《Hot Love วิศวะร้อนอ้อนรัก 》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

กึก! น้ำรินหันไปมองหน้ากาย ริมฝีปากบางเม้มแน่นเพราะพูดไม่ออก ก่อนที่เธอจะหันไปมองหน้าเพื่อน ๆ ที่มองอย่างสงสัย“ว่าไงครับกลับกับพี่ได้ไหม พี่ไม่ชอบขับรถกลับคนเดียว” กายดึงตัวกลับยืนเต็มความสูง สีหน้าเรียบนิ่งเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่า“ก็ได้ค่ะ” น้ำรินกัดฟันตอบเสียงลอดไรฟัน จำต้องปล่อยให้กายคว้ากระเป๋าเดินทางในมือของเธอไปถือไว้ ก่อนจะจำใจยอมเดินตามกายไปขึ้นรถแบบไม่ค่อยเต็มใจ!“สองคนนั้นจะไม่ตีกันจนถึงกรุงเทพใช่เปล่าวะ” ธันย์หันไปมองตาม ก่อนหันหน้าไปคุยกับฮาชิและคินน์ที่หันไปมองตามคนทั้งคู่“กูก็ลุ้นอยู่เนี่ย มึงว่าสองคนนี้ใครจะเอาใครอยู่วะ” ฮาชิพูดพลางหัวเราะในลำคอ“เออ กูว่างานนี้ไอ้กายเจอของจริงแน่” คินน์พูดติดปนขำด้วยอีกคน“พวกมึงก็ลุ้นไปพร้อมกู ปะพวกเรากลับกันเถอะ กูต้องรีบกลับไปรอรับเมีย วันนี้ครีมกลับจากไปเที่ยวเกาหลีวันนี้ด้วย” ธันย์หันไปบอกคินน์กับฮาชิ ก่อนจะแยกย้ายไปขึ้นรถของตัวเอง“เค ปะพวกเรา” ฮาชิหันไปบอกกับทุกคน“พี่ฮาชิ ขับรถดี ๆ นะคะ นี่ถ้ามิยาไม่ขับรถมาเอง ก็จะอาสาไปนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้พี่ฮาชิฟรีๆ เลย”มิยาตะโกนไล่หลังของฮาชิที่กำลังจะก้าวขึ้นรถของตัวเอง ก่อนที่จะได้รั

“โรส?”“อืม ฉันเองตอนนี้อยู่ที่บ้านนายนะ”“บ้านฉัน? อ่อโอเค ที่กลับมาเที่ยวเมืองไทยรอบนี้เพราะทะเลาะกับพ่อเธออีกหรือเปล่า”“อื้มก็ทำนองนั้น งั้นคินน์รีบกลับนะ โรสรอที่บ้าน ตอนมาถึงแม่บ้านบอกว่าคินน์ไม่อยู่ คุณลุงกับคุณป้าก็ไปต่างประเทศยังไม่กลับ”“พ่อแม่ฉันไม่อยู่เหรอ เคฉันกำลังกลับบ้าน ไว้เจอกัน”คินน์ตัดสายจาก โรส ซึ่งเธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาที่เติบโตด้วยกันมาตอนเป็นเด็ก พ่อของโรสน้องชายของคุณพ่อเขา แต่ทว่าโรสกลับไม่ใช่ลูกแท้ ๆ เพราะคุณอาของเขาไม่มีลูก เลยไปขอเธอมาเลี้ยงตั้งแต่เด็กแรก ๆ โรสก็ไม่มีปัญหาอะไร ทำตัวน่ารักเป็นเด็กดี พอเข้าวัยรุ่นโรสรู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกพักหลัง ๆ ก็เลยชอบทำตัวมีปัญหา ขนาดว่าครอบครัวคุณอาย้ายไปอยู่อเมริกาตั้งหลายปี แต่โรสก็ชอบหนีมาเที่ยวเมืองไทยอยู่บ่อย ๆ และถ้าไม่มีที่ไปก็มักจะมาค้างที่บ้านคินน์ด้วยความที่โตมาด้วยกัน พ่อแม่คินน์ก็เอ็นดูโรสเหมือนลูกแท้ ๆ คินน์กับโรสก็สนิทกันพอสมควร การเข้าออกบ้านคินน์เลยดูเหมือนเป็นเรื่องปกติที่บ้านทันทีที่คินน์เดินเข้ามา โรสที่นั่งกดมือถือเล่นอยู่ที่ห้องรับแขกก็วางมือแล้วหันกลับไปมอง“คินน์มาแล้วเหรอ อ้าวทำไมคินน์มี

