Alle Kapitel von ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ: Kapitel 21 – Kapitel 30

“หุบปาก... เจิ้นบอกเจ้าแล้วไง ว่าเจิ้นเป็นบุรุษไม่ต้องการให้สตรีมาปกป้อง” เขายิ้มเหี้ยม แววตาเปลี่ยนจากมังกรขี้เล่นเป็นพญามัจจุราช “ระวังหลังให้เจิ้น... ส่วนข้างหน้า เจิ้นจัดการเอง!”“รับทราบเพคะ!”สิ้นคำสั่ง ทั้งสองก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มนักฆ่าราวกับพายุ! การต่อสู้ที่เกิดขึ้นไม่ใช่การต่างคนต่างสู้ แต่มันคือการประสานเพลงกระบี่ที่เข้าขาและรู้ใจราวกับฝึกซ้อมร่วมกันมานับสิบปี!เมื่อจ้าวลี่อินก้มต่ำตวัดกระบี่ตัดช่วงล่าง ฮ่องเต้ก็กระโดดข้ามตัวนางฟันศัตรูที่อยู่ด้านบน เมื่อฮ่องเต้เสียหลักเล็กน้อย จ้าวลี่อินก็ใช้ศอกกระแทกนักฆ่าที่ลอบเข้ามาด้านข้างจนกระดูกซี่โครงหัก“เคร้ง! ฉัวะ! ตุ้บ!”เสียงดาบปะทะดาบ เสียงเนื้อถูกเฉือน และเสียงร้องโหยหวนดังประสานกับเสียงกรีดร้องของแขกเหรื่อ จ้าวลี่อินหมุนตัวร่ายรำเพลงดาบ เลือดของศัตรูสาดกระเซ็นมาโดนชุดสีน้ำเงินเข้มของนาง แต่มันกลับกลืนหายไปกับสีผ้า เหลือเพียงความเปียกชื้นและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้ง“ฝ่าบาท! ซ้าย!” นางตะโกนบอกทิศทาง สุ่ยเทียนจุนเบี่ยงตัวหลบลูกดอกอาบยาพิษที่พุ่งมาจากทางซ้ายได้อย่างเฉียดฉิว แล้วสวนกลับด้วยการปาดาบในมือปักเข้ากลางหน้าผากมือปาลูกดอก

“แหวะ!” สุ่ยเฉินทำท่าจะอาเจียนออกมาจริงๆ “พี่สะใภ้ข้าสวยกว่าท่านตั้งพันเท่า! ท่านยายหลงตัวเอง!”คำว่าท่านยายกระแทกใจฮูหยินหลิวจนหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ไม่เคยมีใครเรียกนางเช่นนี้ นางยังสาวยังแซ่ แม้อายุจะเพียงแค่สามสิบห้าแต่ใบหน้านางอ่อนเยาว์กว่าสตรีวัยยี่สิบห้าเสียอีก“เอาล่ะ... ในเมื่อท่านปากแข็ง” ไป๋หลางดีดนิ้ว “ทหาร! นำตัวนักฆ่าคนนั้นเข้ามา!”ร่างโชกเลือดของหัวหน้านักฆ่า ที่โดนจ้าวลี่อินเตะเสยกรามจนพูดไม่ได้ ถูกลากตัวเข้ามาโยนโครมลงตรงกลางวง มันพยายามจะส่งเสียงอู้อี้ แต่เพราะกรามเคลื่อนจึงพูดไม่รู้เรื่อง“โอ้... น่าสงสาร” ไป๋หลางย่อตัวลงนั่งยองๆ ข้างๆ นักฆ่า “พูดไม่ได้สินะ? ไม่เป็นไร... ข้ามีวิธีสื่อสาร” เขาหยิบกระดาษและพู่กัน ยัดใส่มือนักฆ่า “เขียนชื่อคนบงการมา... แล้วข้าจะขอให้ฝ่าบาทลดโทษประหารเก้าชั่วโคตร เหลือแค่... ตัดหัวเจ้าคนเดียว ดีไหม?”นักฆ่ามองหน้าไป๋หลาง แล้วมองไปทางฮูหยินหลิวด้วยสายตาอาฆาต มือสั่นระริกเริ่มจรดพู่กันลงบนกระดาษฮูหยินหลิวตาถลน นางรู้ดีว่าถ้าชื่อ ตระกูลหลิว หลุดออกมา ทุกอย่างจบสิ้น! นางแอบส่งสายตาข่มขู่ไปให้นักฆ่า ประมาณว่า ‘ถ้าเจ้าเขียน ครอบครัวเจ้าตายแน

