All Chapters of ยั่วรักคุณอาคนดุ: Chapter 1 - Chapter 10

"เก็บของเสร็จรึยังพายลูก"เสียงของคนเป็นพ่อเดินโผล่หน้าเข้ามาในห้องของลูกสาวเพียงคนเดียว ที่นั่งอยู่กับพื้นพลางพับเสื้อผ้าเข้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยใบหน้าบูดบึ้ง"คุณพ่อ พายไม่ไปไม่ได้หรอคะ คุณพ่อกับคุณแม่ไปกันแค่สองคนก็ได้นี่นา"หญิงสาวตัวเล็กน่ารักในวัยยี่สิบเอ็ดปี ยังคงเกลี้ยกล่อมคนเป็นพ่อ ด้วยประโยคเดิมๆที่พูดมาแล้วกว่าเกือบสิบครั้งเห็นจะได้ แต่ก็ดูเหมือนความพยายามจะสูญเปล่าเหมือนครั้งก่อนๆ"ปิดเทอมทั้งที พ่อจะให้พายอยู่บ้านแค่คนเดียวได้ยังไง ไปเปิดหูเปิดตาบ้าง พ่อว่าเผลอๆ ลูกสาวพ่อต้องถูกใจไร่การุณแน่ๆ"'อัศนัย' ยกมือขึ้นกอดอก เกลี้ยกล่อมลูกสาวกลับบ้างด้วยรอยยิ้ม ที่พูดไปเขาไม่ได้โกหกเธอสักคำ ไร่ของรุ่นน้องหนุ่มในแวดวงธุรกิจคนนี้ ชื่อเสียงเลื่องลือทั้งในและนอกประเทศ หลังจากผ่านมาหลายปี ก็จะได้มีโอกาสไปเยี่ยมเยียน และดูผลงานของรุ่นน้องคนสนิทเสียที"คุณพ่อคะะะ"นัยน์ตาคู่สวยหันมองคนเป็นพ่อพลางเบะปากเหมือนจะร้องไห้ แต่อัศนัยทำเพียงส่ายหัวด้วยรอยยิ้มบางๆ หันหลังเดินหนีลูกสาวตัวเองจนใบหน้าสวยบูดบึ้งหนักกว่าเดิม มือเล็กวางข้าวของลงในกระเป๋าแรงๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์"ปิดเทอมทั้งที ทำไม

การุณภพมองแม่หลานสาวเอาแต่ใจ ที่เดินนำหน้าเขาขึ้นไปด้านบนบ้านด้วยสีหน้าที่เหมือนจะแอบไม่พอใจเขาอยู่หน่อยๆ ที่โดนบังคับให้กินผักจากมื้อเย็นที่พึ่งผ่านไปหยกๆ"เดี๋ยว"เขารั้งร่างเล็กตรงหน้าที่กำลังตรงไปยังห้องของตัวเองไว้ เธอจึงหันมาประจันหน้ากับอาหนุ่ม"อะไรอีกคะ"เสียงเนือยของเธอถามขึ้น เหมือนจะเบื่อเขาเต็มทน แม้แต่หน้าก็ไม่แม้แต่จะหันมองด้วยซ้ำ ซึ่งนั่นมันก็ทำเอาคนที่เคร่งทั้งเรื่องมารยาท และการแสดงออกอย่างการุณภพ พยายามทำความเข้าใจกับเด็กสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น"อยู่ที่นี่อาบน้ำให้เร็วหน่อย ห้องน้ำอยู่มุมนั้น ห้องส้วมอยู่อีกมุม"พสิกามองตามสายตาของเขา ก่อนจะพบว่าห้องน้ำนั้นอยู่ห่างจากห้องเธอเพียงเล็กน้อย และยังอยู่บนชั้นสอง ถือว่าสะดวกมากทีเดียว ทั้งที่ภาพในหัวของเธอก่อนจะมาที่ไร่การุณนี้ ยังคิดว่าต้องเดินไปที่มืดๆ ตักน้ำใส่ตุ่มเองเหมือนในละครหลังข่าวที่เคยดูด้วยซ้ำ"ตอนดึกอากาศหนาว อายังไม่ได้ซ่อมเครื่องทำน้ำอุ่น รีบอาบหน่อยก็ดี"หญิงสาวพยักหน้ารับหงึกหงัก รับทราบสิ่งที่อาหนุ่มบอกอย่างว่าง่าย"ส่วนห้องอาอยู่ตรงนั้น มีอะไรก็เรียก""เข้าใจแล้วค่ะอา ขอบคุณค่ะ"ว่าจบร่างเล็กก็หันหลังเดิ