“จะโทษว่าเพราะมายด์ใช่ไหมที่ทำให้พี่คินน์เป็นแบบนี้ ”"ครับ ทุกอย่าง ทุกอย่างที่เป็นมายด์พี่ถึงได้คลั่งรักขนาดนี้" เจอหยอดไปหนึ่งกรุบ สมายด์ถึงกับยกมือขึ้นมาจับหูตัวเองเพราะรู้สึกเขิน“คะ คือมายด์ยังไม่ได้ปิดแอร์บนห้อง แล้วก็ยังไม่ได้อาบน้ำแต่งตัว ยังใส่ชุดนอนอยู่เลย”“งั้นก็ไปทำอะไรให้เรียบร้อย ค่อยออกไปกับพี่” ว่าจบ คินน์ก็เป็นคว้ามือสมายด์ ก่อนเดินนำเข้าไปภายในบ้าน ทำราวกับว่าเป็นบ้านของเขาเอง“ไหน ห้องนอนเราไปทางไหน”“ถามทำไมคะ” "ขอนอนพักสักห้านาที ได้เปล่า”สมายด์รีบส่ายหน้า เพราะห้านาทีของคินน์ (น่ากลัวมาก) และเธอก็เคยแพ้ใจเพราะห้านาทีของเขา"นอนตรงโซฟาก็ได้นี่คะ""ปวดหลัง"คินน์ตอบแบบมึน ๆ แต่สีหน้าดูแย่มาก สมายด์มองสีหน้าคินน์ก่อนเม้มปากอย่างลังเล แต่ที่สุดก็ใจอ่อนอีกตามเคย“งั้นก็ได้ค่ะ ให้นอนพักแป๊บเดียวนะคะ” “ครับ งั้นเราไปอาบน้ำไว ๆ นะ พี่นอนรอ หรืออยากจะทำอย่างอื่นด้วยก็ได้พี่ไม่ว่า"“ป่วยอยู่ก็ไปนอนค่ะ อย่ารุ่มร่าม” เธอบ่นแล้วค้อนใส่ ก่อนจะเดินนำมาที่ห้องนอนของตัวเองสมายด์ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก พอเดินออกมาคนตัวโตดันเผลอหลับบนเตียงนอนของเธอไปเสียแล้ว“พี่คินน์คะ”มือเร

