Mag-log inบทที่ 3
"ปล่อยนะคะ น้ำหนาวบอกให้คุณปล่อยน้ำหนาวเป็นเมียพ่อของคุณนะ" น้ำเสียงต่ำของเธอนั้นพูดพยายามตะโกนบอกให้เขาหยุดการกระทำจนกระทั่งใช้คำพูดรุนแรง โดยการบอกว่าที่ตนเองนั้นเป็นเมียของพ่อเขา พยัคฆ์หยุดการกระทำแววตาบ่งบอกถึงความโกรธไม่เกลียดมากขึ้นกว่าเดิมมือหนาที่จับข้อแขนของเธออยู่แล้วนั้นบีบแรงจนแทบจะช้ำ "เมียพ่อกูคือแม่ของกูคนเดียวเท่านั้น" ภายนอกของเขาที่อยู่กับเพื่อนอาจจะดูเป็นคนตลกแต่ภายในลึกๆแล้วพยัคฆ์เป็นคนที่มีปัญหาในเรื่องครอบครัวพ่อแม่แตกแยกกันและพยัคฆ์ก็เข้าข้างแม่เชื่อแม่ทุกอย่างจนกระทั่งทำให้ผิดกับพ่อไม่ว่าพ่อพูดอะไรพยัคฆ์มักจะขัดอยู่ตลอดเขามีทั้งชื่อเสียงเงินทองทุกอย่างให้กับแม่ของเขา แต่แม่ของเขานั้นไม่ต้องการ ต้องการที่จะกลับมาอยู่กับพ่อ และแม่ของพยัคฆ์จะตามกีดกันพ่อของพยัคฆ์ขัดขวางความสุขทุกอย่างกลัวว่าพ่อของพยัคฆ์นั้นจะมีเมียใหม่ทั้งๆที่ตนเองเป็นคนคบชู้เอาคนขับรถขึ้นมามีอะไรบนห้องทำให้พ่อของพยัคฆ์นั้นจับได้จึงไล่ทั้งสองคนออกจากบ้านไป "อย่า"!! คำพูดเมื่อสักครู่ของน้ำหนาวนั้นเหมือนจุดประกายไฟให้กับตัวของพยัคฆ์ เขาโกรธจนใบหน้าตนเองแดงไม่หยุดการกระทำต่อเธอ ใบหน้าของเขาซุกไซร้เข้าที่ซอกคอของน้ำหนาวทั้งซ้ายและขวาไม่ยอมหยุดยั้ง กัดจูบดูดรวมด้วยอารมณ์ของชายฉกรรจ์ที่ไม่ค่อยได้มีอะไรกับใครเพราะตนเองนั้นไม่มีแฟน เมื่อได้กลิ่นสาววัยแรกแย้มยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาพลุกพล่านจนห้ามตนเองไว้ไม่อยู่เขาก็จูบเน้นๆลงที่ปากน้อยๆทั้งล่างและบนขบฟันลงดูดดื่มด้วยความกระหาย มือของเธอเลื่อนขึ้นอยู่เหนือหัวถูกเขาจับไว้ด้วยมือเดียวส่วนอีกมือของเขานั้นกุมคำเข้าที่หน้าอกเธอบีบเค้นจนเนินนูนของเธอทั้งสองข้างทะลักออกจากเสื้อ "ฮื่อๆพอ" เธอทั้งสายหน้าและร้องไห้พยายามดิ้นรนแต่ไม่มีทีท่าว่าจะหลุดพ้นใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาเอ่อล้นและด้วยขาของเธอที่เพิ่งหายไม่สามารถยกออกแรงถีบเขาแรงได้ "อ้ำ" มือหนาจับบีบเค้นเข้าที่เนินนูนทั้งสองข้างจนกระทั่งบลาด้านในเลื่อนต่ำออกจึงเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูโดดเด่นทั้งสองเขาใช้มือนั้นเขี่ยเข้าที่ยอดอกและบีบจากสีชมพูกลายเป็นสีแดง ปากหนาที่ร้อนผ่าวครอบงับกัดขบดูดเข้ายังยอดอกสีแดงดั่งเม็ดบัวทั้งสองสลับไปมาจนกระทั่งตนเองนั้นพอใจเสื้อของเธอหลุดลุ่ยจนมาถึงสะดือด้วยแรงของเขาที่กระชากจนขาด "กรี๊ด!!