Se connecterตอนพิเศษ-- 02 --ครอบครัวหรรษาห้องนั่งเล่นในบ้านหลังใหญ่ โซฟาตัวนุ่มราคาแพงกลางห้องรับแขกตอนนี้ถูกจับจองไปด้วยร่างของชายหญิงสองคน โต๊ะตัวเตี้ยมีเค้กหลายก้อนพร้อมกับน้ำผลไม้ผสมโพชั่นวางอยู่ร่างแกร่งของหวังซานตงเอนกายพิงโซฟาตัวใหญ่ โดยที่มีอันซีเหมยเอนตัวพิงอกกว้างอีกที ในมือของเธอถือเค้กส้มที่หวังซานตงอบเสร็จใหม่ ๆ ปากเล็กเคี้ยวตุ้ยพอใจกับรสชาติเค้กที่สามีโชว์ฝีมือทำให้กินเมื่อ 5 ปีก่อนที่เธอตั้งท้อง อยากจะกินเค้กมาก กินสามารถกินได้ทุกวันวันละหลายก้อน สามีจึงอยากจะเอาใจเธอด้วยการทำเค้กด้วยตัวเอง เขาเรียนรู้การทำเบเกอรี่หลายชนิดเขาสามารถคิดสูตรแสนอร่อยไม่มีใครเหมือนขึ้นมาได้...ทำให้ภรรยาคนสวยติดใจมาจนทุกวันนี้“อร่อยไหม...”“อร่อยมากเลยค่ะ ฝีมือการทำเค้กของพี่อร่อยขึ้นมากเลยนะ แบบนี้เสี่ยวหยุนของฉันก็บ่นน้ำหนักขึ้นอีกแล้วสิ ช่วงนี้เขายิ่งคิดว่าตัวเองแก้มอ้วนขึ้นอยู่ด้วย”“หึ ๆ”หวังซานตงเปล่งเสียงหัวเราะแว่วในลำคอเบา ๆ อย่างเห็นด้วย อันซีหยุน...เด็กน้อยที่เมื่อก่อนแก้มอ้วนอย่างไร ตอนนี้ก็ยังแก้มอ้วนอยู่อย่างนั้น ถึงร่างกายจะแข็งแรงไม่ได้อ้วนท้วม แต่แปลกที่กินอะไรเข้าไปก็ลงแก้มหมด“บ
ตอนพิเศษ-- 01 --รักษาลู่ซีหยาง“ดวงดาวฉวยจังเยยคับปี้เขย” เสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วบอกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าสวยมากดังขึ้นซ้ำ ๆ ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ในขณะที่ตากลมใสยังคงมองดวงดาวบนท้องฟ้าอย่างตื่นเต้นเสี่ยวหยุนและเสี่ยวปิงได้มีโอกาสไปเที่ยวในวันหยุดเพราะพี่สาวกับพี่เขยของเขาพาไปเที่ยวตั้งหลายที่ เสี่ยวหยุนตัวน้อยสนุกมาก เขาร่าเริงมากทุกครั้งที่ได้ไปเที่ยวเล่นสนุกนอกบ้าน พลังเด็กน้อยเหลือล้นเล่นไม่รู้จักเหนื่อย โดยเฉพาะตอนได้ขึ้นยานบินรบ ดวงตากลมโตของเด็กน้อยพลันเปล่งประกายไปด้วยความสุขใช่ว่านี่เป็นครั้งแรกที่อันซีเหมยพาน้องชายขึ้นยานบินรบดวงดาว แต่เป็นครั้งที่สามแล้วในรอบเดือนนี้ ทว่าเสี่ยวหยุนก็ยังคงตื่นเต้นกับมันทุกรอบพลอยทำให้คนนำเที่ยวมีความสุขยิ้มตามไปด้วยร่างกลมขาวอ้วนท้วนเนื่องจากถูกเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ซึ่งแม้จะมีเข็มขัดรัดรอบตัวก็พยายามเกาะขอบหน้าต่างมองความสวยงามของแสงธรรมชาติบนท้องฟ้า ไม่เว้นแม้กระทั่งเจ้าเสี่ยวปิงยังเอาเท้าหน้าเกาะขอบหน้าต่างทอดมองออกไปนิ่ง ๆ ราวกับรูปปั้นเจ้าสุนัขตัวจ้อยใส่แว่นตาเสมือนจริงที่อันซีเหมยหามาใส่ให้ ทำให้มันเห็นแสงปกติอย่างที่มนุษย์เห็นทุกอย่า