@ภายในบ้านคินน์เดินจูงมือสมายด์เดินเข้ามาผ่านห้องรับแขกที่มีโรสนั่งคอยอยู่ตั้งแต่ที่เธอได้ยินเสียงรถเขา“คินน์ กลับมาแล้วเหรอ” โรสผุดลุกขึ้นยืนขากะเผลกด้วยท่าทางดีใจ ทว่าพอเห็นสมายด์เดินมาด้วยแถมคินน์ยังจับมือเอาไว้แน่น ใบหน้ายิ้มสดใสเมื่อครู่ก็เปลี่ยนสีหน้าโดยฉับพลัน ก่อนจะพยายามฝืนยิ้มอีกครั้ง ตอนคินน์เดินเข้าใกล้“ขาเป็นไงบ้าง ไปหาหมอไหม”“เจ็บสิ ถามได้แล้วนั่นใคร คินน์พาใครมาด้วย” สายตาตอนมองสมายด์ไม่ได้บ่งบอกเลยสักนิดว่าเป็นมิตร แต่พอเธอหันไปมองคินน์ แววตาก็เปลี่ยนเป็นอ่อนหวานตามเดิม“แฟนเราเองน้องสมายด์ มายด์นี่โรสนะที่เล่าให้ฟังลูกพี่ลูกน้องของพี่เอง”“สวัสดีค่ะพี่โรส”“คินน์โรสอยากขึ้นห้องอะ ขึ้นบันไดไม่ไหวอุ้มหน่อยสิ” นอกจากจะไม่สนใจที่สมายด์ยกมือไหว้ โรสยังเดินกะเผลกมาจับที่แขนคินน์อีกข้าง“หรือ…แฟนมาด้วย คินน์เลยไม่กล้าอุ้มโรสเหมือนเมื่อก่อน” เมื่อก่อนที่ว่าคือตอนที่ทั้งคู่เด็กมาก ๆ แต่โรสจงใจให้สมายด์ฟังแล้วเข้าใจผิด ในขณะที่คินน์ไม่ตอบประโยคที่เธอพูด แต่เลือกที่จะหันไปมองหน้าสมายด์เหมือนกำลังถามความเห็นว่าจะให้เขาทำยังไงดี“ไม่เป็นไรค่ะ” สมายด์ยิ้มก่อนแกะมือของคินน์ออก “

“ขาเธอยังเจ็บอยู่ไม่ใช่”“อืมก็เจ็บ แต่พอเดินกะเผลก ๆ ไหว คินน์ถามทำไม เป็นห่วงโรสละสิ”“เธอซุ่มซ่ามเองโรสเราไม่เกี่ยว แค่ตกบันไดแล้วขาไม่หักก็ดีเท่าไหร่แล้ว”“ไม่รู้ล่ะ คินน์ต้องรับผิดชอบโรสด้วย เพราะคินน์นั่นแหละทิ้งให้โรสอยู่บ้านคนเดียว โรสเลยต้องตกบันไดแบบนี้”เกี่ยวกันไหมก่อน? สมายด์ละอยากแหมไปจนถึงขั้วโลกเหนือ“ไร้สาระน่า เอางี้แล้วกันเดี๋ยวบอกให้แม่บ้านเอาอะไรมาให้กิน”“ไม่เอาโรสไม่ชอบกินคนเดียว โรสรอคินน์”สมายด์ชะงักกึก เงยหน้าขึ้นมาสบตากับโรสเมื่อพูดจบโอเค…เป็นอันเข้าใจเอาจ้า…ตามสบายค่า ถ้าจะอ้อนขนาดนี้ คงไม่ได้อยากเป็นแค่ลูกพี่ลูกน้องธรรมดาหรอก สมายด์นึกอยากกลอกตาบนสักสิบรอบ ฟิวนางเอกที่สะสมเอาเริ่มจะหลุด“ว่าไงมายด์” คินน์หันมาถามเหมือนขอความเห็นของเธอก่อน“นะ นะไปด้วยนะ”เสียงอ้อนยั่วประสาทของสมายด์ เจอผู้หญิงประเภทนี้พูดยาก จะบอกว่าไม่ให้ไปด้วยก็จะกลายเป็นคนที่ไร้น้ำใจไปสักหน่อย“เอาสิคะ ถ้าพี่โรสอยากไปกับเราสองคนก็ไปเถอะค่ะ จะได้ไม่เหงา” สมายด์ยิ้มสู้สายตาของโรสที่มองมา แต่ก็เน้นย้ำคำว่า ‘เรา’“หืม น่ารัก เด็กคินน์คนล่าสุดนี่ใจดีเหมือนกันนะ”~เด็กคนล่าสุด~ ประโยคเจ็บจ