LOGIN“เอ่อ...ไม่จำเป็นพ่ะย่ะค่ะ ข้าน้อยมีฮูหยินคนเดียว มีลูกชายลูกสาวถึงห้าคน ก็ไม่ได้รับอนุเพิ่ม”แน่ล่ะ เขาตอบอะไรได้ แค่ตอนนี้ตระกูลเขายังเปลี่ยนแซ่เป็นชิงสุนัขเกิดไปแล้ว หากไม่เข้าข้างองค์ชายมีหวัง ไม่รู้ว่าชิงตัวอะไรมาเกิดบ้าง “ดีมากตระกูลชิงเป็นตระกูลน่ายกย่อง ต่อไปข้าจะบอกให้เสด็จพี่อวยยศมาก ๆ”แต่ดูเหมือนขุนนางผู้อื่นจะไม่เห็นด้วย “องค์ชาย...เรื่องนี้เป็นเรื่องละเอียดอ่อนนะพ่ะย่ะค่ะ” พวกขุนนางเฒ่าพยายามหลอกล่อ เห็นแก่ที่ผู้สำเร็จราชการออกว่าราชการ การตัดสินเท่ากับฮ่องเต้ พวกเขาคิดว่าสุ่ยเฉินเคี้ยวง่าย หลอกให้รับปากก็ไม่ยากอะไร“ปัง!” สุ่ยเฉินตบที่วางแขน เกือบพลาดตกเก้าอี้ แต่ทรงตัวทัน“เหลวไหล! พี่ข้าเป็นฮ่องเต้นะ ไม่ใช่พ่อพันธุ์ม้า! จะได้มักมากในกามขนาดนั้น!” เด็กน้อยลุกขึ้นยืนชี้หน้ากราด “พี่ข้าป่วย... ป่วยเพราะตรอมใจที่พวกเจ้าเอาแต่จ้องจะยัดเยียดลูกสาวหลานสาวเข้ามาในวัง! ถามจริงๆ เถอะ... พวกเจ้าไม่รู้หรือว่าพี่ข้าดุแค่ไหน? ส่งลูกสาวมาก็เหมือนส่งมาดองเค็มในไหปลาหมัก! อยากให้ลูกหลานเป็นสตรีเน่าตายเหมือนหนูรึ!”แน่นอนว่าคำนี้พี่สะใภ้ฝากมา เมื่อวานไปสนทนากับพี่สะใภ้บอกว่าจะเล่นเป
“เจิ้นก็เบื่อ... อาอินแพ้ท้องหนัก เหม็นกลิ่นคนแก่ เจิ้นไม่อยากเอาตัวไปเปื้อนกลิ่นพวกมันกลับไปให้นางอาเจียน... ส่วนเจ้า เจ้าเป็นผู้สำเร็จราชการ เจ้าต้องไป”“ข้าไม่ว่าง!” ฟู่อ๋องรีบปฏิเสธ “ข้าสัญญากับเหม่ยเหยาว่าจะพานางไปไหว้พระ!”“งั้นจะให้ใครไป?” ฮ่องเต้เลิกคิ้ว “ไป๋หลางก็หนีเที่ยวแคว้นเหยียนยังไม่กลับ...”“ข้าเอง! ข้าไปเอง!” เสียงเล็กๆ แหลมๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างป้อมๆ ที่เดินอาดๆ ออกมาจากห้องแต่งตัว องค์ชายเจ็ด สุ่ยเฉินเดินออกมาด้วยท่าทางขึงขัง... แต่สิ่งที่ทำให้ฮ่องเต้และฟู่อ๋องต้องกลั้นขำจนหน้าแดงคือชุดของเขา!สุ่ยเฉินไปข่มขู่กองภูษาให้ตัดชุดมังกรจำลอง ขนาดจิ๋วพอดีตัว ลวดลายปักดิ้นทองระยิบระยับเหมือนของฮ่องเต้เปี๊ยบ แต่เป็นมังกรสี่เล็บตามศักดิ์องค์ชาย บนศีรษะสวมกวานทองคำจำลอง ที่ทำเลียนแบบของฮ่องเต้ทุกกระเบียดนิ้ว แต่ย่อส่วนลงมา แถมในมือยังถือพัดจิ๋วที่ทำท่าโบกสะบัดเลียนแบบท่าทางของพี่ชายเวลาหงุดหงิดได้อย่างเหมือนสุด ๆ!“เจ้า...” สุ่ยเทียนจุนสำลักน้ำชา “ไปเอาชุดนี้มาจากไหน?”“ข้าสั่งตัดด่วนเมื่อวาน!” สุ่ยเฉินเชิดหน้าขึ้น เขาเล่นเป็นขอทาน เป็นชาวนา เป็นคนขายซาลาเปา คราวก่อนจะเป็นหลวง
