Alle Kapitel von ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ: Kapitel 31 – Kapitel 40

จ้าวลี่อินกำหมัดแน่นใต้แขนเสื้อ พยายามข่มอารมณ์อยากจะกระโดดถีบหน้าคนตรงหน้า “รัชทายาทเหยียน... กรุณาสำรวมกิริยาด้วย ข้าคือจ้าวผิน สนมของฝ่าบาท ไม่ใช่สหายเล่นของท่าน” แม้อยากด่าไอ้ลูกเต่า แต่นางต้องข่มอารมณ์และปากเสีย ๆ ของนางเอาไว้ อย่างรัชทายาทแคว้นเหยียนแต่งกับเสี่ยวจูของข้านับว่าใฝ่สูงไปด้วยซ้ำ อย่างเจ้านั่นรึคู่ควรที่นางจะแต่งด้วย“อ้าว...รัชทายาทเหยียนไม่มีสหายเล่นก็บอกข้าได้...ช่วงนี้หาสหายใหม่ ๆ เล่นอยู่พอดี...ตอนนี้ขอทานทั้งเมืองหลวงเรียกข้าพี่ใหญ่...ท่านเรียกข้าพี่ใหญ่อีกคนก็ไม่ถือสา”สุ่ยเฉินนั่งกินขาหมูปากมันแผล็บตั้งแต่มาถึงเอ่ยขึ้นอย่างมีน้ำใจ เมื่อพี่สะใภ้ไม่อยากเล่นกับรัชทายาท สุ่ยเฉินเป็นคนดีมาตั้งแต่เกิดจะปล่อยให้รัชทายาทหงอยเหงาได้อย่างไร“....” เหยียนอวิ๋นซีมองไปทางเด็กอายุไม่เกินเจ็ดขวบแล้วปรายตามอง...แต่ที่นั่งชุดที่ใส่ทั้งลำดับขั้นการนั่ง คงเป็นองค์ชายไม่ก็ลูกชายคนสำคัญแต่เด็กนี่ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขา“โธ่... อาอิน อย่าเย็นชานักเลย” เหยียนอวิ๋นซีหัวเราะร่า “ลืมวันคืนเก่าๆ ที่เราเคยดื่มเหล้าชมจันทร์ที่ชายแดนแล้วหรือ? ลืมสัญญา ที่เราเคยให้กันไว้แล้วหรือไร?”

ณ ตำหนักเหมันต์ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องบรรทม สุ่ยเทียนจุนก็ไม่รอช้า เขาใช้วงแขนแกร่งตวัดร่างระหงของจ้าวลี่อินขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว แล้วเดินดุ่มๆ ตรงไปยังตั่งเตียงกว้างโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จ้าวลี่อินที่ยังตกตะลึงกับความบ้าระห่ำของเขาในสนามประลอง ได้แต่กอดคอเขาแน่น ได้ยินเสียงหัวใจของมังกรหนุ่มเต้นรัวแรงราวกับกลองศึกภายใต้อกกว้าง“ตุ้บ!” ร่างของนางถูกวางลงบนฟูกนุ่มอย่างไม่เบานัก แต่มิได้เจ็บปวด ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเร่งร้อนที่แฝงความหวงแหน สุ่ยเทียนจุนตามลงมาทาบทับทันที กักขังนางไว้ใต้ร่างหนา ตรึงข้อมือทั้งสองข้างของนางไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว นัยน์ตาดอกท้อที่มองทุกอย่างเรียบเฉย บัดนี้ลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความปรารถนาและ... ความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ“ฝ่าบาท... ใจเย็นก่อนเพคะ...” จ้าวลี่อินพยายามเอ่ยเสียงประนีประนอม แม้ใบหน้าจะแดงซ่านเมื่อสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากกายเขา “งานเลี้ยงเพิ่งเลิก... พระองค์ไม่อยากเสวยน้ำชาดับกระหายหน่อยหรือ?”“น้ำชาไม่ช่วยอะไร...” สุ่ยเทียนจุนก้มลงกระซิบชิดริมฝีปากนาง ลมหายใจร้อนผ่าวรินรดผิวแก้ม “สิ่งที่เจิ้นกระหาย... คือคำอธิบายจากปากเจ้าต่างห

จ้าวลี่อินหวีดร้องเมื่อเขาพาแตะขอบสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า เล็บจิกเกร็งไปบนบ่าไหล่หนาจนได้เลือดซิบ ๆ แต่นั่นกลับยิ่งกระตุ้นให้สุ่ยเทียนจุนโหมแรงกายใส่ไม่ยั้ง “เรียกชื่อเจิ้น... อาอิน... เรียกชื่อสามีของเจ้า...”“เทียนจุน... อ๊า... ท่านพี่...!”สิ้นเสียงเรียกขานหวานหู สุ่ยเทียนจุนก็คำรามก้อง ปลดปล่อยสายธารแห่งชีวิตเข้าสู่กายสาวทุกหยาดหยด หลอมรวมหยินหยางเป็นหนึ่งเดียวกันทั้งกายและใจ...บทเพลงรักดำเนินไปครั้งแล้วครั้งเล่าตลอดทั้งคืน ราวกับมังกรหนุ่มต้องการชดเชยช่วงเวลาที่ต้องอดทนอดกลั้นมานาน และต้องการประกาศให้รู้ว่า...นางคือสตรีที่เขาหวงแหนรุ่งอรุณวันใหม่แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องบรรทม จ้าวลี่อินรู้สึกตัวตื่นขึ้นด้วยความเมื่อยขบไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งผ่านการฝึกทหารมาอย่างหนักหน่วง นางพยายามจะขยับตัว แต่ก็พบว่าตนเองถูกพันธนาการไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งและท่อนขาหนักๆ ของคนที่นอนหลับอุตุอยู่ข้างๆสุ่ยเทียนจุนนอนกอดนางแน่น หน้าซุกอยู่กับซอกคอ ใบหน้ายามหลับดูไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อย... ถ้าไม่นับรอยเล็บข่วนบนหลังและรอยแดงจางๆ บนแผงอกล่ะก็นะ จ้าวลี่อินหน้าแดงก่ำเมื่อนึกถึงวีรกรรมเมื่อคืน...‘บ

องค์ชายเจ็ดได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ไม่เข้าใจว่าดอกบัวขาวคืออะไร มีแต่อดีตเต๋อเฟยที่ผ่านทุกข์สุขมาร่วมกับฮองเฮาเท่านั้นที่กระจ่างแจ้งแก่ใจดี ทั้งยังถอนหายใจภาวนาให้เมืองหลวงของแคว้นต้าเหนิงเปลี่ยนไปอย่างที่ฝ่าบาทต้องการ ในขณะที่วัดก่านเยว่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บรรยากาศในท้องพระโรงกลับตึงเครียดร้อนรนจนแทบจะจุดไฟติด เสนาบดีหลิวที่เก็บตัวเงียบด้วยความอับอายมาหลายวัน วันนี้กลับยืนยืดอกอยู่หน้าบัลลังก์มังกรด้วยสีหน้ามั่นใจ ราวกับถือไพ่เหนือกว่า“ถวายบังคมฝ่าบาท...” เสนาบดีหลิวเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาเป็นประกายวาวโรจน์ “กระหม่อมมีเรื่องด่วนที่เกี่ยวพันถึงความมั่นคงของราชวงศ์ต้องกราบทูล... เรื่องนี้มิใช่เพียงข่าวลือ แต่มีหลักฐานแน่นหนาพ่ะย่ะค่ะ”คำว่าหลักฐานแน่นหนาเท่ากับหลักฐานเท็จเสมอ สุ่ยเทียนจุนรู้อยู่แล้วหันไปมองน้องชายอย่างฟู่อ๋องด้วยสายตาเบื่อหน่ายพลางพยักหน้า เพราะไอจากตัวขุนนางชั่วลอยออกมาจนเขาเวียนหัว“ว่ามา...” สุ่ยเทียนจุนตรัสเสียงเย็น นั่งพิงพนักบัลลังก์ด้วยท่าทีราวกับแบกหินหนัก ๆ เอาไว้ด้วยมือ แต่ภายในใจเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี ทั้งคิดว่าขุนนางเหล่านี้มาไม้ไหนอีกเสนาบดีหลิวชูม้วนกระดาษส

ยามจื่อ (23.00 – 00.59 น.) ณ หลังตำหนักคุนหนิงความมืดมิดของรัตติกาลเข้าปกคลุมวังหลวง มีเพียงแสงจันทร์ริบหรี่ที่ส่องผ่านเมฆหนาลงมากระทบเงาตะคุ่มๆ ที่กำลังเคลื่อนไหวอย่างลับๆ บริเวณกำแพงหลังตำหนัก จ้าวลี่อินในชุดรัดกุมสีดำสนิทราวกับโจรย่องเบา ผมยาวสลวยถูกรวบเก็บไว้ใต้ผ้าคลุมศีรษะ เหลือเพียงดวงตาคู่สวยที่วาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น นางยืนกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ รอคอยการมาถึงของใครบางคน“ฟุ่บ!” เสียงฝีเท้าแผ่วเบาลงสู่พื้นดินข้างกายนาง ไป๋หลางในชุดดำ ที่ดูเหมือนชุดบุรุษทั่วไปแต่ตัดเย็บให้เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว และเป็นชุดยามที่เขาใส่ไปจัดการขโมยหลักฐานต่าง ๆ ที่ซ่อนเอาไว้ บุรุษหนุ่มปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มยียวน “พระสนม... ชุดนี้เหมาะกับท่านดีนะพ่ะย่ะค่ะนึกว่านางโจรสาวที่ไหนหลงเข้ามา”“เลิกเล่นลิ้นได้แล้วไป๋หลาง” จ้าวลี่อินเอ่ยเสียงเข้ม เพราะนางและเขาเคยสนทนากัน และรู้ว่าคนผู้นี้ซื้อไม่ได้ด้วยเงิน เว้นแต่มีคดีเด็ด ๆ ที่ไขยาก ย่อมดึงคนผู้นี้มาได้ นางจึงให้เสี่ยวจูเอาบันทึกคดีพิสดารที่ชายแดนที่ตัวเองก็สงสัยส่งให้เขาสามม้วน หลังจากนั้นไป๋หลางผู้นี้ก็ยืนข้างนางทันทีโดยไม่ต้องออกเงิน แน่นอนว่านิสัยประห