โอ๊ย" ฟันที่ข่บเข้าหากันงับเม็ดแดงอมชมพูที่อยู่ยอดอกนั้นกัดสลับไปมาทั้งสองเธอทั้งเจ็บและปวดจนร้องโอดโอยออกมาแววตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความโกรธและแค้นไม่สนใจว่าเธอจะเจ็บหรือไม่ "หึ!" เขาเอื้อมหยิบเชือกที่อยู่ซอกประตูรถของตนเองนั้นออกมามัดเข้าที่ข้อมือของเธอไว้เหนือหัวอยู่ตรงช่วงเบาะด้านบนรั้งไม่ให้เธอนั้นขยับหนี เมื่อเขามัดเธอไว้ได้มือจึงจับเข้าที่กางเกงกระชากออกจนหลุดแม้กระทั่งตัวด้านในก็ไม่เหลือให้ติดร่างกายเขาขยับตนเองพร้อมกับปลดกางเกง งัดเอ็นร้อนนั้นเผยโชว์เธอ "อย่าฮื่อๆ" เขาไม่ฟังเธอสักนิดบวกกับอารมณ์ที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้ขาของเธอชันขึ้นอยู่ที่ระหว่างเบาะพอดีสายตาจ้องมองระหว่างขาและเห็นได้เด่นชัด โหนกนูนที่อูมดั่งเขาใหญ่ขาวอมชมพูไร้ขนแทรกไม่มีแม้แต่เส้นเดียว ขาที่ชันและถ่างออกนั้นทำให้เห็นถึงกลีบบางทั้งสองหน้าช่องสวาทรูแคบน้อยนิด สายตาของเขาที่จ้องมองนั้นเหมือนกับสงสัยว่าทำไมช่องสวาทของเธอยังปิดอยู่ "อย่า" เธอพยายามที่จะหุบขาลงแต่ไม่สามารถสู้แรงของเขาได้ใบหน้าน้อยเอ่อล้นเต็มไปด้วยน้ำตา "โอ๊ะโอ๊ย" เสียงกรีดร้องของเธอนั้นทั้งเจ็บปวดทรมาน เขาใช้เพียงมือและนิ้วที่แหย่เข้าไปสัมผัสในช่องสวาทเท่านั้น ยังไม่ทันได้ใช้เอ็นร้อนที่ใหญ่และยาวขนาด 64+ เข้าแทรกไปเลยด้วยซ้ำเธอก็กรีดร้องและร้องไห้โอดโอยออกมาลั่นรถของเขา "ทำรีแพร์มาหรอหึ!ผู้หญิงแบบเธอคงบริสุทธิ์หรอก" เขายกมือตัวเองขึ้นมาดูหลังจากที่ใช้นิ้วแหย่เข้าที่ช่องสวาทของเธอและไม่กี่ครั้งและรู้สึกว่ามีน้ำเหนียวติดมานั่นแน่จะไปเลยว่าเลือดป่นอยู่กับน้ำหล่อลื่นของเธอ "น้ำหนาวไม่ได้ทำค่ะ ฮึก" "อย่ามาโกหกคนแบบเธอครั้งแรกและก็ร่านเสนอตัวมาเป็นเมียน้อยพ่อของกูนี่หรอจะบริสุทธิ์" "ว่าแต่คนอื่นคนในครอบครัวของคุณหรือเปล่าคะที่เป็นแบบน้ำหนาว" "ปากดีใช่ไหมน้ำหนาว" ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธมากขึ้นหลังจากได้รับฟังคำพูดของน้ำหนาว