All Chapters of ข้าคือสนมตัวร้ายกุมหัวใจจักรพรรดิ: Chapter 51 - Chapter 60

ยามโฉ่ว (01.00 – 02.59 น.) ณ ระเบียงลับหลังตำหนักคุนหนิงสายลมยามดึกพัดกรรโชกแรง หอบเอาไอเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะใบหน้าสวยที่บัดนี้ไร้ซึ่งสีเลือด จ้าวลี่อินยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิด นัยน์ตาหงส์จ้องมองไปยังทิศเหนือ... ทิศที่ตั้งของแคว้นเหยียนและเทือกเขาเหมันต์ นิรันดร์นางรู้ดีว่าด้วยระยะทางและความสูงชันของยอดเขา การจะเดินทางไปค้นหาบัวหิมะโลหิต ด้วยตนเองภายในเวลาไม่ถึงเดือนทั้งยังต้องกลับมาเมืองหลวงแคว้นต้าเหนิงนั้น แทบจะเป็นไปไม่ได้... เว้นเสียแต่ว่าจะมีคนในพื้นที่คอยช่วยเหลือ และคนเพียงคนเดียวที่มีอำนาจมากพอจะสั่งเปิดทางขึ้นเขา และอาจจะครอบครองบัวหิมะดอกนั้นอยู่แล้ว... คือศัตรูคู่แค้นของนาง‘รัชทายาทเหยียนอวิ๋นซี’มือบางหยิบกระบอกไม้ไผ่ขนาดเล็กออกมา นางผิวปากเป็นทำนองประหลาด เสียงแหลมสูงกังวานไปในความเงียบ เพียงชั่วอึดใจ เงาทะมึนขนาดใหญ่ก็โฉบลงมาจากท้องฟ้า นกอินทรีน้ำตาลร่อนลงเกาะที่ราวระเบียงอย่างแม่นยำ มันคือ ไป๋ยิงอินทรีสื่อสารที่นางเคยเลี้ยงไว้สมัยอยู่ชายแดน และมันคุ้นเคยกับเหยี่ยวของเหยียนอวิ๋นซีเป็นอย่างดี เพราะนางเคยส่งสารไปท้าทายบ่อยครั้งเพื่อประลองฝีมือจ้าวลี่อินผูกม้วนกระ

ณ ห้วงลึกแห่งจิตใต้สำนึกของสุ่ยเทียนจุนความมืดมิด... ทุกสิ่งรอบกายว่างเปล่าและหนาวเหน็บราวกับถูกแช่แข็งอยู่ในก้อนน้ำแข็งพันปี สุ่ยเทียนจุนรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึ้ง ความเจ็บปวดที่เคยกัดกินหัวใจค่อยๆ เลือนหายไป เหลือไว้เพียงความโดดเดี่ยวที่น่าหวาดกลัว“มีใครอยู่ไหม...” เขาพยายามตะโกน แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับหายไปในความว่างเปล่า ทันใดนั้น แสงสว่างจางๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ปลายสายตา ท่ามกลางความมืดมิด มีร่างของสตรีผู้หนึ่งยืนหันหลังให้เขา นางสวมชุดสีแดงเพลิงปักลายหงส์ทอง... ชุดที่นางสวมใส่ในวันที่นางบุกเข้าไปช่วยบิดาในท้องพระโรง“อาอิน?” สุ่ยเทียนจุนจำแผ่นหลังบอบบางนั้นได้แม่นยำ หัวใจที่เคยหยุดนิ่งกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง “อาอิน! เจ้ามาทำอะไรที่นี่! กลับไปกับเจิ้น!”เขารวบรวมแรงทั้งหมดวิ่งเข้าไปหานาง แต่ไม่ว่าจะวิ่งเร็วแค่ไหน ระยะห่างระหว่างเขากับนางกลับไม่ลดน้อยลงเลย ราวกับพื้นดินใต้เท้ากำลังยืดออกไปเรื่อยๆ รอบกายเริ่มแปรเปลี่ยนจากความมืดเป็นพายุหิมะที่โหมกระหน่ำ เกล็ดหิมะสีขาวโพลนบดบังทัศนวิสัย แต่ชุดสีแดงของนางยังคงเด่นชัดจ้าวลี่อินค่อยๆ หันกลับมา ใบ

ยามโฉ่ว (01.00 – 02.59 น.) ณ หุบเขาโหยหวน เส้นทางลัดสู่เมืองหลวงสายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องแข่งกับเสียงฝีเท้าม้าที่ควบตะบึงฝ่าความมืดอย่างบ้าคลั่ง จ้าวลี่อินในสภาพเปียกปอนไปทั้งตัว ก้มตัวแนบไปกับแผงคอม้า มือข้างหนึ่งกำบังเหียนแน่น อีกข้างกอดกล่องไม้แกะสลักไว้แนบอกประหนึ่งอวัยวะส่วนหนึ่งของร่างกาย“เร็วเข้าเจ้าดำ! เร็วกว่านี้!” นางตะโกนแข่งกับเสียงพายุ กระตุ้นม้าคู่ใจให้เร่งฝีเท้าขึ้นอีก ปกติต้องใช้เวลาเดินทางห้าวัน... แต่นางไม่มีเวลานานขนาดนั้น นางเลือกใช้เส้นทางลัดผ่านหุบเขาโหยหวน ซึ่งเป็นทางเดินเขาที่แคบและอันตราย เต็มไปด้วยโจรป่าและสัตว์ร้าย แต่เป็นทางเดียวที่จะย่นระยะเวลาให้เหลือเพียงสองวันครึ่งได้“อีกแค่นิดเดียว... อดทนไว้นะเทียนจุน...” น้ำฝนไหลรินเข้าตาผสมกับเหงื่อและความเหนื่อยล้า ร่างกายของนางปวดร้าวไปทุกส่วนจากการควบม้าติดต่อกันมาสองวันสองคืนโดยไม่ได้หยุดพัก แม้แต่ข้าวสักเม็ดก็ยังไม่ตกถึงท้อง“ฟุ่บ! ฟุ่บ!”เสียงแหวกอากาศดังขึ้นท่ามกลางเสียงฝน สัญชาตญาณนักรบของจ้าวลี่อินตื่นตัวทันที นางกระชากบังเหียนม้าให้เบี่ยงหลบไปทางซ้ายอย่างเฉียดฉิว “ฉึก! ฉึ

