Limot ko na ang bilang kung ilang beses ko na bang tinawag si Levi habang pilit kong hinahabol ang malalaki nitong hakbang. "Lee!" I said, for the last time. Kung hindi pa rin niya ako haharapin. Plano ko sana na hayaan na lang muna siya at umuwi na sa amin, but as soon as he heard that name from my lips. Levi stopped on his track. Hawak ang dibdib, hinahapo at pilit na pinapalitan ang hangin na nawala sa katawan dahil sa paghahabol ko sa kaniya. "Ano bang problema mo?" sigaw ko rito. "Bakit mo biglang inaaway ang kaibigan mo?!" Levi's eyes soften to an emotion that I'm unsure whether I saw it right or not. He looks scared, like a kid, fearing that his mother would abandon him. "Huwag kang sumigaw, Tel. Huwag mo akong sigawan," anito sa halos nagmamakaawang boses. Litong-lito ako sa kinikilos niya. It felt like I was dealing with a traumatized Levi; like me, shouting at him was a trigger for something that I didn't know he was suffering from. "S-Sorry," I said; the change
Read more