และเข้าใจว่าน้ำหนาวกำลังหมายถึงแม่ของตัวเองอย่างแน่นอน ตัวตนที่แทรกกายอยู่ระหว่างขาของเธอนั้นได้สอดเข้าแทนนิ้วมือที่ช่องสวาทคับแคบด้านหน้าไร้ความปราณีเขาดันพรวดรวดเร็วจนเธอกรีดร้องไห้หยดน้ำตาไหลเป็นทางด้วยความเจ็บปวด "กรี๊ดฮื่อๆเจ็บพอแล้ว" ใบหน้าน้อยร้องไห้เสียงดังออกมาตะโกนให้เขาหยุดแต่คนที่กระทำนั้นกำลังแสดงถึงความพอใจและสะใจ "จะร้องไห้ทำไมปากดีไม่ใช่หรอ อื้ม แน่จริงก็พูดออกมาสิ" "ฮึก! ฮึก" น้ำหนาวได้เพียงแต่ส่ายหน้าไปมาไม่กล้ารับคำท้าของเขาเธอนั้นเปรียบดังผู้แพ้ที่ต้องยอมนอนให้กับเขาได้กระทำตามความต้องการของตนเองมือหนาจับซ้อนเข้าที่ยังต้นขาของเธอยกชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็มกระแทกเอ็นร้อนสวนเข้าออกตามจังหวะ "โอ๊ย" ในความรู้สึกของเธอนั้นที่ถูกพรากพรหมจรรย์มีแต่ความเจ็บปวดรวดร้าวทั้งหัวใจและร่างกายที่แทบจะแตกสลาย มือทั้งสองข้างถูกมัด ขานั้นถูกจับได้เพียงแต่ขยับเอวเล็กน้อยก็ไม่สามารถหนีแท่งเอ็นใหญ่ถูเข้าและออกกระทำรุนแรง "หมอเขาก็ทำรีแพร์ดีเหมือนกันนะ ทำเหมือนบริสุทธิ์จริงๆเลย" เขาครวญครางด้วยความเสีeวแต่ก็ใช้คำพูดดูถูกร่างบางที่อยู่ใต้ล่างของตน "ฮื่อๆเลว" "เออ กูเลวกว่านี้อีกใครที่มันทำร้ายแม่ของกูให้เจ็บปวดมันจะต้องเจ็บมากกว่าร้อยเท่าพันเท่า" "ฮื่อๆ ตาสว่างสักทีแม่ของคุณมีชู้" น้ำหนาวพยายามบอกทั้งน้ำตาเพราะว่าพ่อเลี้ยงนั้นเล่าเรื่องของแม่พยัคฆ์ให้กับเธอได้ฟัง เมื่อพยัคฆ์ได้ยินคำพูดของน้ำหนาวที่บอกว่าแม่ตนเองนั้นมีชู้ยิ่งสร้างความโกรธให้กับเขาเพิ่มขึ้นเป็น 10 เท่าการกระทำรุนแรงทวีคูณขึ้นต่อร่างกายของเธอ "โอ๊ยๆฮื่อๆพอแล้ว" "ปล่อยๆ" เขาได้เพียงกัดฟันจ้องมองหน้าเธอแววตาแดงก่ำมือบีบเข้าที่คางให้เธอจ้องมองหน้าของเขาไว้เอวด้านล่างกระแทกแรงไร้ความปราณีต่อร่างบางจบบริบูรณ์"ดะเดี๋ยวฮื่อๆ" น้ำหนาวรีบลุกขึ้นจากเตียงในขณะที่พยัคฆ์เปิดประตูห้องเตรียมที่จะออก