งแต่ต้องเจ็บปวดเพราะความเข้าใจผิดของลูกผู้มีพระคุณ

น้ำหนาวเดินลงมาด้านล่างพร้อมใส่ชุดที่พยัคฆ์นั้นเตรียมไว้ให้เสื้อแขนยาวกางเกงขายาวหลวมๆ

"รถพร้อมแล้วครับนาย" ลูกน้องคนสนิทบอกว่ารถนั้นพร้อมแล้วเขารีบเดินออกมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางของเจ้านาย พยัคฆ์หันมองหน้าน้ำหนาว

"ไปนอนบนรถ" เขาเดินขยับเข้าไปใกล้ๆเธอใช้มือนั้นจับเข้าที่ข้อแขนและดึงเธอเดินออกมาจากในบ้าน สีหน้าของน้ำหนาวยังคงดูซีดเชียวเหมือนกับคนป่วยไม่มีชีวิตชีวา

เมื่อน้ำหนาวขึ้นมานั่งบนรถ รถนั้นได้ขับเคลื่อนออกมุ่งหน้าสู่ชายแดนร่างกายของน้ำหนาวเธอเป็นเพียงผู้หญิงบอบบางที่ถูกกระทำรุนแรงจากคนใจร้ายและยังไม่หายดี เธอทั้งเหนื่อยและเพลียจึงหลับไป

"แค่นี้คงไม่ตายหรอก" ในคืนนี้หมอสั่งให้นอนโรงพยาบาลเพื่อให้น้ำเกลือด้วยซ้ำแต่พยัคฆ์นั้นไม่ยอมพาน้ำหนาวกลับมาที่บ้านแถมยังเอาตัวเธอมาที่ชายแดนด้วยอีก คำพูดของพยัคฆ์ซึ่งตรงกันข้ามกับการกระทำของเขาปากบอกว่าปล่อยเธอตายไปแต่มือนั้นโอบกอดดึงเธอเข้ามาซบลงที่หน้าอกของตนเองเอียงให้เธอนอนเอนเล็กน้อย

"อย่า" เสียงแหบละเมอออกมาและจับมือของพยัคฆ์ไว้ทั้งสองข้าง

"ทำไมต้องเป็นเธอด้วยน้ำหนาว" มือหนาจับเข้าที่ไร้ผมของเธอออกจากใบหน้าเอ่ยพูดพร้อมกับแววตาที่แตกต่างจากคนใจร้าย

"อย่านะ อย่าน้ำหนาวกลัวแล้ว" เพราะการกระทำรุนแรงของพยัคฆ์จึงทำให้น้ำหนาวเกิดการฝังใจและหวาดกลัวจึงเก็บเอาไปฝัน

"น้ำหนาว" ใบหน้าของน้ำหนาวซบลงที่หน้าท้องเลื่อนต่ำจากหน้าอกลงไปเธอโอบกอดเขาด้วย 2 แขนจนกระทั่งหยุดละเมอ

ส่วนพยัคฆ์เองก็รู้สึกเหนื่อยจึงปรับเบาะเอนหลังและหลับไปพร้อมกับน้ำหนาวจนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายชั่วโมงรถนั้นขับเข้ามาจอดที่ปั๊มแห่งหนึ่ง

"น้ำหนาวตื่น" พยัคฆ์ปลุกให้กับน้ำหนาวตื่นและเธอก็ตื่นลืมตาขึ้นมายกมือตนเองขึ้นมาขยี้หูขยี้ตาเหมือนกับเด็กน้อยที่เพิ่งตื่นนอนใหม่

"ถึงแล้วหรอคะ"

"ยังปลุกให้ตื่นเพื่อที่จะไปเข้าห้องน้ำ" น้ำหนาวมองออกนอกรถจึงรู้ว่าที่นี่คือปั๊ม

"เดี๋ยวค่ะคุณพยัคฆ์" พยัคฆ์ลุกขึ้นเตรียมที่จะออกจากรถแต่น้ำหนาวจับแขนของเขาออกแรงดึงมากไปหน่อยจึงทำให้พยัคฆ์นั้นเสียหลักล้มลงทับน้ำหนาวพอดีใบหน้าของพยัคฆ์กระชั้นชิดจนปลายจมูกนั้นชนกับเธอ สายตาของทั้งคู่จ้องมองกันเปรียบดั่งคนรักเป็นสายตาที่หยาดเยิ้มมองจ้องไม่ลดละสายตา

"เอิ่มน้ำหนาวขอโทษค่ะ" คนตรงข้ามเธอนั้นสะดุ้งเมื่อน้ำหนาวเอ่ยคำขอโทษเขารีบดีดตนเองลุกขึ้นจากเธอ รีบก้าวขาลงจากรถ

"จะเข้าห้องน้ำหรือเปล่า"

"เข้าค่ะ" น้ำหนาวค่อยๆลงจากรถและเดินตามพยัคฆ์ไปยังห้องน้ำเธอแยกเข้าที่ห้องน้ำหญิงทำธุระส่วนตัวเสร็จและเดินออกมาเจอลูกน้องที่ยืนคุมประกบมากมายกลัวว่าน้ำหนาวนั้นจะหนี

"คุณน้ำหนาวครับเสร็จแล้วไปรอนายที่รถ"

"รอตรงนี้ก็ได้ค่ะน้ำหนาวไม่หนีไปไหนหรอกอยู่ในรถมันอึดอัดขอสูดบรรยากาศก่อน" น้ำหนาวขยับเดินไปที่หน้าห้องน้ำมีเก้าอี้นั่งพักอยู่จึงเดินไปนั่ง

"ขอโทษนะครับใช่น้ำหนาวหรือเปล่า"??