《ยั่วรักคุณอาคนดุ》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

พระอาทิตย์ของเช้าวันใหม่ เคลื่อนตัวขึ้นบนฟากฟ้า จนแสงนวลส่องสว่างไปทั่วบริเวณไร่ใหญ่แห่งนี้อย่างไร่การุณ ร่างหนาของคนที่พึ่งจัดการตัวเองเสร็จ เดินลงมายังด้านล่างที่เงียบสงัดเหมือนทุกวัน นัยย์ตาคู่คมหันมองดูนาฬิกา และพบว่าเป็นเวลาหกโมงครึ่งแล้ว ซึ่งเป็นเวลาอาหารเช้า เจ็ดโมงตรงต้องออกไปทำงาน เขาแจ้งเธอเอาไว้อย่างชัดเจนไม่คิดว่าเด็กที่บอกว่าตัวเองโตขึ้น โอ้อวดว่าจะมาช่วยงานเขา แค่วันแรกก็ตื่นสายซะแล้ว การุณภพส่ายหัว“มองหานายเป้าอยู่หรอคะ เป้าออกไปได้สักพักแล้วค่ะ”เป็นพสิกาที่เดินออกมาจากในครัว มือเล็กวางจานข้าวลงบนโต๊ะ หันมามองอาหนุ่มด้วยรอยยิ้มนัยน์ตาคมเข้มของเขาพิจารณาเด็กสาวตรงหน้าหัวจรดเท้า เสื้อเชิร์ตแขนยาวสีดำขลับ กางเกงยีนส์เข้ารูป รองเท้าบู๊ทหนังสีน้ำตาลคู่สวย ทั้งวันนี้เธอยังถักเปียผมสีน้ำตาลสวยอย่างเรียบร้อย บนหัวก็มีหมวกคาวบอยสีเข้ากัน“ทำไมคะ หรือพ่อเลี้ยงคิดว่าพายจะสายตั้งแต่วันแรกที่ฝึกงาน”เธอเย้าเขาเสียงขัน ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโต๊ะ การุณภพเองก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหย่อนตัวลงนั่งช้าๆ มื้ออาหารเช้าที่ดำเนินไปอย่างเงียบงัน สร้างความแปลกใจให้การุณภพมากทีเดียวพสิกากำลังรัก

เช้านี้อากาศในไร่ดีเหมือนทุกวัน พสิกาลุกขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด จัดการอาบน้ำเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการออกไปทำงานในไร่ แม้ว่าร่างกายจะทั้งปวดเมื่อย และเหน็ดเหนื่อยจากการไม่ได้ลงไร่มาร่วมปีก็ตาม“เอ้ะ”ในตอนแรก เธอคิดว่าอาหนุ่มคงจะตื่นในอีกหนึ่งชั่วโมงให้หลัง เพราะเขาเป็นผู้ชาย การจัดการแต่งตัว ทาครีมหรือแต่งหน้า ก็ไม่ได้ใช้เวลาหนึ่งส่วนสามของเธอเสียด้วยซ้ำ แต่น่าแปลก ไฟในห้องของเขากลับส่องสว่าง จนเธออดไม่ได้ที่จะสาวเข้าไปยังหน้าห้อง แนบใบหูไปกับประตูบานใหญ่ เพื่อฟังเสียงอาหนุ่ม ว่าวันนี้ เหตุใดเขาจึงตื่นเช้ากว่าวันก่อนๆแต่เหมือนภายในห้องไม่มีคนอยู่ พสิกาเเทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย นอกจากเสียงแอร์ที่ดังขึ้นเบาๆ'หรืออาจะเป็นอะไรไป'เมื่อคิดได้ดังนั้น ไม่รอช้า เธอรีบยกมือเล็กขึ้นเคาะไปบนประตูราวสองสามที แต่ก็ยังไร้เสียงตอบรับอยู่เหมือนเดิมปัง! ปัง! ปัง!จากเคาะตามารยาท บัดนี้หญิงสาวใช้แรงทั้งหมดของเธอทุบลงไปบนประตู มือก็พยายามบิดลูกบิดไปมาด้วยหัวใจที่เต้นตุบตับ กลัวว่าภายในห้อง จะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับอาหนุ่ม“อาคะ! อาภพ!”พสิการ้องขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดัง แต่สั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดก

“เป็นไงบ้างคะพี่จุ๋ม”พสิกาคิ้วขมวด มองตามตัวเลขมากมายที่จุ๋มกำลังคำนวนออกมา หลังจากที่ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ และลูกค้าของแปลงนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัด“แย่เลย เจ้าประจำก็ยังเหมือนเดิม แต่ลูกค้าพวกขาย่อยหายไปหมดเลย”จุ๋มทำหน้าเครียด หันมาตอบเธอถึงผลประกอบการการจำหน่ายออกของดอกไม้ในแปลงที่ลดลงอย่างรวดเร็ว แบบที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อน“เร็วกว่าที่เราคิดเอาไว้อีกนะคะ”แม้ว่าจะคิดเอาไว้แล้ว ว่าผลกระทบจะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน แต่มันก็ทำเอาเธอถึงกลับแปลกใจ เพราะแค่เพียงอาทิตย์เดียว แปลงเปิดใหม่ก็กลับแย่งลูกค้าที่ร่วมงานกันมาหลายปีหายวับไปกับตา ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเธอเข้าใจในมุมมองของธุรกิจ ขาดทุน กำไรพวกนี้ดี แต่พอได้ลงมือทำจริง แม้จะไม่ได้เป็นผู้ประกอบการและเป็นแค่เด็กฝึกงานคนหนึ่งของไร่ ก็รู้สึกเสียใจนิดๆ แสดงให้เห็นว่าเธอยังเป็นแค่เด็กเเบเบาะในแวดวงนี้จริงๆ อย่างไม่ต้องสงสัยแต่ใครก็ต้องเคยเริ่มต้นครั้งแรกกันทั้งนั้น เธอจะยอมแพ้ไปเฉยๆ โดยที่ไม่ยอมลงมือแก้ปัญหาเลย นั่นต่างหากที่เรียกว่าแพ้สำหรับคนอย่างเธอ“เราจะเอายังไงดีล่ะคุณพสิกา”“เรามาคุยกันหน่อยค่ะพี่จุ๋ม”จุ๋มไม่รอช้า เดินตามเด็กสาวเข้