เธอรีบลุกขึ้นวิ่งไปกอดพยัคฆ์จากทางด้านหลังใบหน้าน้อยซบแผ่นหลังโดยที่มีน้ำตาอาบจนเปื้อนเสื้อของเขา"น้ำหนาวขอโทษ" เขาฉีกยิ้มกว้างออกมาทันทีและเอียงคอหันมองน้ำหนาวมือทั้งสองข้างพยายามแกะมือของน้ำหนาวออกจากหน้าท้องของตนเองแต่ดูเหมือนว่าน้ำหนาวนั้นจะไม่ปล่อย"ไม่ร้องไห้สิร้องไห้แบบนี้เดี๋ยวมีผลกระทบต่อลูกในท้องของเรานะ" เขายกมือขึ้นลูบเข้าที่หัวของเธอเบาๆ"น้ำหนาวขอโทษ" เขาพยักหน้าให้กับเธอพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างหันหน้ากลับมาหาน้ำหนาวโอบกอดด้วยสองแขนของเขา"เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ" เธอพยักหน้าให้กับเขาทั้งน้ำตา มือของเขานั้นจับเข้าที่ใบหน้าของเธอก่อนที่จะใช้หัวแม่มือเช็ดน้ำตาเบาๆริมฝีปากหนาประกบจูบหอมเข้าที่หน้าผากด้วยความอ่อนโยน"ขอโทษสำหรับทุกอย่างเรามาเริ่มต้นกันใหม่นะน้ำหนาวฉันสัญญาว่าฉันจะทำให้เธอมีความสุขและจะไม่มีวันทำให้เธอเสียใจอีก""ค่ะฮึก""ไม่ร้องไห้แล้วนะ""คุณว่าแต่น้ำตาร้องไห้คุณก็ร้องไห้จนตาแดงหมดแล้ว" น้ำหนาวเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาออกจากแก้มให้กับพยัคฆ์ทั้งสองคนนั้นปรับความเข้าใจกันและใ
บทที่ 59"อ้วกแหวะๆ" เธอก้มหน้าลงที่อ่างล้างหน้าพยายามอ้วกอยู่บ่อยครั้งแต่สิ่งที่ออกมาเป็นเพียงของเหลวใสๆเท่านั้น"เมียเป็นอะไรมากไหม" เมื่อเธอหันกลับมาเขากระชั้นชิดตัวเธอโดยที่โอบกอดเเขนไว้เพราะดูเหมือนว่าน้ำหนาวนั้นจะหมดแรง"คุณเข้ามาได้ยังไง" น้ำหนาวดูตกใจเล็กน้อยที่เห็นพยัคฆ์เข้ามาในห้องของตัวเองและมือนั้นกำลังแกะมือหนาออกจากแขนด้วย"จะเข้ามาได้ยังไงไม่ต้องสนใจหรอกสนใจตัวเองเถอะไหวไหม" เธอสะบัดแขนออกจากมือของเขาพร้อมกับผลักหน้าอกของพยัคฆ์ออกจากตนเอง"คุณเป็นไบโพล่าหรอ คุณโรคจิตหรอที่จู่ๆจะดีกับฉันคุณก็ดีที่จู่ๆคุณจะไม่สนใจฉันคุณก็ทำฉันเป็นคนฉันมีหัวใจอย่ามายุ่งกับฉันอีก" เขาตีหน้ามึงทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจในคำพูดของน้ำหนาวขยับเข้าไปใกล้ๆพร้อมกับมือทั้งสองข้างโอบกอดดึงเธอเข้ามาอยู่ในอ้อมอก"ขอโทษ""ฮึก! อย่ามาใช้คำว่าขอโทษเพราะว่าคุณใช้มันไปจนหมดแล้วฉันเป็นคนมีเลือดเนื้อมีหัวใจมีความรู้สึก ฮึก เราจบกันแค่นี้พออย่าให้มันต้องไปเจ็บอีก""ไม่เอาสิเมียจ๋าผัวจ๋าคิดได้แล้วผัวจ๋าขอโทษ""อย่ามายุ่งกับฉัน ฉันไม่รู้จักคุณ คุณมันเป็นคนใจร้ายที่สุดในโลกที่ฉันเคยเจอมาเลย""จะไม่ให้ผัวจ๋ายุ่งได้ยังไ
บทที่ 58หลังจากงานวันเกิดนั้นเลิกราพยัคฆ์ยังไม่กลับบ้านยังคงนั่งดื่มแอลกอฮอล์อยู่ที่บ้านของอลันเพียงลำพังทุกคนแยกย้ายกลับกันหมดส่วนอลันนั้นไปจัดการผู้หญิงคนหนึ่งเขาขอเวลากับเพื่อนเพียงแค่ 2 ชั่วโมง"แค่นี้เธอก็ไม่ง้อฉันแล้วไหนบอกว่ารักฉัน" พยัคฆ์นั่งพร่ำพูดเพียงลำพังพร้อมกับแก้วเหล้าในมือที่กระดกไม่หยุด"แล้วทำไมมึงไม่ดีกับเธอวะพยัคฆ์ทุกอย่างมันก็จบ" พยัคฆ์หันกลับไปทางด้านหลังเวลา 2 ช.มที่เพื่อนขอนั้นครบแล้ว"เสร็จธุระแล้วหรอ""ตามนั้น" อลันยักไหล่ให้กับเพื่อนสีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความสุขยิ่งดูใกล้ๆอลันยิ่งน่ากลัวเขาเป็นมาเฟียที่โหดร้าย"เวลาเขามาก็ทำท่าทีเหมือนเขาเป็นอากาศทำท่าทีงอนเหมือนกับเด็กปากแข็งบอกไม่ให้อภัยแต่ตามเธอทุกฝีก้าวทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรวะทำไมไม่เปิดใจและบอกความจริงไปว่าคิดยังไง""ก็อย่างที่บอกเธอโกหก""ระวังความปากแข็งของตัวเองเลยนะถ้าเสียเธอไปจริงๆนายจะไม่มีวันได้เจอเธอน้ำหนาวไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดาแล้วเธอเป็นถึงลูกท่านเจ้าสัวเธอจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ให้เจอ""ก็แล้วแต่""เฮ้อออ ถ้าไม่ติดว่ามึงเป็นเพื่อนป่านนี้โดนกูต่อยหน้ามึงไปแล้วจะปากแข็งอะไรกันนักกันหนารักก็คือรักเด
บทที่ 57น้ำหนาวทำตามที่เพลงมีนาแนะนำคือการง้อพยัคฆ์พยายามพูดพยายามสบตาแต่ดูเหมือนว่าจะไม่สำเร็จยิ่งน้ำหนาวพยายามเขายิ่งตีตัวออกห่างพยัคฆ์ทำเหมือนน้ำหนาวนั้นเป็นอากาศไม่ว่าจะพูดคุยอะไรเขาไม่เคยสนใจเธอเลยจนกระทั่งน้ำหนาวถอดใจเธอเดินออกมาจากงานเลี้ยงพร้อมกับแก้วไวน์หนึ่งแก้ว"ความรักของเราไม่เท่ากันจริงๆต่อให้น้ำหนาวพยายามง้อคุณแต่คุณก็ไม่สนใจเพราะว่าคุณโกรธเกลียดน้ำหนาวมันคงจบแล้วจริงๆสินะคะ" เธอมองแก้วไวน์ในมือของตนเองแต่ไม่กระดกดื่มเพราะว่าเธอนั้นตั้งท้องอยู่ มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองมายังเธอก่อนที่จะก้าวฝีเท้าและเดินออกมาจนกระชั้นชิด น้ำหนาวตกใจเมื่อได้ยินเสียงกระแอมที่ดังอยู่ด้านหลังของตนเองเธอจึงรีบหันกลับไปมอง"คุณอลัน""ทะเลาะกันหรอ""ใช่ค่ะน้ำหนาวเป็นคนไม่ดีขี้โกหกเขา เขาคงเล่าให้คุณอลันฟังแล้วสินะคะ""มันก็บอกอยู่นะ""คุณอลันคิดว่าน้ำหนาวเป็นคนไม่ดีจนให้อภัยไม่ได้หรือเปล่าคะ" อลันถอนหายใจขยับนั่งเก้าอี้ข้างๆน้ำหนาว"น้ำหนาวไม่มีใครผิดไม่มีใครถูกหรอกถ้ามาเปรียบเทียบกันนะฉันว่าพยัคฆ์มันกระทำผิดกับน้ำหนาวมากกว่าซะอีกอันนี้ฉันไม่ได้เข้าข้างเธอแต่ฉันพูดถึงความเป็นจริงในเมื่อง้อเขาแล้ว
