《ยั่วรักคุณอาคนดุ》全部章節:第 31 章 - 第 40 章

78 章節

บทที่ 31 การประกาศตัว และความอกหัก

ร่างเล็กเดินตามคนตัวโตด้านหน้าขึ้นบนชั้นสองของบ้าน หลังจากจบมื้ออาหารดึกที่ชวนให้อึดอัดใจ เพราะเหมือนเขาจะพาลโกรธเธอเข้าให้อีกทีแล้ว มารยาของจุ๋มใช้ได้ถนัดจนเธอได้นอนตักอาหนุ่ม แต่พอถูกจับได้ก็ได้แต่คิดว่าไม่น่าเลย"ไปอาบน้ำเถอะ ดึกมากแล้ว"การุณภพหันมามอง พร้อมกับเสียงเรียบดังเช่นเคย พสิกาไม่รอช้า รีบยื่นบางสิ่งให้กับอาหนุ่ม จนคิ้วได้รูปเลิกขึ้นเล็กน้อยเป็นคำถาม"สบู่เหลวกับน้ำหอมค่ะอา พายลองเอากลิ่นที่ดีที่สุดมา เผื่อมันจะช่วยให้อาผ่อนคลายได้บ้าง แล้วก็นี่ค่ะ"อีกมือคว้าเทียนสีสวยที่มีกลีบดอกไม้อัดอยู่ด้านในอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ยื่นให้อีกครั้ง การุณภพเอื้อมมือไปรับ ก่อนจะพิจารณาของในมือให้ดีกว่าเดิมเล็กน้อย"อันนี้…..พายตั้งใจทำให้อาแค่คนเดียวค่ะ“เสียงหวานเบาลงท้ายประโยค ด้วยใบหน้าสวยที่บัดนี้เห่อร้อนนิดๆ อย่างห้ามไม่อยู่ พสิกาเดินผ่านเขาเข้าไปในห้อง ปล่อยให้นัยน์ตาคู่คมวาววับ ก้มลงมองเทียนหอมสีแดงนวลสวยในมือ พลันริมฝีปากหนาก็เผลอไผลยิ้มออกมาอย่างเสียไม่ได้'เด็กหนอเด็ก'การุณภพส่ายหัว ตัดใจเข้าไปทำงานต่อในห้องอีกสักพัก พอคิดว่าคนตัวเล็กน่าจะใช้ห้องน้ำที่มีอยู่ห้องเดียวเสร
閱讀更多

บทที่ 32 แผนที่ได้ผล กับความรู้สึกตะหงิดในใจ

ย้อนแย้งนั่นเป็นความรู้สึกในใจของร่างเล็กที่นอนคุดคู้ราวกับคนป่วยอยู่บนเตียง ป่วย ที่แปลว่าป่วยที่ใจ หนักถึงขั้นไม่ยอมลงไปกินข้าวกินปลาตอนมื้อเที่ยง หนักจนถึงขนาดที่ว่าต้องนอนซมพิษไข้จากการร้องไห้จนตาบวม ไอ้ความย้อนแย้งที่คุกกรุ่นอยู่ในใจนี่ก็อีก มันเลือกง่ายซะที่ไหน รัก....หรือจะพยายามหยุดรักดื้อๆ ไปเสียให้จบ ถึงต้องเจ็บก็ตาม"ใจดำ วันไหนถ้าไม่อยากรักขึ้นมานะ"พสิกาคาดโทษคนตัวโตตาด้วยตาบวมช้ำ ทั้งๆ ที่ความเป็นจริง ป่านนี้พ่อเจ้าประคุณคงกำลังนั่งกินข้าว ออดอ้อนออเซาะแม่สาวสวยคนนั้นกันถึงพริกถึงขิงอยู่ก็ไม่แน่“ฮึก…แย่ เเย่ที่สุดเลย ฮืออ”เสียงหวานร่ำไห้ในความอ่อนไหวที่แผ่ซ่านออกมาในจิตใจอีกครั้ง เหมือนกับครั้งก่อนๆ ที่อาหนุ่มพยายามขีดเส้นให้รู้ ว่าเธอไม่มีทางเป็นได้มากกว่าหลานสาวที่แทบไม่มีความสำคัญสำหรับเขา อีกแค่เดือนกว่าๆ การฝึกงานก็จะจบลง นี่น่ะหรือคือคำตอบที่อาหนุ่มให้เธอเป็นคำตอบสุดท้าย ช่างเจ็บอะไรอย่างนี้ ตกเย็น เธอก็ไม่สามาถหมกตัวอยู่แต่ในห้องได้อีกแล้ว แม้ว่าท้องจะไม่ได้ร้องเพราะความหิว แต่คุณนายคำผกาก็รีบมาเคาะห้องให้ออกไปร่วมโต๊ะมื้อเย็น ที่วันนี้ย้ายออกมาจัดกันที่บนบ้า
閱讀更多