เข้าใจหรือ...ต่อให้ไม่เข้าใจนางแย้งอันใดได้ ในเมื่อเลือกบุรุษผู้นี้เป็นสวามีแล้วนางก็ต้องกัดฟันทน แม้จะรู้ว่าตนเองอยู่ใกล้เขาแล้วก็ไม่ต่างจากน้ำมันกับไฟนักหรอกจ้าวลี่อินเม้มริมฝีปากแน่น ต่อให้แย้งไปก็ไร้ผล ในเมื่อนางเดินเข้ามาในกรงมังกรเอง สุ่ยเทียนจุนขยับไปนั่งบนตั่งนุ่มอิงกับหมอนเพื่อให้ฮองเฮาขยับเข้ามานั่งทับได้ เรื่องแบบนี้เขาถนัดนักแหละ จ้าวลี่อินเห็นมังกรยักษ์สีชมพูดอกเหมยแล้วใบหน้าพลันร้อนวูบวาบ ยิ่งเห็นขยายออกมาแล้วพลันเกิดความรู้สึกปรารถนาลุกโชนขึ้นจนเผลอกัดริมฝีปากของตนเอง เมื่อด้านนอกไม่มีเสียงเข้ามาบวกกับช่วงบ่ายที่แสงเริ่มลดน้อยลงในช่วงใกล้ฤดูหนาว แสงเทียนภายในห้องจึงส่องให้เห็นเงาสะท้อนถึงความร้อนของไฟราคะระหว่างสองบุรุษสตรีผู้ยิ่งใหญ่ของแผ่นดินแสงเทียนวูบไหวสะท้อนเงาของสองร่างที่กำลังนัวเนียกันอยู่บนตั่งนุ่มหลังโต๊ะทรงงาน กองฎีกาที่เคยถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ บัดนี้ถูกปัดตกเกลื่อนพื้น เพื่อหลีกทางให้กับกิจกรรมที่เร่าร้อนยิ่งกว่าราชกิจใดๆจ้าวลี่อินหอบหายใจสะท้าน ใบหน้างามแดงก่ำ เม็ดเหงื่อผุดพรายตามไรผม นางมองบุรุษตรงหน้า... สุ่ยเทียนจุน ท
“ฝ่าบาท...” จ้าวลี่อินเรียกเขาเสียงสั่น เมื่อมือของเขาสัมผัสที่จุดอ่อนไหว “หม่อมฉันรักพระองค์...” ร่างกายตอนนี้ของนางเต็มไปด้วยแรงปรารถนา และนางรักเขาจริง ๆ จึงบอกรักโดยไม่อายปาก“เจิ้นก็รักเจ้า... รักยิ่งกว่าชีวิต” สิ้นคำบอกรัก บทรักอันเร่าร้อนและยาวนานก็เริ่มต้นขึ้น เสียงครวญครางแห่งความสุขสมดังก้องไปทั่วห้องหอ ผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ และเสียงกระซิบคำรักที่ไม่มีวันสิ้นสุด แสงเทียนมงคลวูบไหวตามจังหวะรักที่โหมกระหน่ำ ราวกับจะร่วมเป็นพยานในค่ำคืนที่แสนวิเศษนี้กลางดึกพายุแห่งความปรารถนาสงบลงแล้ว เหลือเพียงความอบอุ่นที่โอบล้อมทั้งสองร่าง สุ่ยเทียนจุนดึงจ้าวลี่อินเข้ามากอดแนบอก ผ้าห่มผืนหนาคลุมกายทั้งคู่ไว้ นางซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจของเขาที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ“เหนื่อยไหม?” เขาถามพลางจูบที่กระหม่อมนาง“เพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงอู้อี้ “ฝ่าบาทรังแกหม่อมฉันหนักเกินไปแล้ว...”