บบที่ 43ทำลายให้สิ้นซาก [END]อีกด้านหนึ่งของความหายนะเปลวไฟยังโหมกระหน่ำ ข้าวของในโกดังเอาออกมาไม่ทัน โชคดีที่อันซีเหมยใช้เรดาร์ตรวจจับความร้อน เมื่อพบว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตจึงค่อยทำลายมัน“ฉิบหายกันหมดแล้วเพราะหลานเวรอย่างแกคนเดียวเลย ทำตระกูลเดือดร้อน คนอื่นเดือดร้อนไปหมด!”“ผมไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ ไม่จริง...”“จริงไม่จริงก็แหกตาดู นี่ต้องเป็นฝีมือของคนที่แกไปมีเรื่องด้วยแน่ ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกมันใช้วิธีไหนกัน แต่ถ้าจะล้างแค้นกันภายในไม่กี่ชั่วโมงอย่างนี้ ฝีมือไม่ธรรมดา”“ผมผิดไปแล้วครับปู่ ผมน่าจะคิดให้เยอะกว่านี้”“เหอะ! มาคิดได้ตอนนี้จะเอาข้าวของกลับมาได้ไหม เสียทั้งของ เสียทั้งเงิน เสียทั้งลูกค้าเพราะหลานโง่ ๆ อย่างแกคนเดียวกู้หว่านสือ! อ้อ ยังมีนังหลานโง่ตระกูลลู่อีกคน!”กว่าจะดับไฟได้ก็ใช้เวลาหลายชั่วโมง แต่ถึงอย่างนั้นก็สร้างความเสียหายแทบไม่เหลือออะไร ข้าวของข้างในเสียหายหมด โกดังถูกไฟไหม้แม้แต่โครงสร้างก็ไม่เหลือ ตระกูลกู้วุ่นวายกับการเคลียร์กับลูกค้าอยู่หลายวันกว่าจะเรียบร้อยก็ทำเอาผมหงอกขึ้นหัวไปตาม ๆ กันรวมถึงค่าเสียหายอีกบาน เสียลูกค้าไปหลายคนตระกูลกู้ลงค
บทที่ 42พวกหมาลอบกัดต้องเจออาวุธหนัก“พี่ต้องช่วยฉันนะคะ มันเป็นหนามตำใจฉันจริง ๆ ฉันเกลียดมัน”ลู่เหมยอิงเอาเรื่องที่เธอเจอมาเล่าให้กู้หว่านสือฟัง ชายหนุ่มตระกูลกู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้พี่ เป็นลูกของคุณลุง เธอคุยกับอีกฝ่ายบ่อยครั้งแต่ทว่าไม่ได้สนิทกับเขามากนักหรอก เพราะพี่ชายคนนี้คุณพ่อไม่ค่อยอยากให้เธอคบค้ากับเขาสักเท่าไหร่ลู่เหมยอิงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ตามประสาคนที่ถูกเลี้ยงมาอย่างเอาใจจากปู่และย่า“ไม่ต้องห่วงหรอกเหมยอิง เรื่องนี้พี่จะช่วยเธอเอง เธอแค่รอฟังข่าวเงียบ ๆ ก็พอ” กู้หว่านสือเอนกายพิงพนักโซฟา มือหนาจุดบุหรี่ที่ซื้อจากเมืองนอกขึ้นมาสูบแล้วพ่นควันออกมาอย่างไม่เกรงใจคู่สนทนาลู่เหมยอิงเบ้หน้าเล็กน้อย