บทที่ 33 คนไร้ยางอายที่มีแต่น้ำตา

นี่น่ะหรือธุระที่อาหนุ่มบอกกับเธอ ที่ไหนได้ เขากำลังควงมีนรยาไปเดทกันอย่างสบายอกสบายใจ ทิ้งให้เธอที่ตั้งหน้าตั้งตาแปรรูปดอกไม้พวกนั้น นึกหวังลมๆ แล้งๆ ไปเดทกับเขา ต้องมาดับมอดสนิทอย่างน่าขันสิ้นดี“คุณพสิกาจะไปไหนหรอครับ”นายเป้าที่กำลังตัดหญ้าอยู่หน้าบ้านเงยหน้ามาถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นคุณหนูสาวพายกระเป๋าใบพอดีตัวลงมาจากด้านบน พร้อมกับชุดลำลอง เสื้อเชิร์ตสีขาวตัวยาวและกางเกงขาสั้นสีไข่ โชว์เรียวขาสวย“พายว่าจะออกไปหากิจกรรมทำค่ะ ยังไงวันนี้ก็ว่างๆ อยู่ด้วย พี่เป้ามีรถให้พายยืมไหมคะ”“มีรถกระบะครับ ให้ผมขับไปส่งดีกว่าไหมครับ”“ไม่เป็นไรค่ะพี่เป้า งั้น….พอมีจักรยานสักคันไหมคะ”รถจักรยานคันเล็กเเล่นไปตามถนนดินแดง ที่ข้างทางมีต้นไม้ ใบหญ้า และป่าสีเขียวชะอุ่ม แสงแดดวันนี้ไม่จ้าสว่างเหมือนทุกวัน อากาศกำลังเย็นสบาย พอให้มีลมพัด แม้จะเป็นเวลาบ่ายกว่าๆ เรียวขาเล็กถีบจักรยานไปตามทาง นัยน์ตาคู่สวยที่บวมช้ำ เหม่อมองไปยังทางด้านหน้าอย่างไร้จุดหมาย แม้จะพยายามถึงขนาดไหน แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถลบใบหน้าคมและรอยยิ้มอบอุ่นที่เขาส่งให้ผู้หญิงข้างกายอย่างมีนรยาได้เลยระยะเวลาอีกเพียงแค่เดือนกว่าๆ เธอ
閱讀更多

บทที่ 34 สู้คนในใจอาไม่ได้จริงๆ

“ถ้าเธอไร้ยางอายแล้วได้อา พายก็ไร้ยางอายได้เหมือนกัน!”นั่นเป็นเสียงหวานสั่นเครือ ที่การุณภพไม่คิดจะสงสารแต่อย่างใด นัยน์ตาคู่คมดำขลับจ้องมองดวงหน้าของเด็กสาวตรงหน้า ด้วยหัวใจที่เต้นตุบตับด้วยความโกรธที่พุ่งประทุขึ้นราวกับไฟร้อน พสิกากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่บนตัวท่อนบนของหล่อนกลับมีเพียงบราเซียสีดำขลับ ที่บัดนี้แทบจะปกปิดอกคู่อวบเตะตานั่นไม่มิด แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่การุณภพสนใจ “เธอกำลังทำให้อาโกรธ”เสียงทุ้มต่ำเตือนเหมือนกับว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดลง การุณภพแสดงนัยน์ตาที่ทั้งดุดัน ดูถูก และตำหนิเธออย่างเด่นชัด จนหัวใจดวงน้อยไม่สามารถทนมันได้อีกต่อไป น้ำตาร่วงผลอยลงอาบแก้มนัยน์ตากลมโตแดงก่ำจ้องมองอาหนุ่มด้วยหัวใจที่เจ็บช้ำเท่าทวี สายตาของเขาที่มองเธอ กับมองผู้หญิงที่เขารักอย่างมีนรยา ช่างต่างกันราวฟ้ากับเหวจนเธอต้องยกยิ้มเยาะ“พายลืมไปค่ะ ว่ายังซะ พายก็คงแทนที่เธอไม่ได้ ในเมื่ออารักเธอไปหมดทั้งหัวใจแล้ว”น้ำเสียงน้อยใจที่บ่งบอกชัดเจน ทำเอาคนฟังชะงักกึก ก่อนจะกลับมายังอารมณ์คุกรุ่นกับสิ่งที่คนเป็นหลานสาวทำอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง“เรื่องนั้นไม่ใช่เรื่องที่ต้องพูดตอนนี้ กลับบ้าน เรา
閱讀更多

