Alle Kapitel von ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ: Kapitel 41 – Kapitel 50

ใกล้รุ่งสางร่างบอบบางแต่แข็งแรงกระโดดตุ๊บลงมาที่กำแพงตำหนักคุนหนิง พร้อมกับดึงผ้าโพกหัวออกด้วยความรู้สึกร้อนเต็มที เพราะวิ่งมาเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ส่วนสุ่ยเฉินนั้นไป๋หลางแบกขึ้นหลังเพราะง่วงหลับไปตั้งแต่ ออกจากกรมอาญาแล้ว และดูเหมือนรองเจ้ากรมอาญาอย่างเขาน่าอนาถเสียจริง เป็นขุนนางระดับสูงจะเข้าไปที่กรมอาญายังลักลอบเหมือนโจร “เฮ้อ...เหนื่อยเป็นบ้า” นางบ่นเมื่อลงมาแล้วยืนขึ้นก่อนจะส่งผ้าให้เสี่ยวจู เพราะสั่งว่าหากคนอื่นหลับแล้วให้มารอนางที่ข้างกำแพง ผมสยายของนางยาวจนระกลางหลัง ก่อนจะเอ่ยถามเสี่ยวจูขณะตัวเองกำลังปลดเปลื้องชุดโจรสาวออก “เสี่ยวจูฝ่าบาทมาหรือไม่” “มา...มาเพคะ” เสี่ยวจูยืนทำหน้ากลืนยาขมอยู่ด้านหลังเอ่ยตอบนายสาว “เจ้าได้บอกไปตามที่ข้าบอกหรือไม่...” “บอกเพคะ” เสี่ยวจูอยากจะร้องไห้เต็มที นายหญิงของนางไม่ยอมหันกลับมาเสียที “ฝ่าบาทก็เชื่อใช่หรือไม่...เขาเคี่ยวกรำข้าหนัก บอกไปว่าเลือดออกมาจนต้องนอนพักปวดท้อง ยังไงเขาก็ต้องสงสารข้า” นางถอดชุดตัวนอกออกจนเหลือเพียงชุดด้านใน ก่อนจะหันกลับมาหวังจะถามต่อ

“งั้นข้าขอดูตราพยัคฆ์ของจริง ที่ท่านพ่อยึดถืออยู่หน่อยได้หรือไม่” แม่ทัพจ้าวรีบล้วงตราหยกสีขาวมัน แผล็บออกมาจากอกเสื้อ ส่งให้ลูกสาว จ้าวลี่อินชูตราของจริงขึ้น เทียบกับตราในกระดาษสุ่ยเทียนจุนรู้อยู่แล้วว่าเมียเก่งจึงได้แต่หาวหวอด ๆ เพราะตอนนี้รู้สึกง่วงเต็มที อยากไปนอนกอดนางให้หายคิดถึง เพราะเมื่อคืนกว่านางจะกลับก็เกือบสว่างแล้ว“ท่านเสนาบดีหลิว... ท่านคงจ้างช่างแกะสลักฝีมือดีมาทำของปลอมสินะ ฝีมือประณีตมาก...” นางแสยะยิ้ม “แต่น่าเสียดายที่ช่างของท่าน... ตาบอด!”“จ้าวเฟยหมายความว่าไง! กล้าใส่ร้ายส่งเดชได้หรือ” แม้เสนาบดีหลิวจะทำจริงแล้วอย่างไร หลักฐานไม่มีเพราะเขาเก็บกวาดหมดแล้ว“ดูนี่!” จ้าวลี่อินชี้ไปที่เขี้ยวเสือด้านซ้ายของตราหยกของจริง “เห็นรอยบิ่นเล็กๆ นี้หรือไม่? ...เมื่อห้าปีก่อน ท่านพ่อใช้ตรานี้รับลูกธนูแทนข้าในสนามรบ ทำให้เขี้ยวเสือบิ่นไปเล็กน้อย เป็นตำหนิที่ซ่อมไม่ได้ และท่านพ่อก็ไม่คิดจะซ่อม เพราะมันคือรอยแผลแห่งเกียรติยศ! ทั้งเคยทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททราบเป็นการลับ เพราะเรื่องตรากองทัพผู้อื่นจะล่วงรู้ไม่ได้”นางหันรูปตราประทับในจดหมายให้ทุกคนดูชัดๆ “แต่ตราในจดหมายนี้...

