《ยั่วรักคุณอาคนดุ》全部章節：第 41 章 - 第 50 章

“ไอ้ที่เที่ยวถอดเสื้อยั่วยวนผู้ชาย มันควรไหม พสิกา”ริมฝีปากสวยเม้มเข้าหากันแน่น กับคำถามน่าอายและสายตาของอาหนุ่ม ที่มองมาราวกับคาดคั้นจะเอาคำตอบ ถึงพฤติกรรมเมื่อหลายวันก่อนของเธอที่แสดงต่อหน้าเขาอย่างไม่ยั้งคิดใบหน้าสวยร้อนผ่าวพลันแดงเถือก หลบสายตาคนตัวโตตรงหน้าทันควัน ความกระดากอายเข้าเล่นงาน หากแต่ว่าความโกรธกลับมีมากกว่าเสียจนอยากปั้นอกชกตีเขาสักที“ทำไม ทีแบบนี้อายเป็นแล้วสินะ”ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้อง นัยน์ตาคู่ดำขลับพิจารณาคนที่นั่งอยู่บนเตียงด้วยความหงุดหงิดเป็นนัยๆ หากผู้ชายที่เธอทำแบบนั้นไม่ใช่เขา ไม่รู้ว่าป่านนี้เรื่องจะวุ่นวายถึงขนาดไหน ยิ่งพอคิดว่าถ้าเป็นไอ้แฟนเก่าอย่างเจตพบคนนั้น มือหนาก็กำเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจอย่างห้ามไม่อยู่“ทำอะไรไม่รู้จักคิด”คำตำหนิของอาหนุ่ม พาให้นัยน์ตาสวยเงยขึ้นมองเขาอีกครั้งอย่างไม่สบอารมณ์ ในใจก็คิดว่า ทีมีนรยาออดอ้อนออเซาะ ป้อนข้าวป้อนน้ำเขา การุณภพไม่เห็นหันไปตำหนิเธอบ้าง มิหนำซ้ำเขายังวาดยิ้มหวานส่งให้มีนรยา อย่างที่ไม่เคยทำกับเธอมาก่อนเสียด้วยซ้ำ มาตรฐานมันอยู่ตรงไหนกัน หรืออยู่ที่เขาชอบคนไหนมากกว่าอย่างนั้นหรือ

ค่ำคืนนี้หนาวเหน็บกว่าทุกคืน เพราะอากาศเริ่มเปลี่ยนจากฤดูกาลที่แปรผันไปอย่างรวดเร็วแต่ร่างกายที่เคยหนาวเหน็บ บัดนี้ถูกโอบอุ้มไปด้วยความอุ่นจากร่างเล็กของใครบางคนข้างกาย 'พสิกา'พสิกาเป็นเด็กฉลาด แต่ในขณะเดียวกัน ความรัก ความลุ่มหลงแบบผิดๆ ก็ทำให้เด็กสาวตรงหน้าดูโง่เขลาเบาปัญญาได้เช่นเดียวกันทุกครั้งที่เขาทอดมองใบหน้ารูปไข่ ดวงตาสีอำพันกลมโต จมูกเล็กโด่งได้รูป ริมฝีปากกระจับสีลูกพีชสวย การุณภพก็เหมือนถูกเด็กสาวล่อลวงด้วยความสวยจับใจนั่นอยู่แทบทุกครั้ง รู้ตัวอีกที ใบหน้าตรงหน้านี้ก็ทำให้เขาโหยหาอยู่ทุกวี่ทุกวันจนได้หลายชั่วโมงที่นอนเป็นหมอนข้างมนุษย์ให้คนป่วยกกกอด การุณภพก็ตกตะกอนได้อย่างหนึ่ง อย่างหนึ่งที่ว่าก็เป็นเรื่องสลักสำคัญอยู่บ้าง เพราะมันคือเรื่อง 'ความรัก'“จากที่มีนพูด ฉันคิดว่าแกน่าจะชอบน้องพายเข้าแล้วว่ะ”“นั่นสิ อย่างน้อยก็น่าจะลองถามใจตัวเองดูนะ ว่าชอบน้องเค้าจริงรึเปล่า”“อีกเรื่อง แกอย่าไปอินเกิน ไม่ใช่อาแท้ๆ สักหน่อย”“ถ้ารู้หัวใจตัวเอง อะไรๆ ก็ง่ายขึ้นนะภพ”คำพูดของเพื่อนสนิททั้งสามคนที่แล่นเข้ามาในหัวจนข่มตานอนไม่หลับ เหมือนเป็นขวากหนามที่คอยทิ่มให้รำคาญใจอยู่เป็น