บทที่ 35 ห่วง [ในฐานะผู้ปกครอง]

“ภพ แกทำฉันตกใจมากนะรู้รึเปล่า”มีนรยามองคนที่หย่อนตัวลงนั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม ด้วยใบหน้าที่ความโกรธดูจะเบาบางลงจนแทบหายไปเป็นปลิดทิ้ง หากแต่ความกังวลกลับฉายชัดในแววตาคู่คมตรงหน้าแทนมือหนาคว้าน้ำเย็นขึ้นกระดกลงคอไปจนหมดแก้ว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ เหมือนกำลังไล่ความรู้สึกที่มันปะทุอยู่ในอกให้มันออกมาจนหมด“น้องพายก็หนีไปบ้านหลังนู้นอีก เห้อ….ทีนี้แกจะเล่าได้รึยัง”นัยน์ตาคู่คมฉายแววกระตุกวูบอยู่เพียงเสี้ยววินาที จนมีนรยาคิ้วขมวด นึกว่าตัวเองตาฝาดไปชั่วครู่เสียด้วยซ้ำ“วันนี้ไปดูแลพสิกาให้ที”“ดูแล?”“อืม เป็นไข้”คนถูกขอให้ช่วยถึงกับลอบยิ้มเล็กน้อย ก่อนจะดึงสีหน้ากลับมาเรียบนิ่งดังเดิม พลางทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง“คุณป้าน่าจะดูแลนี่ ทำไมต้องให้ฉันไปดูอีกล่ะ”เมื่อเพื่อนสาวทำทีเลียบเคียงถาม การุณภพก็ไม่คิดจะปิดบังแต่อย่างใด“คงจะกันฉันออกจากพสิกา แกเลยต้องไปคอยรายงานให้ฉัน”“แล้วฉันจะได้อะไร”คิ้วสวยเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างต่อรองกับเพื่อนหนุ่มคนสนิท เธอคงไม่เอาเวลาว่างที่นานทีปีหนจะมีที มาใช้กับความรักของใครได้ฟรีๆ อย่างน้อยก็ควรมีของสมณาคุณอะไรกันบ้างสิน่า“เออ เดี๋ยวหาผู้ชายดีๆ สักคนไว
閱讀更多

บทที่ 36 ห่วงเด็กในปกครอง

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นในช่วงทุ่มกว่าๆ เรียกให้สายตาของเจ้าของโทรศัพท์ ที่พึ่งอาบน้ำชำระร่างกายเสร็จหันมาให้ความสนใจเล็กน้อย ก่อนจะกดรับพลางกรอกเสียงลง เช็ดผมไปพลางๆ“อะไร”“เป็นไงบ้าง”น้ำเสียงราบเรียบถามกลับมาแทบจะทันควัน เพียงแต่ว่ามันกลับเป็นน้ำเสียงที่มีนรยาสัมผัสได้แทบจะทันที ว่ามันแปลกไปจากเดิมมากแค่ไหน จนเธอต้องยกยิ้มขันเพื่อนสนิทหนุ่มปลายสาย ที่บัดนี้คงนั่งไม่ติด ราวกับหนูติดจั่นกระมัง“ฉันก็ปกติ พึ่งอาบน้ำเสร็จ คุณป้าทำต้มยำข่าไก่ให้กินด้วยนะ อร่อยดี”เสียงจิ๊จ๊ะปลายสายบอกความหงุดหงิดของคนฟังไม่มากก็น้อย จนคนที่ทำให้พระอิฐพระปูนหลุดคาแรคเตอร์ได้ยกยิ้มพอใจ ก่อนจะรีบเข้าเรื่อง เพราะกลัวว่าการุณภพจะตะบะแตกบุกมาที่นี่กลางดึกแทน“น้องพายอาการทรงๆ คุณป้าเป็นคนเช็ดตัวแล้วก็ป้อนยาให้ ส่วนฉันน่ะเป็นได้แค่ลูกมือ ถ้าอาการไม่ดีขึ้นเดี๋ยวน่าจะได้ไปโรงพยาบาลพรุ่งนี้เช้า”“อาการหนักมากเลยหรอ”คำถามที่แทบจะแทรกขึ้นมาทันทีหลังเธอพูดจบ ด้วยน้ำเสียงที่ดังขึ้นเล็กน้อย บอกมีนรยาได้เป็นอย่างดี ว่าคนใจดำตอนนี้ น่าจะมีใจนึกเป็นห่วงเด็กสาวห้องตรงข้ามนั่นจนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว“ไข้กายน่ะไม่เท่
閱讀更多

บทที่ 37 หมาแก่ ใจดำ ขี้ดุ

“นายครับ จะไปไหนแต่เช้าหรอครับ”นายเป้าที่กำลังจัดเตรียมอาหารเช้า ในตอนเช้าตรู่เหมือนทุกวันถามคนที่เดินเร็วๆ ลงมาจากด้านบนด้วยความสงสัย แต่พ่อเลี้ยงหนุ่มกลับไม่ได้ให้คำตอบ หากแต่กลับควบรถเอทีวีขี่ออกไปด้วยความรวดเร็วจนเสียงดัง และฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ“รีบไปไหนของเค้าเนี่ย พ่อเลี้ยง!”คนที่ร้อนใจเพราะเพื่อนสนิทไม่ได้ตอบข้อความ บึ่งรถตรงไปยังบ้านใหญ่อีกฟากของไร่ ที่ปกติใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงในการขับรถ หากแต่วันนี้กลับใช้เวลาไปเพียงหนึ่งในสามของเวลาปกติเท่านั้นรถจอดลงหน้าบ้านพร้อมกับร่างหนาที่รีบก้าวขึ้นไปด้านใน แต่ยังไม่ทันที่จะได้เดินไปถามคนในห้องครัว เสียงคุ้นหูของมีนรยาก็ดังขึ้น จนสุดท้ายคนตัวเล็กก็ถูกเขาอุ้มออกมาอย่างรวดเร็ว “พสิกา”เสียงทุ้มสั่นเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมจ้องมองใบหน้าสวยที่บัดนี้มีเหงื่อผุดพรายไปทั่วใบหน้า เปลือกตาก็ปิดลงแน่น ริมฝีปากขยับไปมาราวกับคนฝันร้าย“พาย”ฝ่ามือใหญ่ลูบผมของคนบนตักด้วยความเป็นห่วงสุดขั้วหัวใจ ก่อนจะบรรจงเอาผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดใบหน้าสวยและลำคอของเด็กสาวอย่างเบามือ“เร็วกว่านี้อีกได้ไหมมีน”“พยายามอยู่”มีนรยาพูดเสียงเครียด เข็มไมล์พุ่งขึ้นอย่
閱讀更多

บทที่ 38 ปากไม่ตรงกับใจ

“พ่อเลี้ยงครับ คุณพสิกาเป็นยังไงบ้างครับ”นายเป้ารีบวิ่งเข้ามาหาคนเป็นเจ้านาย หากแต่พออ่านสีหน้าของการุณภพแล้ว ก็ต้องรีบปิดปากก้มหน้าทันควัน ทั้งมีรยาและเป้ามองตามหลังคนที่เดินหน้านิ่งขึ้นบนบ้านไปจนสุดสายตา โดยเฉพาะคนเป็นลูกน้องสนิท ที่สงสัยกับทีท่าของเจ้านายไม่น้อย“โชคดีจ้ะที่อาการยังไม่ได้แย่อะไร อีกสักสองวันหมอก็น่าจะให้กลับบ้านได้แล้ว”“ค่อยน่าโล่งใจหน่อยครับ”นายเป้าถอนหายใจอย่างโลกอก เพราะตนเองรู้เรื่องเป็นคนสุดท้าย แถมยังต้องเฝ้าไร่และวิ่งตรวจงานลูกน้องเป็นพัลวันอยู่ทั้งวัน “ว่าแต่ คุณพสิกาก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แล้วทำไมนายถึงดูอารมณ์เสียขนาดนั้นล่ะครับ”“ไม่รู้สิเป้า ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ไม่รู้ว่าไปกินดีหมีที่ไหนมา”เพื่อนสนิทสาวยกยิ้มขำ“แต่ตั้งแต่เมื่อวาน จนถึงเมื่อเช้า พ่อเลี้ยงก็ยังไม่ได้แตะข้าวสักคำเลยครับ เมื่อคืนผมมาปิดไฟตอนดึก ไฟที่ห้องก็ยังเปิดอยู่เลย”คิ้วสวยของมีนรยาขมวดเข้าหาเล็กน้อย เพราะวันนี้ที่โรงพยาบาลทั้งวัน การุณภพก็ไม่ได้แตะข้าวสักเม็ด เอาแต่นอนหลับอยู่ข้างเตียงคนป่วยอย่างพสิกาอยู่นานหลายชั่วโมง“งั้นหรอจ้ะ”นัยน์ตาคู่สวยมองร่างกำยำของการุณภพ ที่บัดนี้นั่งห
閱讀更多