ณ ตำหนักจินหลวน ค่ำคืนแห่งความเป็นตายความโกลาหลเข้าครอบงำตำหนักบรรทมของฮ่องเต้ กลิ่นคาวเลือดและกลิ่นยาสมุนไพรลอยคละคลุ้งจนน่าเวียนหัว หมอหลวงนับสิบชีวิตวิ่งวุ่นกันจ้าละหวั่น แบ่งกำลังออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งรุมล้อมร่างไร้สติของ สุ่ยเทียนจุน ที่ลมหายใจรวยรินดุจเปลวเทียนต้องลม อีกฝั่งหนึ่งกำลังช่วยชีวิต จ้าวลี่อิน ที่สภาพร่างกายบอบช้ำสาหัส ขาข้างขวาหักผิดรูปจนต้องช่วยกันดามเข้าเฝือก และมีบาดแผลฉกรรจ์จากการถูกธนูยิงและคมดาบ“ยามาแล้ว! ยาถอนพิษมาแล้ว!” หัวหน้าหมอหลวงมือสั่นระริกขณะรับกล่องไม้แกะสลักที่เปื้อนเลือดที่มาจากมือของพระสนม ภายในกล่องคือบัวหิมะโลหิต ดอกสีแดงสดที่ยังคงส่งไอเย็นออกมา ราวกับเพิ่งเด็ดมาจากยอดเขา“รีบบดผสมกับโสมพันปี! ฝ่าบาทกลืนเองไม่ได้แล้ว ต้องใช้ช้อนงัดปากกรอก!” หมอหลวงตะโกนสั่งผู้ช่วย ท่ามกลางความลุ้นระทึกของฟู่อ๋องที่ยืนกำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าเนื้อ ด้านนอกมีแม่ทัพจ้าวนำกำลังเข้าคุ้มกันเมืองหลวง ถัดออกไปที่หุบเขาโหยหวนไป๋หลางนำกำลังสังหารกบฏองค์ชายสุ่ยหรงนักฆ่าอีกฝ่ายตายราวกับใบไม้ร่วงเมื่อน้ำยาสีแดงเข้มถูกกรอกผ่านริมฝีปากที่ม่วงคล้ำของฮ่องเต้ ร่างกายของเขาก็กร

เสี่ยวหลินหยุดโวยวายทันที ใบหน้าที่เคยซื่อบื้อเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มอำมหิต “ทรงพระปรีชา... ในที่สุดก็ทรงรู้ตัวเสียที”“ใครส่งเจ้ามา!” ไป๋หลางเอาดาบจ่อคอ “ตระกูลหลิวรึ?”“ตระกูลหลิว? หึ... พวกนั้นมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ข้าหลอกใช้” เสี่ยวหลินหัวเราะร่า “ข้าคือหลินจงญาติผู้พี่ของมารดาองค์ชายสุ่ยหรง น้าของข้าเป็นเพียงนางกำนัลต่ำต้อยที่ถูกฮ่องเต้องค์ก่อนย่ำยีแล้วทิ้งขว้าง จนต้องตรอมใจตาย! ข้าสาบานว่าจะล้างแค้นให้ตระกูลเรา!”“สุ่ยหรง...” สุ่ยเทียนจุนกัดฟันกรอด องค์ชายห้าที่ดูไร้ปากเสียงมาตลอด ทั้งเขายังเลือกเมืองที่ดีที่สุดให้เขาได้อยู่ แต่อำนาจไม่เข้าใครออกใครสินะ“เจ้าวางยาเจิ้น... แล้วยุยงให้ตระกูลหลิวก่อกบฏ เพื่อยืมมือพวกมันกำจัดเจิ้น แล้วสุ่ยหรงจะได้ขึ้นครองราชย์ในฐานะผู้กอบกู้ งั้นสิ? เจ้าลืมแล้วรึ...เจิ้นยังมีฟู่อ๋องน้องชายฝาแฝดอีกทั้งคน!”“ถูกต้อง!” หลินจงตะโกน “เสียดายที่ท่านมันดวงแข็ง! และเสียดายที่นังผู้หญิงคนนั้นดันเสือกไปเอายากลับมาทัน!” เขาพยายามจะกัดลิ้นฆ่าตัวตาย แต่ไป๋หลางไวกว่า กระแทกเข้าที่กรามจนปากขยับไม่ได้“ลากมันไป!” สุ่ยเทียนจุนสั่งเสียงเฉียบขาด “ประหารชีวิตด้วยการแล่เน