เธอไม่ชอบกลิ่นบุหรี่ ปู่และพ่อของเธอก็ไม่สูบ แต่เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ขอให้เขาจัดการกับอันซีเหมยได้ก็พอ“แต่พี่ก็ต้องระวังตัวด้วยล่ะ พวกมันมีตระกูลเหอและตระกูลหลงหนุนหลังอยู่”“เหอะ! เธอจะไปกลัวทำไม ตระกูลกู้ของเราใช่ว่าจะให้ใครมาดูถูกหรือรังแกได้ อีกอย่างเธอก็หมั้นกับญาติของนายท่านโหวไม่ใช่หรือไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็น่าจะขอความช่วยเหลือจากพวกเขาได้”“ฉันก็ไม่อยากให้มันพลาดนี่แหละ พี
บทที่ 41ใครที่ต้องเป็นฝ่ายเสียหน้าคนอ้างว่าเป็นปู่กับย่าอยากจะแสดงความรับผิดชอบต่อหลานตอนนี้อับอายเผ่นหนีกลับบ้านไม่เห็นฝุ่น แอบตกใจเล็กน้อยที่เห็นคนดูแลของตระกูล9oนอนเจ็บอยู่ใต้ต้นไม้อย่างหมดท่า โดยมีเฉาเหลียงนั่งเฝ้า คนเจ็บขยับแทบตัวเยอะแทบไม่ได้เพราะโดนสกัดจุดเอาไว้ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของหวังซานตง !นายท่านลู่ทำเพียงมองคนของตัวเองอย่างดุ ๆ ต่างจากลู่เจียวมิ่งนั้นแอบกลัวคนบ้านนี้เข้าแล้ว คนดูแลตระกูลลู่เป็นคนมีฝีมือ แล้วต้องเก่งขนาดไหนถึงจะจัดการคนสามคนพร้อมกันได้แบบนี้!อันซีเหมยหวังว่าต่อจากนี้พวกเขาจะละความพยายามพาเธอและน้องเข้าตระกูลเสียทีดูจากท่าทางแล้วพวกเขาก็แค่หวังผลประโยชน์ ไม่น่าคิดร้ายที่อันตรายถึงชีวิต จึงทำเป็นมองผ่านไป แต่อย่าพลาดคิดร้ายกับเสี่ยวหยุนก็แล้วกันเป็นคนใจร้ายน่ะมันง่ายนิดเดียว แต่เธอไม่อยากเป็นคนใจอำมหิตต่างหาก“ชาค่ะ”ร่างบางวางกาน้ำชาลวดลายสวยงามลงบนโต๊ะสนามหน้าบ้าน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของลู่ซีเหยียน ผู้เป็นพ่อแท้ ๆ ของเจ้าของร่าง“ขอบคุณลูกมาก”“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ?”“เหมยเอ๋อร์ พ่อทำผิดต่อลูกและน้องมากเหลือเกิน พ่ออยากจะขอโทษใน
บทที่ 40รับสองพี่น้องกลับเข้าตระกูลลู่วันต่อมาตระกูลลู่รีบส่งกระเช้าผลไม้และจดหมายมาขอโทษอันซีเหมยตั้งแต่เช้า รวมถึงตระกูลหลงก็ได้รับคำขอโทษเช่นเดียวกันเรื่องราวทั้งหมดจะบอกว่าเป็นความผิดของเด็ก ๆ ก็ไม่ได้ เด็ก ๆ ยังไม่ทันทำอะไรผิดนอกเหนือจากมีใจต้องการจะช่วยคนถูกรังแกเท่านั้น ลู่เหมยอิงต่างหากที่ใจร้อน ส่วนสุนัขตัวน้อยนั่นก็ไม่นับว่าผิดเพราะคมเขี้ยวเล็ก ๆ กัดคนของเธอไม่เข้าด้วยซ้ำตระกูลลู่ส่งคำขอโทษ รวมถึงทำโทษคนของตัวเองแล้วด้วย อันซีเหมยจึงไม่ติดใจ เสี่ยวหยุนก็ไม่เอาเรื่องเพราะเห็นว่าเสี่ยวปิงปลอดภัยดี อีกอย่างเขาเป็นคนผลักพี่สาวนิสัยไม่ดีคนนั้นก่อนด้วย“เสี่ยวปิงมาหาหนูมา”“บ๊อก บ๊อก...