ณ ลานหน้าตำหนักจินหลวนแสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงมากระทบพื้นหินอ่อนสีขาวหน้าตำหนักที่ประทับของฮ่องเต้ ทว่าความสนใจของเหล่าข้าราชบริพาร นางกำนัล และขันทีน้อยใหญ่ที่มุงดูอยู่ห่างๆ กลับไม่ได้อยู่ที่ความงดงามของสถาปัตยกรรม แต่อยู่ที่ร่างของสตรีในชุดสีขาวบริสุทธิ์ที่กำลังคุกเข่าอยู่กลางลานกว้าง‘หลิวเหมยซวง’ ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าซีดเซียวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดูน่าเวทนาราวกับดอกเหมยที่ถูกพายุฝนกระหน่ำ นางเงยหน้าขึ้นมองประตูตำหนักที่ปิดสนิท แล้วกรีดร้องออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าและสั่นเครือ ทั้งที่เหล่าขันทีต่างบอกแล้วว่าฝ่าบาทออกว่าราชการ ไม่รู้ว่านางแสร้งหูหนวกหรือต้องการอะไรกันแน่ เรื่องในท้องพระโรงแน่นอนว่าขันทีส่งข่าวให้ฝ่ายในล่วงรู้ได้อย่างรวดเร็ว และคนตระกูลหลิวหวาดผวาต่างหาทางออกจากวังหลวง แต่ทว่าหลิวเหมยซวงคิดว่าตัวเองงามล้ำ อย่างน้อย ๆ ฝ่าบาทย่อมเก็บนางเอาไว้แน่“ฝ่าบาท! หม่อมฉันถูกใส่ร้าย! ฮือๆๆ... หม่อมฉันไม่รู้เห็นกับแผนการชั่วของท่านลุง! หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีในห้องหอที่อ่อนแอ จะไปรู้เรื่องการเมืองได้อย่างไร!”นางโขกศีรษะลงกับพื้นดัง ‘ปึก! ปึก!’ จนหน้าผากเริ่มมีรอยเลือดซึ

ยามโหย่ว (17.00 – 18.59 น.) ณ ตลาดตะวันตก เมืองหลวงต้าเหนิงแสงอาทิตย์ยามเย็นสาดทอประกายสีส้มทองอาบไล้ไปทั่วท้องถนนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงจอแจของการค้าขายและกลิ่นหอมของอาหารนานาชนิดลอยตลบอบอวล สร้างบรรยากาศที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวา ซึ่งแตกต่างจากความเงียบเหงาและเคร่งครัดในวังหลวงอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางฝูงชนที่เดินขวักไขว่ มีกลุ่มคนสามคนที่ดูโดดเด่นสะดุดตา แม้จะพยายามแต่งกายให้กลมกลืนกับชาวบ้านร้านตลาดเพียงใด แต่รัศมีบางอย่างก็ยังฉายชัดออกมาอยู่ดีบุรุษหนุ่มรูปงามในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้ม เดินเคียงคู่มากับสตรีใบหน้าสวยหวานหยาดเยิ้มในชุดสีชมพูอ่อน โดยมีเด็กชายตัวน้อยแก้มยุ้ยเดินเกาะมือทั้งสองคนไว้ตรงกลาง ราวกับครอบครัวสุขสันต์ที่พาลูกหลานมาเดินเที่ยวงานเทศกาล“พี่สะใภ้! พี่สะใภ้! ข้าอยากกินไอ้นั่น!” องค์ชายเจ็ด สุ่ยเฉิน ในคราบคุณชายน้อยร้องเสียงใส ชี้มือไปที่แผงขาย ถังหูหลู่ ที่วางเรียงรายสีแดงสดน่าทาน “พี่ใหญ่... ซื้อให้ข้าหน่อยสิ! นะๆๆ”จ้าวลี่อินในคราบฮูหยินน้อยหัวเราะคิกคัก ก้มลงบีบแก้มยุ้ยๆ ของเด็กชาย “เจ้าเพิ่งกินซาลาเปาไปสองลูกนะ อาเฉิน... ระวังพุงแตกนะ”“ไม่แตกหรอก! กระเพาะข้าไ

ยามซวี (19.00 – 20.59 น.) ณ ตำหนักจินหลวนบรรยากาศภายในตำหนักที่เคยสง่างาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและความโกลาหล หมอหลวงอาวุโสสามท่านกำลังรุมล้อมร่างที่ไร้สติของ สุ่ยเทียนจุน บนแท่นบรรทม เข็มเงินนับสิบเล่มถูกฝังตามจุดชีพจรสำคัญเพื่อสะกดพิษ แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผล ร่างกายของฮ่องเต้ยังคงกระตุกเกร็งเป็นระยะ ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ริมฝีปากม่วงคล้ำจนน่ากลัวจ้าวลี่อิน นั่งกุมมือที่เย็นเฉียบของสามีไว้แน่น น้ำตาของนางเหือดแห้งไปแล้ว เหลือเพียงความหวาดกลัวที่กัดกินหัวใจ องค์ชายเจ็ด นั่งกอดเข่าร้องไห้เงียบๆ อยู่ที่มุมห้อง โดยมี เสี่ยวจู คอยปลอบโยน คล้ายกับว่าตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยได้รับความทุกข์ใจใด ๆ เลย“ทูลจ้าวเฟย...” หมอหลวงอาวุโสถอนเข็มเงินออกมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะคุกเข่าลงโขกศีรษะ “หม่อมฉันไร้ความสามารถ... พิษในพระวรกายของฝ่าบาทมิใช่ยาพิษทั่วไป แต่เป็นพิษกู่ราชาชนิดหายากที่ฝังรากลึกในกระดูกมานานนับสิบปี... คาดว่าน่าจะโดนวางยามาตั้งแต่ช่วงเริ่มครองราชย์ใหม่ๆ พ่ะย่ะค่ะ”“ตั้งแต่เริ่มครองราชย์?” จ้าวลี่อินทวนคำเสียงเบาหวิว“พ่ะย่ะค่ะ... ผู้ลงมือทำอย่างแนบเนียน ให้ฝ่าบาทเสวยย