"แต่ตอนนี้ไม่แน่"ประโยคจากน้ำเสียงจริงจัง และแววตาคู่คมที่ส่งมา กำลังฉายชัดไปมาในสมองที่เหนื่อยล้าแสนสาหัสของเธอร่างเล็กนอนแผ่อยู่บนเตียงใหญ่มาได้หลายชั่วโมง จากที่เขาพูดประโยคนั้น พลันทุกอย่างในห้องก็ราวหยุดลง ไม่เว้นแม้แต่จังหวะการเต้นของหัวใจ และลมหายใจของเธอรู้ตัวอีกทีไอ้ขาเล็กๆ ก็พาตัววิ่งแจ้นกลับมาที่ห้อง พร้อมกับหอบหายใจแทบไม่ทัน เลือดฉูบฉีด ร้อนผ่าวไปทั้งตัวจนนึกว่ากลับมาจับไข้หัวโกล๋นอีกรอบ"คนอย่างอาน่ะหรอ....จะชอบฉัน"เสียงหวานเอ่ยขึ้นเบาหวิว ในหัวตื้อไปหมด การุณภพกำลังเริ่มมีใจจะชอบเธอขึ้นมา ในตอนที่เธอกำลังตัดใจเนี่ยนะ?"ไม่จริงน่า อาต้องเย้าเราเล่นแน่ๆ"ว่าไปก็ขำแห้งไปหน้าเครียด ทั้งที่เธอควรดีใจ แต่ตอนนี้กลับรู้สึกเครียด และกระอักกระอ่วนขึ้นมา หรือเป็นเพราะว่าตกตะกอน ว่าอาหนุ่มนั้นน่าจะมีตัวตนที่เธอยังไม่ได้รู้จัก พอเขาเผยความเป็นตัวเองออกมา เธอจึงรู้สึกลังเลในใจ ไม่แน่ว่าชอบที่เขาเป็นแบบเมื่อก่อนหน้า เงียบขรึม แต่มีมุมอ่อนโยน ดุเก่งแต่แฝงด้วยความเป็นห่วง หรือชอบท่ีเขาเป็นตัวของเขา ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อน หรือตอนนี้แต่ทำไมความรู้สึกตอนนี้ของเธอมันถึงได้แปลกไปล่ะ....

“ราคาค่าจอง แล้วอาจะไม่เป็นของใครอีกนอกจากเธอ พสิกา”คนตัวเล็กหอบหายใจแฮ่ก พลันมองสบตาคู่คมของอาหนุ่มด้วยความรู้สึกมากมายที่แล่นไปทั่วตัว สับสน ใจเต้น ทุกอย่างประดังประเดเข้ามาจนพสิกาตั้งตัวไม่ทัน ทั้งในหัวของเธอตอนนี้ยังกลับมาประมวลผลไม่ได้ทันที เพราะรสจูบบ้าๆ ของคนตรงหน้าที่กอดรั้งเอวของเธออยู่ มันทำให้เธอแทบจะเป็นลมในอ้อมแขนเขาด้วยซ้ำ“พาย….พายเลิกชอบอาแล้วค่ะ”เสียงหวานสั่นระริกบอกเขาเสียงแผ่ว พยายามใช้แรงที่เหลืออันน้อยนิด ขยับออกจากอ้อมแขนหนา แต่แน่นอนว่าการุณภพไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ เขากระชับอ้อมกอดเพียงน้อยนิด เธอก็แนบชิดไปกับร่างแกร่งอย่างแนบสนิท ทั้งยังประท้วงแรงของเขาไม่ได้อีก“โกรธอา ที่ตอนแรกใจดำ”คนเจ้าเล่ห์เลิกคิ้ว มองใบหน้าสวยที่แดงก่ำอย่างน่าเอ็นดูระคนน่าแกล้ง“รู้ตัวก็ดีค่ะ”มือเล็กยกขึ้นตะครุบริมฝีปากตัวเองตาโต เพราะตะกี้นี้เธอพึ่งรับสารภาพไปหยกๆ จนอาหนุ่มยกยิ้มพอใจกับคำตอบ เหมือนกับว่าเขาสนุกที่ได้แกล้งเธอนักหนา“อาก็จะให้เธอเรียนรู้ทั้งหมดของอาแล้วนี่ไง เอาแบบนี้….”ใบหน้าคมทำทีครุ่นคิด ก่อนจะวาดยิ้มเมื่อเหมือนว่าจะนึกอะไรออก พลางพูดด้วยเสียงทุ้มนุ่ม“อีกหนึ่งเดือนที่

ร่างหนาในชุดกางเกงขายาวสีกรม และเสื้อยืดพอดีตัวสีขาว ย่างกรายออกจากห้องตรงมายังโต๊ะทำงานด้านนอก ก่อนเรียวขายาวของเขาจะหยุดลงนัยน์ตาคู่คมทอดมองภาพตรงหน้า พลันรอยยิ้มบางๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งพสิกาผลอยหลับไปบนเอกสารที่เธอเรียงเอาไว้อย่างเสร็จสรรพ และเป็นระเบียบ ร่างหนาหย่อนตัวลงนั่งช้าๆ เพื่อให้ใบหน้าสวยของแม่หลานสาวอยู่ในระดับสายตา ‘น่ารักดี’นั่นเป็นความคิดในหัวที่ดังก้อง มือหนาคว้าโทรศัพท์เครื่องหรูออกมา ก่อนจะบันทึกภาพใบหน้าสวยของเด็กสาวเก็บเอาไว้ พร้อมกับยืนขึ้นเต็มความสูง มือหนาช้อนลำตัวของคนที่หลับอยู่ขึ้นอย่างเบามือ ก้าวเท้าไปยังห้องของเธอ สายตาก็ทอดมองใบหน้าสวยไม่วางตาการุณภพค่อยๆ วางร่างอรชรในอ้อมแขนลงบนเตียงใหญ่อย่างเชื่องช้า ในห้องมีเพียงโคมไฟที่ส่องสว่างอยู่ รับกับอากาศเย็นในฤดูกาลที่กำลังผันเปลี่ยนฝนกำลังจะตกอีกแล้วหน้าต่างบานใหญ่ที่มีลมพัดเข้ามาภายในห้องถูกปิดลง ใบหน้าคมของอาหนุ่มหันมาพิจารณาคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยลมหายใจสม่ำเสมอ ก่อนเขาจะบรรจงห่มผ้าห่มให้เธออย่างเบามือ"ฝันดีนะ พสิกา"ริมฝีปากหยักยกยิ้มเล็กน้อย พลันเอื้อมไปปิดโคมไฟบนหัวเตียง ประตูถ