บททั้งหมดของ The Billionaire's Captive: บทที่ 21 - บทที่ 30

Isla’s POV Kagaya ng nakagawian ko sa ilang araw kong pananatili dito, muli akong umupo sa bench sa labas at nagpainit sa sinag ng araw. Hindi pa naman ganoon kainit at masakit sa balat ang tama nito kaya kahit papaano ay nakakagaan sa pakiramdam. Naalala ko ang napanood ko kagabi kung paano lumangoy ang isang tao. Bigla akong ginanahan sa ideyang iyon. Susubok sana akong maghanap ulit ng mapapanood, pero hindi na naman umaayon ang internet. Alam kong kontrolado na naman iyon ni Adrian kaya wala na rin akong nagawa kundi alalahanin na lang ang mga napanood ko. Pinikit ko ang mga mata ko at pilit inalala ang bawat galaw na nakita ko sa tutorial. Mabuti na lamang at natiyempuhan ko iyon kagabi habang naghahanap ng mapaglilibangan. Kung matututo akong lumangoy, makakarating ako sa kabilang bahagi ng isla kung saan naroon ang kagubatan na matagal ko nang tinititigan mula dito. Huminga ako nang malalim bago tumayo. Inalis ko ang makapal kong damit at nanatili sa manipis kong short a

Isla’s POV Hindi niya binibitawan ang aking baba habang ang kanyang malamlam at halos walang emosyon na mga mata ay nakatitig nang diretso sa aking mga mata, na para bang sinusuri ang bawat reaksyon ko. Napalunok ako at sandaling natigilan. Hindi ako agad nakasagot sa kanyang tanong, ngunit sa kabila ng aking katahimikan ay malinaw sa akin kung ano ang magiging sagot ko. Alam kong maninindigan ako, kahit pa nanginginig ang buong katawan ko sa takot. Ang kinakatakot ko lamang ay kung ano ang kanyang gagawin sa oras na tuluyan ko siyang tanggihan. Kung noon ay tila binabalewala niya lamang ito dahil marahil ay iniisip niyang may natitira pa akong oras para pag-isipan ang kanyang alok, ngayon ay hindi ko na matiyak kung hanggang saan ang kaya niyang gawin para lamang makuha ang nais niya. “Ang pagpapakasal ay hindi isang laro,” mariin kong wika habang pilit kong pinatatag ang aking boses. Bahagyang lumawak ang kanyang ngisi at may mabilis na interes na dumaan sa kanyang mga

Isla's POV Hindi ako agad nakagalaw matapos siyang umalis. Nakasandal pa rin ako sa pader, parang doon na nakadikit ang likod ko at wala nang balak humiwalay. Ilang segundo ang lumipas bago ko tuluyang naramdaman ang panginginig ng mga kamay ko. Mabagal, halos hindi halata, pero naroon. Hindi ko alam kung galit ba iyon o hiya, pero pareho silang gumugulo sa loob ko at ayaw humupa. Napatingin ako sa pinto na pinanggalingan niya. Tahimik na ulit ang kwarto, parang walang nangyari, parang walang nagbago. Pero alam kong hindi totoo iyon. May nagbago. May naiwan. At hindi ko iyon basta maitatapon sa isip ko. Napabuntong-hininga ako at pilit inayos ang sarili ko. Hindi pwedeng ganito ako buong gabi. Hindi pwedeng siya pa ang magdikta kung anong mararamdaman ko. Pero kahit anong pilit ko, bumabalik pa rin sa isip ko ang paraan ng pagtingin niya, ang paraan ng pagsasalita niya—parang normal lang ang lahat, parang wala siyang ginawa, pero ramdam mo na may mali. Ngayon ko l

Isla’s POV Walang araw na hindi ako naiinis sa kanya. Sa bawat galaw ko, sa bawat tingin niya, sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya na parang laging may kahulugang hindi ko agad maintindihan. Unti-unti, pakiramdam ko hindi lang ako nakakulong sa bahay na ito—parang nakakulong din ako sa paraan niya ng pag-iisip, sa paraan niya ng pagkontrol. Hindi na rin ako madalas lumabas. Anong gagawin ko sa labas kung wala naman akong mapupuntahan? Ang dagat? Hindi pa rin ako marunong lumangoy, at kahit matuto man ako, para saan? Para lang subukang tumakas at mabigo ulit? Saka paano naman ako magsasanay kung palagi siyang nasa gazebo. Napapanood niya ako at ayaw kong mapahiya mismo sa harap niya. Minsan lumalabas ako, pero panandalian lang. Hindi dahil gusto ko ang hangin o ang tanawin—kundi dahil gusto ko siyang guluhin. Gusto ko siyang ipahiya sa kung sino man ang kausap niya sa laptop niya sa gazebo. Pero kahit doon, parang wala rin akong napapala. Sa tuwing sinusu

Isla’s POV Gustuhin ko mang magsalita, hindi ko magawa. Isang tingin lang ni Adrian—isang malamig, halos hindi mapansing senyales—at agad kong naintindihan. Huwag. Huwag akong kumontra. Huwag akong magsalita. Pati ang mga palihim na paghigpit ng hawak niya sa aking bewang. Kaya nanahimik ako. “Adrian… paano mo siya nakilala? At kailan ka pa nagkaroon ng ganitong klaseng interes?” sunod-sunod na tanong ng babae. Halata sa boses niya ang pagkabigla. Halata rin ang galit. Pero higit sa lahat—ang sakit. Hindi siya pinansin ni Adrian. Hindi siya nilingon. Hindi siya sinagot. Para bang wala siyang narinig. Para bang… hindi siya umiiral. Unti-unting nanahimik ang paligid. Ang mga taong kanina’y abala sa kani-kanilang usapan ay napatingin sa direksyon namin. May mga bulungan. May mga ngisi. May mga napapailing. “Hindi pa rin matanggap,” narinig kong bulong ng isang babae. “Matagal na ‘yang obsessed sa kanya.” “Baliw talaga.” Napalunok ako dahil sa mga naririnig ko