“ก็เจิ้นบอกแล้วว่าจะทบต้นทบดอก” สุ่ยเทียนจุนหัวเราะเบาๆ “แต่เจิ้นสัญญานะ... ว่าจะพยายามเบามือลง... ในรอบหน้า”“ยังมีรอบหน้าอีกหรือเพคะ!” จ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นมองค้อน “หม่อมฉันจะนอนแล้ว!”“นอนเถิ
ยามไฮ่ (21.00 – 22.59 น.) ณ ตำหนักคุนหนิง (ห้องหอ)แสงเทียนมงคลสีแดงส่องสว่างวิบวับไปทั่วห้องหอที่ถูกตกแต่งใหม่อย่างวิจิตรบรรจง ผ้าไหมสีแดงปักลายมังกรหงส์ห้อยระย้าลงมาจากเพดาน กลิ่นหอมของกำยานร้อยบุปผารัญจวน ลอยฟุ้งจางๆ สร้างบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักและความปรารถนา“ปัง!”เสียงประตูห้องปิดลง พร้อมกับเสียงลงกลอนแน่นหนา สุ่ยเทียนจุน ในชุดลำลองสีแดงเข้ม เดินเข้ามาประชิดตัว จ้าวลี่อิน ที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยความประหม่าเล็กน้อย เขาปลดมงกุฎหงส์อันหนักอึ้งออกจากศีรษะของนางอย่างเบามือ แล้ววางลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ค่อยๆ ดึงปิ่นปักผมออกทีละอัน ปล่อยให้เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับทิ้งตัวลงมาคลอเคลียแผ่นหลังบาง“เหนื่อยไหมคนดี?” เขาถามเสียงนุ่ม พลางใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่แดงระเรื่อของนาง ไม่รู้เพราะเมาเหล้าเหมาไถ หรือเมารักจากเจิ้นกันแน่...แต่เจิ้นชอบอย่างยิ่ง“นิดหน่อยเพคะ...” จ้าวลี่อินตอบเสียงเบา หลบสายตาอันร้อนแรงของเขา “ชุดฮองเฮาหนักกว่าชุดออกรบเสียอีก...” นางแสร้งถอนหายใจและทุบต้นขาเบา ๆ คล้ายบอกให้รู้ว่าเบาหน่อยก็แล้วกันนะคืนนี้“ถ้างั้น... เจิ้นช่วยถอดให้ดีไหม?” ไม่รอคำตอบ มือหนาก็เร
สตรีที่กุมหัวใจจักรพรรดิมีเพียงคนเดียวเท่านั้น“เหนื่อยไหม?” เขาถามเสียงนุ่ม ยื่นมือออกไปหานาง“ไม่เพคะ...” จ้าวลี่อินวางมือลงบนฝ่ามือใหญ่ของเขา รอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า “เพื่อมายืนเคียงข้างฝ่าบาท... ต่อให้ต้องเดินข้ามภูเขามีด ทะเลเพลิง หม่อมฉันก็ไม่เหนื่อย”“ปากหวาน...” สุ่ยเทียนจุนกระชับมือนางแน่น “ไปกันเถอะ... ไปประกาศให้คนทั้งต้าเหนิงรู้ว่า เจ้าเป็นของเจิ้นผู้เดียว”ทั้งคู่จูงมือกันเดินขึ้นสู่จุดสูงสุดของบัลลังก์มังกร หันหน้าออกสู่ลานพิธี แสงแดดสาดส่องลงมากระทบมงกุฎและเครื่องทรง จนเกิดประกายเจิดจรัสราวกับเทพมังกรและเทพหงส์เคียงคู่ขันทีประกาศราชโองการเสียงดังก้อง “บัดนี้... พิธีอภิเษกสมรสเสร็จสิ้น! ถวายพระพรฮ่องเต้! ถวายพระพรฮองเฮา! ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี!”“ทรงพระเจริญหมื่นปี! ทรงพระเจริญหมื่นๆ ปี!” เสียงสรรเสริญดังกระหึ่มจากเหล่าขุนนางและราษฎรนับแสน ทุกคนคุกเข่าลงหมอบกราบด้วยความจงรักภักดีจากใจจริงสุ่ยเทียนจุนหันมามองฮองเฮาของเขา “อาอิน... เจ้าเห็นไหม? นี่คือแผ่นดินของเรา...ต่อไปเจ้าและเจิ้นจะช่วยกันดูแลแผ่นดินนี้ดีหรือไม่”“เพคะ...” จ้าวลี่อินน้ำตาซึมด้ว
ไป๋หลางที่จะแค่มาดูว่าฝ่าบาทจะเพลี้ยงพล้ำไหม ก็สบายใจแล้ว ในเมื่อสหายดูจะเข้ากันได้ดีกับสนมองค์ใหม่เขาจึงเอ่ยตัดบท “เอาล่ะดึกแล้ว...ข้าพาสุ่ยเฉินกลับไปอาบน้ำนอนก่อน” ไป๋หลางเดินไปจับเจ้าเด็กน้อยที่เรียกเขาอาจารย์จ้อย ๆ ออกไปจากตำหนักจินหลวน แต่ทว่ายังไม่ทันพ้นตำหนักก็มีเรื่องสนุกต่อ...“ฝ่าบาท...
“สุดยอดไปเลยพี่สะใภ้! ท่านปราบพี่ใหญ่ได้อยู่หมัดเลย! ข้าบอกท่านแล้วพี่ไป๋หลาง ว่าพี่สะใภ้ข้าเจ๋งที่สุด!”สุ่ยเทียนจุนและจ้าวลี่อินเงยหน้าขึ้นไปมองที่มาของเสียงพร้อมกัน บนคานไม้แกะสลักลงรักปิดด้วยทองคำเปลว ปรากฏร่างของไป๋หลางรองเสนาบดีกรมอาญาที่กำลังนั่งห้อยขาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างมีเด็กน้อยตัวมอมแมม
“อุ้ย ๆ...ฝ...ฝ่าบาท มันขยับได้หรือเพคะ...แต่เวลาหม่อมฉันขู่เหตุใดถึงหดกลับไปเช่นนั้นเล่า มีสิ่งใดที่โอรสสวรรค์ต้องหวั่นเกรงหรือเพคะ...หรือว่ากลัวพวงสวรรค์ของพระองค์จะสูญพันธ์!”สุ่ยเทียนจุนไม่เคยอับอายขนาดนี้มาก่อน นี่นางกล้าเอาความมั่นคงของแคว้นต้าเหนิงมาข่มขู่เชียวรึ!“เจ้า... เจ้าอยากได้อะไรว่า
‘ข้าก็ตอบตามมารยาท!’ จ้าวผินคิดในใจ ฮ่องเต้หนุ่มลุกจากเตียง เดินย่างสามขุมเข้ามาหานางด้วยท่าทีคุกคาม “เจิ้นแค่แปลกใจ... สตรีอื่นเมื่อเข้ามาในห้องนี้ ต่างกลัวจนหัวหด หรือไม่ก็รีบแก้ผ้าปีนขึ้นเตียงบรรทมหวังจะจับเจิ้นทำผัว...เอ่อ...เจิ้นหมายถึงสวามี แต่เจ้ากลับยืนจ้องหน้าเจิ้นราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ







