《ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

“ก็เจิ้นรอมาตั้งครึ่งปี!” สุ่ยเทียนจุนกระซิบข้างหู เสียงพร่ายั่วยวน “เจิ้นอยากมีลูกกับเจ้าใจจะขาดแล้ว... คืนนี้เจิ้นจะทบต้นทบดอกให้สาสม...”ขณะที่สองคู่รักกำลังหวานกันอยู่ในอุทยานหลวง ขันทีก็วิ่งสีหน้าตื่นเข้ามา“ทูลฝ่าบาท!” เสียงขันทีหน้าห้องทรงอักษรวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา ขัดจังหวะความหวานจนสุ่ยเทียนจุนหน้าตึงด้วยความหงุดหงิด “มีอะไร! ถ้าไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตาย เจิ้นจะสั่งโบยเจ้า!”ขันทีน้อยหน้าซีด ตัวสั่นงันงก “ทะ... ทูลฝ่าบาท... เรื่องด่วนพ่ะย่ะค่ะ! ขบวนทูตจากแคว้นเหยียน... มาถึงหน้าประตูวังแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”“แคว้นเหยียน?” สุ่ยเทียนจุนขมวดคิ้ว คลายอ้อมกอดจากจ้าวลี่อิน “เจิ้นจำไม่ได้ว่ามีกำหนดการรับทูตวันนี้... แล้วใครเป็นผู้นำขบวนมา?”ขันทีกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ “คือ... รัชทายาท เหยียนอวิ๋นซี เสด็จมาด้วยพระองค์เองพ่ะย่ะค่ะ!”ชื่อนั้นทำให้จ้าวลี่อินที่ยืนยิ้มอยู่เมื่อครู่ ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ใบหน้าถอดสีซีดเผือดลงทันตา สัญญา... สัญญาปีศาจที่นางเคยให้ไว้เมื่อหกเดือนก่อน... นางลืมมันไปได้อย่างไร? นางมัวแต่มีความสุขจนลืมไปว่า เจ้าหนี้ชีวิตของนาง... ไม่ใช่คนที่พูดแล้วคืนคำ!“เหยียน

“และเพื่อควบคุมตัวหลอกอย่างท่านให้เชื่อง...” ไป๋หลางกล่าวต่อ “พวกเขาจึงต้องกำจัดจุดอ่อนของท่าน... นั่นคือมารดาของท่าน แต่เขาคงวางแผนไม่รอบคอบเท่าไหร่” ไป๋หลางหยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ... ป้ายหยกสลักลายกล้วยไม้ แต่สัญลักษณ์เป็นของแคว้นเหยียนเหยียนอวิ๋นซีปล่อยมือจากคอเสื้อไป๋หลาง คว้าป้ายหยกมาดู “นี่มัน... ของท่านแม่...” ป้ายหยกของฮองเฮาแคว้นเหยียนทุกคนจะมีสลักชื่อและแซ่เอาไว้ทั้งวันรับตำแหน่ง เขาตรวจสอบดูแล้วไม่ผิดแน่ ทั้งตราราชสำนักฝ่ายใน “นาง... นางยังอยู่รึ?” เหยียนอวิ๋นซีไม่อยากจะเชื่อว่าตนเองจะได้รู้ว่าท่านแม่ยังอยู่“นางถูกขังอยู่ในคุกเย็นใต้ดินท้ายวังหลวงแคว้น เหยียน... มีชีวิตอยู่อย่างทรมาน รอคอยวันที่ลูกชายจะกลับไปช่วย” ไป๋หลางยืดตัวขึ้น จัดคอเสื้อให้เข้าที่ “กระหม่อมรู้เส้นทางลับและรู้วิธีที่จะพาท่านเข้าไปหานางได้... นี่คือข้อมูลที่หน่วยข่าวกรองของข้าใช้เวลาครึ่งปีแลกมา”ไป๋หลางหันไปมองจ้าวลี่อิน แล้วหันกลับมาจ้องตาเหยียนอวิ๋นซี “ข้อเสนอของข้าคือ...เบาะแสที่อยู่ของมารดาท่าน แลกกับการฉีกสัญญาของจ้าวลี่อินท่านเลือกให้ดีแล้วกันว่า จะแย่งสตรีของผู้อื่นเพื่อกลับไปให