ณ ตำหนักเหมันต์ห้องบรรทมส่วนตัวของจ้าวผินแสงเทียนในห้องถูกดับลงเหลือเพียงแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก เข้ามากระทบเงาร่างสองร่างที่กำลังเกาะเกี่ยวกันอยู่บนตั่งเตียงกว้าง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกเหมยจากกายสาว ผสมปนเปกับกลิ่นอายบุรุษเพศที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ทำให้บรรยากาศในห้องร้อนระอุขึ้นจนแทบจะหลอมละลายหิมะในฤดูหนาว“ฝ่าบาท... อื้อ...” เสียงครางหวานหูเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากอิ่มสีชาด เมื่อฝ่ามือหนาที่ร้อนผ่าวราวกับถ่านไฟของสุ่ยเทียนจุน เริ่มลากไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งภายใต้สาบเสื้อที่หลุดลุ่ย ปลายนิ้วแกร่งสะกิดผ่านยอดอกชูชันผ่านเนื้อผ้าบางเบา เรียกเสียงสูดปากเบาๆ จากจ้าวลี่อิน ร่างกายของนางบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่แปลกใหม่และรุนแรง“เจิ้นบอกแล้วไง... ว่าจะตรวจร่างกายเจ้า” สุ่ยเทียนจุนกระซิบเสียงพร่าชิดใบหูเล็ก ขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนขนอ่อนทั่วกายสาวลุกชัน ลมหายใจของมังกรหนุ่มร้อนแรงและกระชั้นถี่ เขาไม่หลงเหลือคราบของฮ่องเต้ผู้เคร่งขรึมอีกต่อไป เหลือเพียงบุรุษผู้หิวกระหายที่กำลังจะกลืนกินกายสตรีอันหอมหวานตรงหน้าเขาดันร่างนางลงกับฟูกนุ่ม แล้วแทรกตัวเข้าไประหว่างเรียวขาขา

สิบห้าวันต่อมา ณ ประตูเมืองหลวงเสียงกลองศึกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วผืนฟ้าเมืองหลวง พื้นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับธรณีพิโรธ เมื่อกองทัพม้าเหล็กสีดำทมิฬจำนวนสองหมื่นนายเคลื่อนขบวนเข้าสู่ประตูเมืองอย่างยิ่งใหญ่ธงรบสีแดงฉานปักอักษร ‘จ้าว’ โบกสะบัดพริ้วไหวตามแรงลม นำขบวนโดยบุรุษร่างยักษ์บนหลังม้าสีนิล ผู้มีใบหน้าดุดันเคร่งขรึม หนวดเคราเฟิ้มราวกับเทพเจ้ากวนอู รัศมีสังหารที่แผ่ออกมาจากเรือนกายทำให้ชาวบ้านร้านตลาดที่ออกมามุงดูต่างพากันก้มหน้าด้วยความยำเกรงเขาคือ ‘แม่ทัพใหญ่จ้าวเลี่ย’ บิดาบังเกิดเกล้าของจ้าวลี่อิน ผู้พิทักษ์ชายแดนเหนือที่ศัตรูเพียงได้ยินชื่อก็ขวัญหนีดีฝ่อทว่า... สิ่งที่เรียกเสียงฮือฮาและสายตาเคลือบแคลงสงสัยจากชาวเมืองกลับไม่ใช่ความเกรียงไกรของกองทัพตระกูลจ้าว แต่เป็นขบวนรถม้าหรูหราที่ตามหลังมาติดๆ ต่างหากรถม้าไม้จันทร์หอมแกะสลักลวดลายวิจิตรตระการตา ประดับด้วยม่านไหมสีม่วงทอง ซึ่งเป็นสีประจำราชวงศ์ของแคว้นเหยียน แคว้นเพื่อนบ้านที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานาน แม้ไม่มีศึกสงครามแต่ก็มีปะทะกันบ้างตามแนวชายแดนเล็กน้อยเป็นการหยั่งเชิงฝีมือทหาร“นั่นมันขบวนทูตของแคว้นเหยียนไม่ใช่

สามวันต่อมา ณ ตำหนักจินหลวนนับตั้งแต่วันที่สุ่ยเทียนจุนสะบัดแขนเสื้อเดินหนีออกจากศาลาชมบุปผา บรรยากาศภายในวังหลวงก็ดูเหมือนจะถูกปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกแห่งความหนาวเหน็บที่ไม่มีวันจางหายตลอดสามวันที่ผ่านมา ฮ่องเต้ไม่ได้เสด็จไปหาจ้าวลี่อินที่ตำหนักเหมันต์แม้แต่ครั้งเดียว และเมื่อจ้าวลี่อินพยายามจะไปขอเข้าเฝ้าที่ห้องทรงอักษรเพื่ออธิบายความจริง นางก็ถูกขันทีหน้าห้องปฏิเสธอย่างนอบน้อมแต่ท่าทีนั้นแข็งกร้าว“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะพระสนม... ฝ่าบาททรงมีราชกิจรัดตัว ไม่สะดวกให้เข้าเฝ้า” คำตอบเดิมๆ ที่นางได้ยินซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนจ้าวลี่อินเริ่มจะถอดใจภายในห้องทรงอักษร สุ่ยเทียนจุนนั่งมองฎีกาในมือ แต่สายตากลับเหม่อลอย ตัวอักษรบนกระดาษดูเหมือนจะพร่ามัว เพราะในหัวของเขามีแต่ภาพของจ้าวลี่อินซ้อนทับกับคำบอกเล่าของแม่ทัพจ้าว ‘สัญญาแต่งงาน... จดหมายรัก...’“โพล๊ะ” พู่กันราคาแพงถูกหักคาสองมือของมังกรหนุ่ม ไป๋หลางที่นั่งอ่านหนังสืออยู่มุมห้องสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองสหายรักด้วยความเวทนา“ฝ่าบาท... พระองค์ทรงหักพู่กันด้ามที่สิบของเดือนนี้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” ไป๋หลางเอ่ยเตือนเสียงเบา “หากพระองค์ทรงกริ้ว ก็ควรไปคุ