Alle Kapitel von The Billionaire's Ex-Wife Is The Lost Zillionaire Heiress: Kapitel 1 – Kapitel 10

"AT 25, Levi Yuchengco became the youngest chairman and CEO of a publicly listed company in the history of the Philippine Stock Exchange when LYC Engineering had its initial public offering in 2019 with a value of ₱2.7 billion. LYC Engineering was among the few select 200 companies that were able to list in the PSE—" Mabilis kong hinaklit ang notebook mula sa kamay ni Sora. Dahan-dahan itong pumihit paharap sa akin at saka namewang. "Ilang beses ko nang sinabi sa iyo na huwag mong pinakikialaman ang mga gamit ko," inis na turan ko rito. Tatalikuran ko na sana ito nang marahan niyang hinila ang iilang hibla ng buhok ko. "Talaga bang sumama ka rito sa akin sa Manila para maghanap ng trabaho o para mapalapit diyan sa Levi Yuchengco na yan at nang magawa mo na iyang binabalak mong paghihiganti?"Para magtrabaho, at maghiganti na rin." Inirapan ako ni Sora. Isa-isa niya nang inalis ang curler sa buhok. "I'm all for this revenge shit. Suportado kita simula college tayo, pero Tel." Bumunt

"Are you deaf?" "Minsan," alertong sagot ko kay Lee. He chuckled, pati pagtawa niya pang-pogi, tunog mayaman din, tawa ng mga taong financially stable. "Kanina pa kita tinatawag." Tumingin siya sa paa ko. Mabilis na nag-init ang mga pisngi ko, hindi magkandamayaw kung paano ko ba iyon itatago mula sa paningin niya. "Mabuti na lang nag-pedicure ako kagabi," bulong ko sa sarili. "I'll drive you home—" "Huwag na. Wala akong pag-ambag sa gas mo," sapaw ko sa sinasabi niya. "Tel, please?" Tanginang mga mata iyan, grabe mangusap. Paano pa ako hihindi niyan? "I want to make sure that you're home safe." A black, sleek Aston Martin stopped in the building's driveway. Bumaba iyong valet at inabot sa kaniya iyong susi. "Salamat," anito sa valet bago lumakad sa tapat ng shotgun seat para pagbuksan ako ng pinto. Sumalubong sa akin ang distinct na amoy, it's refreshing and smoky, it smells sexy and mature na fitting para sa aura na ini-exude ni Lee. "We'll stop by

"Gusto ko na mag-resign," bungad ko kay Sora pagsagot nito sa phone. "Gago, bakit? Anong nangyari?" Nag-aalalang tanong nito at may kung anong tinataboy sa background niya. "Tel, anong nangyari?" "I'm working for a fucking brute and perfectionist, na medyo narcissist, 10 hours ko pa lang nakakasalamuha iyong Soren Morelli pero parang na-drain niya na iyong energy ko na good for five years." I took a puff from my cigarette. "Naninigarilyo ka? You mean it, stress ka nga. Hindi ka lang nag-iinarte, pahingi kasi ng context, bakit ka nagisa ng boss mo?" "They were styling this certain outfit for a shoot. Nanghingi siya sa akin ng silk skirt, black, binigyan ko naman siya, pero satin pala kasi iyong nabigay ko sa kaniya, and then Soren Morelli went fucking ballistic. How can I be twenty-three and not know how to differentiate satin sa silk? I don't know, Miss Ma'am, maybe because sa mata ng katulad kong dukha basta shiny iyong fabric silk na, malay ko ba?" Mahinang tumawa si

I straddle on his lap. Both our hands were restless. Lee's hands were moving fast, trying to unbutton my dress shirt while mine were busily deshelving his neat-cut hair. Nang wala ng sagabal na butones, mabilis niyang hinubad mula sa katawan ko iyong dress shirt at nilaglag na lang iyong sa sahig ng Aston Martin. His lips left mine to trail kisses on the corner of my mouth, down to my jaw, and then his sinful mouth which was moving to brand every bit of my skin found a sensitive part of my neck. "Ohh." All the moans and whimpers that I was holding came out of my lips smoothly. Lee smirked in the middle of showering my neck with his wet kisses. Ramdam ko kung paano pumipinta ang laway nito sa aking leeg gamit ang dila niya. The thought of having someone's saliva dripping down on my skin would usually disgust me, but not this, not when the owner was Lee. He is the exception, he could spit in my mouth for all I care. "H-Huwag ka pala mag-iiwan ng kahit na ano ha? Wala akong tu

Kinapa ko ang ilalim ng unan kung saan ko madalas iniiwan ang cellphone bago matulog sa gabi. Kaya lang wala iyong doon. Iniisip na baka nasagi ko lang iyon habang tulog kung kaya't nawala ito sa tipikal na puwesto. Nagpatuloy ako sa pagkapkap. Nang hindi ko pa rin iyon nahanap. Napilitan na akong imulat ang mata. Realization hit me like a truck, pero parang mas sinasagasaan nang rumaragasang truck ang pagkababae ko. I looked around. Gray, black, and brown are the primary colors in Lee's bedroom. His masculine look runs through his room and its interior design. The choice of color and furniture were unlike him, at least not the Lee I'm familiar with, because every minute detail of this room was the exact opposite of the soft and sunshine cutie I know. Natigil ako sa pagmumuni-muni nang marinig ko na naman ang ringtone ko. Bitbit ang comforter na ibinalot ko sa hubad na sarili. Pinulot ko ang cellphone na naiwan sa sahig at natabunan ng pencil skirt na suot ko kagabi. "Tangina, buh