หงิง งี๊ด”เสี่ยวปิงวิ่งมาคลอเคลียขาป้อม ๆ ของเจ้านายตัวน้อยอย่างออดอ้อน“น่ายักทิ่ฉุดเยย หนูยักเสี่ยวปิงน้าาา”ปากเล็ก ๆ นั้นก้มหอมขนนุ่มนิ่มหอมกลิ่นแชมพูอย่างมันเขี้ยว เสี่ยวปิงเลียมือลียหน้าของเสี่ยวหยุนร้องหงิงออดอ้อนอย่างน่าหมั่นไส้ อันซีเหมยถึงกับต้องส่ายหน้าอย่างระอาที่หมามันออเซาะถึงขนาดนี้เสี่ยวหยุนวิ่งเล่นกับเสี่ยวปิงอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องเมื่อวานไปแล้วเพราะพี่สาวบอกว่าเรื่องไหนไม่ดี
บทที่ 05อยากเกิดก็เปิดมาในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจ้องตากันอยู่นั้น...มีร่างเล็กผอมของสะใภ้รองเดินเข้ามาสมทบกับหวังเจี่ยเจียอย่างรู้งาน เธอมีชื่อว่า ‘หวังผิงเยว่’ ภรรยาของลูกชายคนรองบ้านหวัง ‘หวังซานติง’“ใช่แล้วค่ะพี่สะใภ้ใหญ่พูดถูก ไข่ไก่พวกนี้คุณแม่บอกว่าจะเก็บไว้ให้หลาน ๆ กินเพื่อบำรุงร่างกาย...เ
บทที่ 04สะใภ้สามขโมยไข่ไก่หลังจากได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของอันซีเหมยแล้วก็ได้ศึกษาหาข้อมูลของดาวเคราะห์สีน้ำเงินมาพอประมาณ โชคดีที่เธอเป็นคนชอบอ่านหนังสือจึงมีหนังสือเกี่ยวกับดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่เรียกว่า ‘ดาวโลก’ อยู่หลายเล่มด้วยกันเธอจึงรู้ว่ายุคปัจจุบันที่อาศัยอยู่คือประเทศจีน ปี ค.ศ. 19
บทที่ 03สามีและน้องชายที่น่ารักเสียงร้องไห้จ้าของเด็กน้อยดังขึ้นลั่นห้องเล็ก ๆเสี่ยวหยุนทั้งเจ็บทั้งกลัว เขามันแค่เด็กนะ จะตั้งรับสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นได้ยังไงไหว“พี่สาวอยู่นี่ ไม่เป็นไรแล้วนะเสี่ยวหยุน”“ฮึก ฮื่อออ”เด็กน้อยร้องไห้เช็ดน้ำตาปอย ๆ อย่างไม่ห้ามตนเองไม่ได้ตามประสาเด็ก พลันลำตัวผอ
บทที่ 02มิติตามติดตัว“นี่เราต้องอยู่ในร่างเด็กคนนี้จริง ๆ น่ะหรือ?”แพทย์ทหารสาวจากยุคดวงดาวพึมพำออกมาเบา ๆ หลังจากตกตะกอนความคิด ความทรงจำของร่างเดิมมาเป็นเวลานานหลายชั่วโมงแล้วจากความทรงจำ...อันซีเหมยนั้นเสียชีวิตเพราะว่าเธอป่วยเป็นปอดบวม เนื่องจากเมื่อสองวันก่อนเด็กสาวขึ้นเขาไปหาของป่าเพื่อมา