ชาตินี้สำหรับนางดีจริงๆ ดีที่สุด ดีที่ได้อยู่เคียงข้างเขา แม้ว่าตัวเองเกือบตายก็ตาม“ดีมาก...” สุ่ยเทียนจุนคลายอ้อมกอดเล็กน้อย แล้วหยิบกล่องไม้กำมะหยี่สีแดงออกมา “ในเมื่อเจ้าสัญญาแล้ว... เจิ้นก็มีสิ่งหนึ่งที่จะมอบให้เจ้า เพื่อเป็นเครื่องพันธนาการ ไม่ให้เจ้าหนีเจิ้นไปไหนได้อีกตลอดชีวิต”จ้าวลี่อินมองกล่องใบนั้นด้วยความสงสัย “นี่คืออะไรเพคะ?”สุ่ยเทียนจุนไม่ตอบ แต่ค่อยๆ เปิดฝากล่องออก ภายในกล่องบุด้วยผ้าไหมสีทอง รองรับวัตถุชิ้นหนึ่งที่ส่องประกายแวววับยามต้องแสงตะวัน มันคือตราประทับหยกขาวมันแพะ แกะสลักเป็นรูปพญาหงส์สยายปีก ที่งดงามวิจิตรบรรจง ตัวหงส์ประดับด้วยทองคำและทับทิมสีเลือดนกที่ดวงตา ดูทรงพลังและสง่างามเหนือคำบรรยายจ้าวลี่อินเบิกตากว้าง มือสั่นเทา “นี่มัน... ตราหงส์?”“ใช่... ตราประทับของผู้ปกครองฝ่ายใน” สุ่ยเทียนจุนหยิบมันขึ้นมา บรรจงวางลงบนฝ่ามือของนาง “และนี่คือ... สิ่งที่มาคู่กัน” เขาหยิบม้วนราชโองการสีทองอร่ามออกมาจากข้างเตียง แล้วคลี่ออกอ่านด้วยน้ำเสียงที่ดังกังวานและทรงอำนาจที่สุด“ด้วยโองการแห่งสวรรค์... จักรพรรดิสุ่ยเทียนจุน ขอประกาศแต่งตั้งจ้าวลี่อินสตรีผู้เพียบพร้อมด

สตรีที่กุมหัวใจจักรพรรดิมีเพียงคนเดียวเท่านั้น“เหนื่อยไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม ยื่นมือออกไปหานาง“ไม่เพคะ...” จ้าวลี่อินวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เพื่อมายืนเคียงข้างฝ่าบาท... ต่อให้ต้องเดินข้ามภูเขามีด ทะเลเพลิง หม่อมฉันก็ไม่เหนื่อย”“ปากหวาน...” สุ่ยเทียนจุนกระชับมือนางแน่น “ไปกันเถอะ... ไปประกาศให้คนทั้งต้าเหนิงรู้ว่า เจ้าเป็นของเจิ้นผู้เดียว”ทั้งคู่จูงมือกันเดินขึ้นสู่จุดสูงสุดของบัลลังก์มังกร หันหน้าออกสู่ลานพิธี แสงแดดสาดส่องลงมากระทบมงกุฎและเครื่องทรง จนเกิดประกายเจิดจรัสราวกับเทพมังกรและเทพหงส์เคียงคู่ขันทีประกาศราชโองการเสียงดังก้อง “บัดนี้... พิธีอภิเษกสมรสเสร็จสิ้น! ถวายพระพรฮ่องเต้! ถวายพระพรฮองเฮา! ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!”“ทรงพระเจริญหมื่นปี! ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี!” เสียงสรรเสริญดังกระหึ่มจากเหล่าขุนนางและราษฎรนับแสน ทุกคนคุกเข่าลงหมอบกราบด้วยความจงรักภักดีจากใจจริงสุ่ยเทียนจุนหันมามองฮองเฮาของเขา “อาอิน... เจ้าเห็นไหม? นี่คือแผ่นดินของเรา...ต่อไปเจ้าและเจิ้นจะช่วยกันดูแลแผ่นดินนี้ดีหรือไม่”“เพคะ...” จ้าวลี่อินน้ำตาซึมด้ว

“ฝ่าบาท...” จ้าวลี่อินเรียกเขาเสียงสั่น เมื่อมือของเขาสัมผัสที่จุดอ่อนไหว “หม่อมฉันรักพระองค์...” ร่างกายตอนนี้ของนางเต็มไปด้วยแรงปรารถนา และนางรักเขาจริง ๆ จึงบอกรักโดยไม่อายปาก“เจิ้นก็รักเจ้า... รักยิ่งกว่าชีวิต” สิ้นคำบอกรัก บทรักอันเร่าร้อนและยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น เสียงครวญครางแห่งความสุขสมดังก้องไปทั่วห้องหอ ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงกระซิบคำรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด แสงเทียนมงคลวูบไหวตามจังหวะรักที่โหมกระหน่ำ ราวกับจะร่วมเป็นพยานในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้กลางดึกพายุแห่งความปรารถนาสงบลงแล้ว เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งสองร่าง สุ่ยเทียนจุนดึงจ้าวลี่อินเข้ามากอดแนบอก ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายทั้งคู่ไว้ นางซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“เหนื่อยไหม?” เขาถามพลางจูบที่กระหม่อมนาง“เพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงอู้อี้ “ฝ่าบาทรังแกหม่อมฉันหนักเกินไปแล้ว...”“ก็เจิ้นบอกแล้วว่าจะทบต้นทบดอก” สุ่ยเทียนจุนหัวเราะเบาๆ “แต่เจิ้นสัญญานะ... ว่าจะพยายามเบามือลง... ในรอบหน้า”“ยังมีรอบหน้าอีกหรือเพคะ!” จ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นมองค้อน “หม่อมฉันจะนอนแล้ว!”“นอนเถิ