ในอดีต ไร่การุณเป็นไร่ที่ถูกดูแลโดยพ่อของการุณภพอย่างที่ทราบกัน ระบบระเบียบการดูแลของพ่อกับลูกก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง คุณคริสโตเฟอร์ผู้เป็นพ่อนั้นเรียนจบปริญญาตรีจากเนเธอแลนด์ก็จริง แต่ไม่ได้จบสายงานบริหารมาโดยตรง ทำให้เมื่อมาอยู่ไทย ใช้เงินที่มีติดตัวกว้านซื้อที่ดินเมืองเชียงใหม่มามากมาย และเปลี่ยนแปลงเป็นไร่องุ่นใหญ่ ที่เน้นส่งออกในประเทศ ทำธุรกิจแบบ ’กันเอง’ หรือก็คือไม่มีระบบเปิดประมูล แข่งขันใดๆ ใครที่ต้องการติดต่อซื้อขาย หากสนิทสนมก็ได้สัญญาไปก่อน ผิดกับการุณภพ ที่เขาใช้วิธีบริหารแบบคนสมัยใหม่ เนื่องจากจบปริญญาตรีจากเนเธอแลนด์ สาขา IB(International Business) หรือการค้าระหว่างประเทศ และ MBA(Master Of Business Administration) หรือปริญญาโทบริหารธุรกิจ จากสหรัฐอเมริกา ร่วมกับใบประกาศนียบัตรมากมาย ยังไม่รวมกับการประชุม สัมมนา หรือหลักสูตรยิบย่อยที่เขาลงสมัครทุกครั้งที่มีเวลาพักหายใจ ด้วยเกรดเฉลี่ยที่หากไปสมัครงานบริษัทระดับโลก ก็คงได้ตำแหน่งดีๆ มาสักตำแหน่งโดยง่ายแต่ด้วยใจรักงานไร่ งานสวน ก็ไม่คิดจะทิ้งประสบการณ์ทางการศึกษาที่สั่งสมมา และอยากสานต่องานของพ่อ เขาจึงนำมาใช้ควบคู่ไปกับก

"เร็วๆ สิลูกเจี๊ยบ" สาวใช้ที่โดนเร่งจากคุณนายคำผกา รีบหอบข้าวของวางลงบนโต๊ะ จัดแจงนำอาหารมากมายใส่จานตามคำสั่งอย่างเร็วรี่ นานแล้วที่คำผกาไม่ได้ลงครัวด้วยตัวเอง วันนี้นับว่าเป็นโอกาสพิเศษ เลยไม่รอช้าที่จะลงมือจัดแจงทำกับข้าวมากมาย โดยมีสาวใช้ข้างกายอย่างลูกเจี๊ยบคอยหยิบจับช่วยอีกมือ "เดี๋ยวฉันจะขึ้นไปดูหน่อยว่าหนูพสิกาเค้าตื่นรึยัง เตรียมกับข้าวไว้ให้เรียบร้อยล่ะ" "ได้ค่ะคุณนาย" เด็กสาวอย่างพสิกาเข้าตาเธอตั้งแต่แรกเห็นอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งเมื่อยืนขนาบข้างกับลูกชายบ้างานไม่มองสีกาอย่างการุณภพ ก็ยิ่งเสริมให้ดูเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก คุณนายคำผการีบเดินขึ้นไปชั้นสองของตัวบ้าน สอดส่ายสายตาไปทั่วห้อง ที่คิดว่าน่าจะเป็นห้องของหญิงสาวที่เข้ามาในฐานะแขกคนสำคัญอย่างพสิกา ก๊อก!ๆ "หนูพสิกาจ้ะ ตื่นรึยังเอ่ย" เมื่อไร้เสียงตอบรับจากคนภายในห้อง คุณนายคำผกาก็ชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยังเดินไปอีกเคาะอีกสองห้องที่เหลือ คิดไปว่าเด็กสาวน่าจะยังตื่นไม่เต็มตานัก จึงไม่ได้ยินเสียงเรียกของเธอ "หนูพสิกาจ้ะ" ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้องตอบ บนเรือนหลังนี้เงียบสกัดจนคุณนายคำผกานึกว่าหูตัวเองตื้อไปช

“อือออ….”เช้านี้พสิกาตื่นมาด้วยความเหนื่อยล้าที่ลดลงจากเมื่อวานไปมาก พลันเสียงรถหน้าบ้านที่ดังขึ้น พาให้เรียวขาเล็กของเธอก้าวออกจากห้อง สาวเท้าลงบันไดช้าๆ แม้ว่าจะยังไม่ตื่นเต็มตาก็ตามพสิกามองลงจากบันได เธอไม่ได้เดินลงไปทักทายอาหนุ่มในเช้านี้ แถมเขายังแต่งตัวเรียบร้อยเสร็จสรรพ ราวกับกำลังจะออกไปดูไร่เหมือนทุกวัน“ป้อเลี้ยง”“ลุงชวน มีเรื่องอะไรรึเปล่า มาแต่เช้าเชียว”ลุงอายุราวหกสิบคนหนึ่ง ขับซาเล้งคันเก่าๆ และเดินตรงเข้าไปหาการุณภพ จนเขาเชิญให้นั่งลงฝั่งตรงข้าม“ลุงมีเรื่องลำบาก อยากขอหื้อป้อเลี้ยงจ้วยกำเตื้อ””ว่ามาได้เลยครับ”“พอดีว่าลูกสาวลุงก๋ำลังจะจบ มอหก ต้องไปต่อมหาลัยตี้กรุงเทพ แต่ค่าเล่าเฮียนมันแป๋งขนาด ลุงเลยอยากขอวานหื้อป้อเลี้ยงจ้วยก่อน แล้วจะรีบไปหามาคืนหื้อเร็วตี้สุด”แม้พสิกาจะไม่สันทัดในภาษาเหนือนัก แต่ก็ยังพอฟังออกอยู่บ้าง ว่าลุงน่าสงสารคนนี้คงมาขอให้พ่อเลี้ยงการุณภพช่วยเรื่องเงิน และก็เป็นอย่างที่เธอคิดไม่มีผิด“เท่าไหร่ล่ะ”“สามหมื่นครับ ป้อเลี้ยงพอจะจ้วยได้ก่อ”ลุงชวนก้มหน้าด้วยความเกรงใจ พสิกาที่เห็นอาหนุ่มเงียบไปสักพัก ก็ถอนหายใจออกมาอย่างรู้สึกเวทนาคุณลุงที่น