《Hot Love วิศวะร้อนอ้อนรัก 》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

-ที่หน้าบ้าน-คินน์มองสมายด์ที่เดินตามมาส่งเขาทั้งที่ทำหน้างอ เพราะสุดท้ายเธอก็ต้องจำยอมเดินตามมาส่งเขาตามคำสั่งของคุณพ่ออยู่ดี“หวังว่าเราคงจะไม่ต้องเจอกันอีกนะคะ” สมายด์พูดในขณะที่เดินมาส่งรุ่นพี่คินน์จนมาถึงประตูรั้ว“แต่...พี่ว่าเราได้เจอกันอีกแน่” คินน์แอบขำ เพราะรู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็ก เพราะเหมือนเธอจะทำอะไรเขาไม่ได้เลย เว้นก็แต่...ยิ่งแกล้งก็ยิ่งรู้สึกน่ารัก“ฝันไปเถอะค่ะว่าจะได้เจอกันอีก กลับไปได้แล้วค่ะ บ้าย บายนะคะ สวัสดี ลาก่อน” เธอย่นหน้าใส่เขาหนึ่งที ก่อนลากประตูรั้วใส่หน้าเขาโครมใหญ่!“ครับฝันดี เจอกันในฝันนะ” คินน์ยกยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะยอมเป็นฝ่ายขึ้นรถกลับออกไป ท่ามกลางความโล่งใจของสมายด์ที่ถอนหายใจโล่งอกแต่...ใครบอกว่าจะฝันดี เพราะการที่เธอเจอคนอย่างเขา คือฝันร้ายของเธอเลยชัด ๆRrrrrrคินน์ขับรถออกมาได้ไม่ไกล สายเรียกเข้าจากโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ซึ่งอันที่จริง ๆ สายเรียกเข้าก็ดังมาหลายรอบ เพียงแต่เขาเลือกที่จะไม่รับ ก็นะกำลังทำคะแนนให้พ่อตาอยู่ ใครมันอยากจะไปรับสายของเพื่อน ๆ แต่รอบนี้เขาตัดสินใจที่จะกดรับมันทันที“ว่า...”(ว่าพ่อง!! ไอ้เชี่ยคินน์ ตอนนี้มึงอยู่ไหนข

กรี๊ดดดดดดดดดดดดสมายด์กรีดร้องสะดุ้งตื่นก่อนดีดตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะพบว่าทั้งหมดทั้งมวลตั้งแต่ตอนที่ไปมหาวิทยาลัยคือเป็นแค่ความฝัน และที่สำคัญเธอยังไม่ได้ไปไหน เธอยังอยู่นั่งบนเตียงนอนของตัวเอง ในห้องของตัวเอง และในบ้านของเธอเอง“บะ...บ้าที่สุด...ฝันร้ายเหรอเนี่ย”มือเรียวทาบทับวางตรงหัวใจที่กำลังเต้นสูบฉีดแรงราวกับคนเพิ่งวิ่งหนีปีศาจ ใช่แหละปีศาจน่าจะเหมาะที่สุดกับการเปรียบรุ่นพี่คินน์คือปีศาจร้ายสำหรับเธอ ดูเอาเถอะขนาดเธอหลับไปแล้ว เขายังตามมาหลอกหลอนเธอถึงในฝัน และที่เธอฝันลามกไปแบบนี้คงเพราะไม่ลืมเหตุการณ์ที่ได้ยินในห้องน้ำ“เพราะอีตาบ้านั้นคนเดียว”ใบหน้าขาวร้อนผ่าว จนถึงกับร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ดันฝันอะไรไม่ฝัน ดันไปฝันพิเรนทร์ว่าตัวเองกำลังมีอะไรแบบถึงพริกถึงขิงกับรุ่นพี่คินน์แบบนั้นอึก...สมายด์เริ่มรู้สึกถึงได้ถึงความเหนียวแฉะที่ติดอยู่กางเกงในของตัวเอง แน่นอนว่าเธอไม่ได้ฉี่แตก (แต่มันคืออะไรละ)รุ่งเช้าก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูแต่เช้าตรู่ ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดแรกของการปิดเทอมที่สมายด์ควรจะได้นอนหลับยาว ๆ แต่กลับถูกรบกวนด้วยเสียงเรียกจากแม่ของเธอในตอนเก้าโมงเช้า“สมายด์ ตื

“พะ...พี่…พี่…?”“ครับพี่เอง พี่กายไง ที่เป็นเพื่อนของไอ้คินน์คนที่ส่งเราเมื่อวาน ส่วนเราสองคนก็เพิ่งเจอกันที่ร้านชาบู จำได้ไหม”“อ่อค่ะ พี่กาย จำได้สิคะ”เธอไม่ได้สมองปลาทองขนาดนั้นสักหน่อยที่จะจำคนตรงหน้าไม่ได้ แต่ไอ้ที่ดูเอ๋อ ๆ อยู่นี่ เธอก็แค่ตกใจ เพราะนึกว่าตัวเองจะแจ็คพอตเจอพี่อีกคนใช่…หมายถึง พี่คินน์ คนที่เธอเพิ่งฝันว่ามีอะไรกันนั่นแหละ-เสียงโคตรเหมือนกัน อย่าบอกนะว่าเธอหลอนถึงผู้ชายคนนั้นจนได้ยินเสียงใครก็เป็นเสียงเขาไปหมด –แต่…ยิ่งฟังน้ำเสียงที่พี่กายพูดกับเธอ จนเมื่อครู่เกือบหลงเข้าใจผิดคิดว่าคนตรงหน้าจะเป็นคินน์ผู้ชายกวนประสาทคนนั้นไปซะแล้วก็นะ...ตอนเจอกันที่ร้านชาบู เธอดันไม่ได้สังเกตเสียงสองคนนี้ด้วยสิ ว่าพี่คินน์กับพี่กายจะมีโทนเสียงที่ฟังดูคล้าย ๆ กัน หรือบางทีอาจจะเป็นไปได้ว่าบรรยากาศในร้านชาบูวันนั้นคนในร้านค่อนข้างเยอะ พอต้องตะโกนคุยกันไปมาเสียงดังเลยฟังไม่ค่อยถนัด หรือไม่ก็อาจจะเป็นเพราะว่าตัวเองมัวแต่ระวังตัวจากพี่คินน์ที่นั่งตัวติดอยู่กับเธอ เลยทำให้ไม่มีเวลาได้สนใจเพื่อนคนอื่น ๆ ของเขาสมายด์ยังไม่หายทำหน้าเหวอ มองกายตาปริบ ๆ กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอจ้องหน้าพี่กา