บทที่ 39 เหนื่อยทั้งกาย เหนื่อยทั้งใจ

ร่างหนาออกตัววิ่งด้วยความเร็ว ตรงไปยังห้องพักผู้ป่วยอย่างสุดแรง ไม่สนแม้กระทั่งสายตาของผู้คนโดยรอบที่หันมามองเป็นตาเดียว“พสิกา!”เสียงของการุณภพดังขึ้นทันที ที่วิ่งเข้าไปภายห้องพักผู้ป่วย เสียงหอบหายใจของคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำคร่ำเครียด ทำเอาคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว โดยเฉพาะคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าตกอกตกใจ นัยน์ตาคู่กลมโตทอดมองตรงมายังการุณภพด้วยความสงสัย แต่ความตกใจนั้นมีมากกว่า“พ่อเลี้ยง”เพียงแค่เสี้ยววินาที ใบหน้าสวยของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นเรียบนิ่ง ไร้อารมณ์เสียยิ่งกว่าครั้งไหนที่การุณภพเคยมองมาเสียอีก น้ำเสียงที่เคยมีเค้าหวาน บัดนี้เย็นยะเยียบเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เสียจนหัวใจดวงหนากระตุกไหววูบ “เป็นอะไรไหม”การุณภพพยายามทำตัวให้เป็นปกติเหมือนอย่างเคย ก่อนจะใช้น้ำเสียงราบเรียบถามเด็กสาวตรงหน้า“หายแล้วค่ะ พรุ่งนี้ก็เริ่มงานได้แล้ว”“ไม่ต้อง”เสียงเข้มของเขาที่ตอบขึ้นทันควัน เรียกความฉงนใจของเด็กสาวจนต้องขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย“อาหมายถึงพักอีกสักสองสามวัน งานพวกนั้นก็มีคนทำแทนอยู่แล้ว ไม่ได้มีปัญหาอะไร”ริมฝีปากสวยเหยียดยิ้ม รอยยิ้มของเธ
閱讀更多

บทที่ 40 ควรไม่ควร ใครเป็นคนกำหนด

“พายพอแล้วค่ะ จะไม่ร้องขอความรักจากอาอีกแล้ว แล้วพายก็เหนื่อยเกินกว่าจะต้องมานั่งทนมองอากับคุณมีนรยารักกันแล้วด้วย”บรรยากาศภายในห้องเงียบลงถนัด นัยน์ตาคู่คมของการุณภพ สบกับนัยน์ตาคู่สวยที่อ่อนเพลียของเด็กสาวตรงหน้านิ่ง ราวกับอยากจะอ่านใจ ว่าสิ่งที่เธอพูดออกมานั้น เธอหมายความตามที่พูดจริงๆ หรือเพียงแค่อยากแสร้งทำเป็นเข้มแข็งต่อหน้าเขาเท่านั้น“อา….”“พายขออวยพรให้อากับคุณมีนรยารักกันนานๆ นะคะ”ยังไม่ทันที่การุณภพจะได้แย้งอะไร เธอก็ตัดบทเขาขึ้นมาจนไม่สามรถเอื้อนเอ่ยอะไรได้อีก ร่างเล็กกัดฟัน พยายามขยับตัวเองให้นอนตะแคง หันหลังให้อาหนุ่มก่อนจะปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งลงตอนนี้น้ำตาของเธอไม่มีให้ไหลอีกต่อไปแล้ว เพราะเธอร้องไห้มามากพอแล้ว และเธอไม่ต้องการจะร้องไห้ให้กับผู้ชายที่ไม่มีวันจะมีหัวใจให้เธอได้อีกแล้ว…..ลาก่อนนะคะอาร่างหนาพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาคิดว่า ณ ตอนนี้เธออาจจะยังไม่พร้อมที่จะคุยเรื่องทุกอย่าง หรืออยากฟังสิ่งที่เขาอยากจะอธิบาย ซึ่งการุณภพไม่โทษเธอแม้แต่นิดเดียว เพราะคนที่ผิดเต็มประตูมันคือเขาต่างหาก เขาไม่น่าเอามีนรยาเข้ามาเพื่อทำให้เธอตัดใจเลยจริงๆเขามัน ‘ใจร้าย ใจดำ’ ไม่ต
閱讀更多
上一章
1234568
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status