เช้าวันใหม่ที่ท้องฟ้ามีเมฆหนาปกคลุม วันนี้เป็นอีกวันที่พสิกกาและการุณภพนั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้ากันด้วยบรรยากาศที่เงียบเชียบเหมือนสองอาทิตย์ที่ผ่านมาพสิกาเหมือนไม่ได้ให้ความสนใจเขาแม้แต่นิดเดียว เขาเข้าใจดีว่างานในแปลงช่วงนี้ค่อนข้างมีปัญหา ทำให้เธอนอนดึกติดต่อกันมานานหลายวันแต่ก็ไม่แน่ใจว่าคืนนั้นที่ทำเธอร้องไห้ เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พสิกาข่มตานอนไม่หลับ เหมือนกับเขาบ้างหรือเปล่า……"พายลองแปรรูปดูแล้วนะคะ มีหลายอย่างเลย เดี๋ยวตอนเย็นจะเอามาให้อาดูอีกทีค่ะ"ใบหน้าคมพยักรับ ลอบมองใบหน้าของแม่หลานสาวที่ดูจะห่างเหินกันไปเล็กน้อย ใจนึงก็คิดว่าดี แต่ใจนึงก็ไม่แน่ใจนัก"วันนี้เหมือนฝนจะตก อาพกเสื้อกันฝนไปเผื่อแล้ว อย่าลืมหยิบติดมือไปล่ะ""ได้ค่ะอา"พสิกายิ้มรับบางๆ มื้อเช้าจบลงโดยที่เธอกับอาหนุ่มก็นั่งซ้อนท้ายรถเอทีวีคันเก่ง ตรงเข้าไปในไร่ที่วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มจนน่ากลัวใจ"ขอบคุณนะคะพ่อเลี้ยง"พสิกาไม่รอช้า คว้าเสื้อกันฝนหลังรถมาไว้ในมือ ไม่ลืมที่จะขอบคุณเขาและรีบสาวเท้าเข้าไปในแปลงดอกไม้ทันควัน โดยมีสายตาคู่คมของการุณมองตามจนลับตาได้แต่คิดว่าเขาเล่นงานเธอหนักเกินไปรึเปล่า กับการช่วยกอบกู้ก

“ไม่โง่แล้วมือจะเป็นแบบนี้ไหม”น้ำเสียงของเขาตำหนิเธออย่างชัดเจน จนริมฝีปากสวยต้องเม้มเข้าหากันแน่น “นั่งรออยู่นี่”อาหนุ่มใช้นัยน์ตาดุๆ มองมาที่คนสะอื้น แถมยังมีแววตาดื้ออยู่ ไม่ยอมจำนนท์แต่โดยดี ร่างบางของเธอถูกเขาประคองลงนั่งอย่างเบามือ ก่อนการุณภพจะก้าวเท้าเดินออกไปท่ามกลางสายฝนโดยที่เธอก็รั้งไว้ไม่ทันเขากำลังตากฝนและหยิบบางอย่างออกมา ฝนเม็ดใหญ่และรุนแรงทำให้เธอมองไม่ชัดนัก รู้ตัวอีกทีอาหนุ่มก็เดินก้าวยาวๆ เข้ามาในศาลาแล้ว มือหนาพยายามสบัดมือที่เปียกโชกของตนเองออก ก่อนจะนั่งลงขนาบข้าง พร้อมกับคว้ามือที่มีเลือดซิบๆ ไปตรงหน้า“อ๊ะ!”เสียงหวานร้องออกมาพลางเบ้หน้า เมื่อน้ำสะอาดจากขวดเล็กๆ ของอาหนุ่ม เทล้างแผลบนฝ่ามือจนมันแสบขึ้นอย่างที่เธอไม่ทันได้ตั้งตัว“ทนหน่อย”เขาพูดทั้งที่ยังสาละวนอยู่กับแผลเล็กๆ ที่ดูกระจ้อยร่อยนั้น แต่ใครจะรู้ว่าอาหนุ่มกลับใช้แววตาเป็นห่วง จนหัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามอีกครา ทำไมล่ะ….ทั้งที่เขาบอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับเด็กที่มีศักดิ์เป็นหลานอย่างเธอ ทำไมถึงยังใช้สายตานั้นมองเธออยู่กันนะพลาสเตอร์ลายทหารอันน่ารัก ถูกติดลงหลังจากล้างแผลให้สะอาดอย่างเบามือ ครั้งนี้ไม