บทที่ 56 "แล้วถ้าเรื่องทั้งหมดน้ำหนาวโกหกและลองใจคุณละคะ" น้ำหนาวเธอจ้องมองหน้าพยัคฆ์เพื่อรอคำตอบเขานั้นลุกขึ้นจากเตียงนอนจ้องมองน้ำหนาว"หมายความว่าน้ำหนาวให้พยาบาลพิเศษคนนั้นมายั่วเพื่อลองใจ""ค่ะน้ำหนาวกล้าทำน้ำหนาวก็กล้ารับ""ถ้าฉันเป็นผู้ชายแบบนั้นฉันก็คงเอาพยาบาลพิเศษและเธอก็ลืมตาตื่นขึ้นมาสินะ ฉันรู้นะว่าเป็นการลองใจแต่มันเสียความรู้สึก"ขอโทษค่ะ และน้ำหนาวก็ไม่ได้แค่ลองใจคุณแค่อย่างเดียวนะ" อยู่ๆน้ำหนาวยกมือขึ้นดึงผ้าห่มออกจากขาตนเองและเธอก็ลุกขึ้นยืนต่อหน้าพยัคฆ์ซึ่งทำให้เขาตกใจและคาดไม่ถึงว่าน้ำหนาวนั้นไม่ได้เป็นอย่างที่หมอบอก"หมายความว่า"ใช่ค่ะน้ำหนาวไม่ได้เป็นอะไรเลยน้ำหนาวโดนยิงไม่ถูกจุดสำคัญ""เธอเดินได้เธอไม่ได้พิการเธอให้พยาบาลพิเศษมายั่วฉันอย่าบอกนะว่าเรื่องลูกในท้องหยดน้ำใสๆเอ่อเต็มดวงตาของพยัคฆ์เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาทั้งสองข้าง"เปล่าค่ะน้ำหนาวท้องจริงๆ""ทำแบบนี้ทำไม""น้ำหนาวแค่อยากรู้ว่าถ้าน้ำหนาวเดินไม่ได้ทำอะไรไม่ได้คุณยังจะสนใจน้ำหนาวอยู่ไหม""อย่างนั้นฉันขอถามเธอประโยคนึง"สายตาของน้ำหนาวที่จ้องมองพยัคฆ์นั้นเต็มไปด้วยน้ำใสๆเอ่อล้นเช่นกันถึงแม้ว่าจะเป็
บทที่ 55แม่ของน้ำหวานหลังจากที่ลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบเจอแต่ความว่างเปล่าหยดน้ำตาไหลรินทั้งสองข้างเขาไม่สบสายตาใคร แม้กระทั่งหมอที่รักษาเขาอยู่นั้นพยาบาลอยู่ด้านข้างเอ่ยถาม ก็ไม่ได้คำตอบจากเขา"หมอขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับสมองของเขาไม่รับรู้อะไรเลย" พยัคฆ์ยังคงดูแลแม่ของน้ำหวานจ่ายค่ารักษาพยาบาลทุกอย่าง"ผมยังคงจ้างพยาบาลพิเศษดูแลเขาไปตลอดนะครับเรื่องเงินเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง""ครับ"เขาสูดลมหายใจและเดินออกมาจากโรงพยาบาล 1 