ลมหายใจกรุ่น ๆ ที่กำลังผละตัวออกห่าง แต่ใบหน้ากลับอยู่ห่างกันแค่คืบ สมายด์เผลอสบตากับดวงตาคมกริบที่มองมาชั่วขณะ ก่อนที่คินน์จะถอนใบหน้าออกไปแล้วยืนเต็มความสูงเหมือนเดิม“ขอบคุณนะคะ”สมายด์เอ่ยเสียงแผ่ว นึกอายที่เกือบเผลอหวั่นไหวไปกับสายตาคมเมื่อครู่ จนต้องเบือนหน้าก้มลงต่ำแต่!!แล้วทำไมเธอต้องเป็นฝ่ายขอบคุณเขาด้วยล่ะ ถ้าเพราะเขาไม่ทำให้เธอตกใจ เธอก็คงไม่ต้องเดินถอยหลังจนโดนกิ่งไม้เกี่ยวแบบนี้พอนึกแบบนี้ก็อดที่จะรู้สึกไม่พอใจในตัวคินน์เหมือนเดิม“งั้นมายด์ไปก่อนนะคะ จะรีบไปเล่นน้ำกับเพื่อน”เธอแค่ยกข้ออ้าง ในการเลี่ยงที่ไม่ต้องการอยู่กับคินน์สองต่อสอง เพราะเริ่มรู้สึกหัวใจเต้นแรงยังไงก็ไม่รู้บอกไม่ถูก“เดี๋ยว!”“อะไรอีกคะ?”จังหวะที่สมายด์จะหมุนตัวกลับ คินน์ก็ก้มเอาเสื้อยืดของเขาที่ตกอยู่มาสะบัด แล้วจับมันคลุมใส่หัวของเธอแบบไม่ทันได้ตั้งตัว“ว้าย”“ใส่ให้เรียบร้อยก่อนค่อยไป”“อ่า…ค่ะ”รอบนี้สมายด์ไม่กล้าขัด และนอกจากไม่ขัดยังยอมดึงเสื้อของคินน์ที่สวมหัวเธออยู่ลงมาก่อนจะก่อนจะสอดแขนใส่อย่างเรียบร้อยคินน์สูงราวเกิน180อัพ ในขณะที่สมายด์สูงแค่165 พอเอาเสื้อยืดของคินน์มาใส่ ทำให้ยาวปิดก้

หลังจากที่ก้องพาแฟนสาวเดินออกไปบรรยากาศริมทะเลในตอนนี้เลยดูหมดสนุกของจริง สาว ๆ ยิ้มไม่ออก เพราะสงสารเพื่อนอย่างน้ำรินที่มาเจอเรื่องแย่ ๆ ที่นี่ พวกเธอเดินกลับมาที่บ้านพักอย่างเงียบ ๆ โดยมีสี่หนุ่มที่เดินตามมาส่งอยู่ข้างหลังเมื่อถึงบ้านพักที่อยู่ติดกันแต่ห่างแค่ช่วงทางเดินลงทะเล สมายด์ไม่ลืมที่จะหันไปขอบคุณพวกรุ่นพี่ที่เข้ามาช่วยเธอกับเพื่อน ถ้าไม่ได้พวกเขาบางทีไอ้ก้องนั่นอาจจะตบเธอไปแล้วก็ได้“ขอบคุณพวกพี่ ๆ มากนะคะที่เข้ามาช่วย”“พี่ทุกคนเหรอ พี่พิเศษหน่อยดิ” คินน์ท้วงขอความดีความชอบเป็นการส่วนตัว“ค่า ขอบคุณที่ไม่ให้มายด์โดนตบ แต่จะขอบคุณมากกว่า ถ้าพี่คินน์กระทืบมันให้ด้วย””โห ตัวเล็กแค่นี้โหดเหมือนกันนะเรา”“โหดตรงไหน ไอ้พี่ก้องนั่นน่าโดนจริง ๆ นี่ แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาช่วยทัน” ประโยคหลังสมายด์พูดแบบเขิน ๆ รู้สึกกระดากปากเล็กน้อย เหมือนตัวเองจะติดหนี้บุญกลาย ๆ ยังไงก็ไม่รู้“พี่จะยอมให้คนอื่นมาทำอะไรเราได้ไง” คินน์ยิ้มก่อนจะเผลอยื่นมือไปจับหัวสมายด์อย่างเอ็นดู สัมผัสจากฝ่ามือที่วางแหมะบนหัวเธอ ทำให้สมายด์ใจแกว่งไปนิดนึง เพราะเขาดูอ่อนโยนกับเธอมาก“เดี๋ยวมายด์กับเพื่อ