อาทิตย์ที่พยัคฆ์นั้นไม่เคยได้หลับได้นอนไม่ยอมกินไม่ทำงานเฝ้าเพียงแต่น้ำหนาวที่โรงพยาบาลจนกระทั่งน้ำหนาวนั้นออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่ที่บ้านของท่านเจ้าสัวพยัคฆ์ยังคอยตามไปดูแลท่านเจ้าสัวเห็นใจจึงไม่ว่าแถมยังปล่อยให้พยัคฆ์นั้นขึ้นไปดูแลน้ำหนาวอย่างใกล้ชิด"เป็นยังไงบ้างวะทำไมสีหน้าดูซีดๆ" อลันแวะเวียนมาเยี่ยมพยัคฆ์ที่บริษัทเขามาเซ็นเอกสารให้กับลูกน้องพอดี"น้ำหนาวเดินไม่ได้นั่งไม่ได้ ได้เพียงแต่นอน เธอรู้สติทุกอย่างและเธอก็ไม่ยอมกินอะไรกูเป็นห่วงลูกในท้อง" แววตาของพยัคฆ์ที่มองอลันนั้นเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นเขามีแต่ความเศร้าเสียใจเป็นห่วงลูกในท้องเป็นห่วงความรู้สึกของน้ำ
บทที่ 22 งานเลี้ยงวันเกิดจัดขึ้นที่บ้านของธารามซึ่งวันนี้เป็นวันเกิดของเพลงมีนา ทั้งคุณเพลิง ธาราม อลันและพยัคฆ์จะต้องมารวมตัวกันอยู่ที่นี่"หู้ยใส่ชุดนี้แล้วสวยกว่าเพลงอีกนะเนี่ยน้ำหนาว" น้ำหนาวไม่เคยบอกใครว่าวันนี้ก็เป็นวันเกิดของเธอเช่นกันมีเพียงแต่แม่ของเธอนั้นที่รู้"ขอบคุณนะคะคุณเพลง"
บทที่ 21 "ไม่น่าเชื่อว่าพยัคฆ์มันจะเป็นคนแบบนั้น" เสียงของอลันนั้นพูดขึ้นธารามปรึกษาอลันเรื่องพยัคฆ์และน้ำหนาว"กูก็แทบจะไม่เชื่อเหมือนกันถ้าไม่ใช่น้ำหนาวเป็นคนเล่ากูก็คงไม่เชื่อหรอก แต่มึงเชื่อไหมอลันว่าพยัคฆ์มันทำร้ายน้ำหนาวเกินคนนะ ถึงกับเข้าโรงพยาบาล""เออดิเ
บทที่ 20 พยัคฆ์ตามหาน้ำหนาวไม่เจอให้ลูกน้องตระเวนรอบจนทั่วก็ยังไม่เจอน้ำหนาว ค้นหาตามกล้องวงจรปิดตรงส่วนที่น้ำหนาวหายไปนั้นเป็นกล้องวงจรที่เสียไม่สามารถมีภาพบันทึกไว้ได้จึงไม่รู้ว่าน้ำหนาวไปกับใคร"แค่ผู้หญิงคนเดียวพวกมึงยังหาไม่เจออีกหรอ" ลูกน้องคนสนิทของพยัคฆ์ได้เดินเข้ามาหาเจ้านายพร้อมกับก
บทที่ 19มือน้อยที่ไร้เรี่ยวแรงยกขึ้นมาบีบหัวของตนเองในขณะที่นอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาลน้ำหนาวเธอค่อยๆลืมตาขึ้นมาพบว่าตนเองนั้นนอนโรงพยาบาลอีกครั้งมีทั้งสายน้ำเกลือและกลิ่นยาที่เธอไม่ชอบ พยาบาลพิเศษทั้ง 2 คนนั้นคอยเฝ้าดูแลอย่างไม่ห่างเมื่อน้ำหนาวตื่นเธอจึงรีบวิ่งมาดูอาการทำหน้าที่ไม่เคยขาดตกบกพร่อง


![นรสิงห์ [มาเฟียร้ายรัก]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




