All Chapters of The Billionaire's Captive: Chapter 1 - Chapter 10

Mukhang kakilala niya ang taong tumawag kaya kahit nanginginig pa ang boses ko ay agad kong sinabi kung nasaan kami. Hindi na ako nagtanong kung sino siya o kung ano ang nangyari, dahil sa itsura pa lang ng lalaking nasa harapan ko, alam kong hindi na iyon ang mahalaga. Ang kailangan lang ay may makarating agad sa kanya.Ilang minuto lang ang lumipas pero pakiramdam ko ay napakatagal. Nakaluhod pa rin ako sa tabi niya, hindi sigurado kung dapat ko pa ba siyang galawin o hayaan na lang siya. Paminsan-minsan ay tinitingnan ko kung humihinga pa siya, at sa tuwing may bahagya akong nararamdaman, kahit mahina, saka lang ako nakakahinga nang maayos.Hanggang sa may dalawang itim na sasakyang biglang huminto sa bungad ng eskinita. Mabilis ang dating nila, parang sanay na sanay sa ganitong klaseng sitwasyon. Bumukas ang mga pinto at sunod-sunod na bumaba ang mga lalaking nakaitim. Doon pa lang ay kinabahan na ako, pero nang mapansin ko ang mahahabang baril na dala nila, tuluyan nang nanlamig

Ilang linggo na ang lumipas ngunit wala namang nagbago sa bahay namin. Pareho pa rin ang trato nila sa akin—mga salitang paulit-ulit na sumasaksak, mga tinging parang kasalanan ko ang lahat.Iniiwasan ko si Kuya hangga’t kaya ko. Ayokong maulit ang nangyari, ayokong muling hatakin papunta sa lugar na pilit kong kinakalimutan. Kahit sa loob ng sarili kong bahay, pakiramdam ko wala akong ligtas na sulok.Nakatayo ako sa tabi ng bintana ng kwarto ko, nakadungaw sa madilim na kalsada. Tahimik ang gabi, at tanging mahinang musika mula sa luma kong cellphone ang pumupuno sa katahimikan.Hindi na ako umiiyak. Wala na ring lumalabas na luha kahit gusto kong umiyak. Pagod na ako—hindi lang sa katawan, kundi pati sa pakikipaglaban araw-araw sa mga taong dapat sana’y kakampi ko.Biglang may kumatok.Napalingon ako sa pinto, kumunot ang noo ko. Hindi sila kumakatok. Kailanman, hindi sila kumakatok. Binubuksan nila agad kapag may gusto silang gawin o sabihin sa akin.Muling kumatok—mas malakas na

Parang huminto ang mundo ko sa narinig ko.“A… ano?” halos pabulong kong tanong, hindi sigurado kung tama ba ang narinig ko o kung nagkakamali lang ako.Hindi siya nagbago ng ekspresyon. Nakatingin lang siya sa akin, kalmado—parang wala lang siyang sinabi na kayang baligtarin ang buong buhay ko.“I said,” mababa niyang ulit, “I’m looking for someone to marry. And you are the best choice.”Napaatras ako ng bahagya. Hindi ko na napigilan ang sarili ko.“Hindi ako papayag,” diretsong lumabas sa bibig ko kahit nanginginig ang boses ko. “Hindi niyo pwedeng gawin ’to sa akin. Hindi ko nga kayo kilala.”Tahimik lang siya.Hindi siya sumagot agad, at mas lalo lang lumakas ang kaba ko sa bawat segundo ng katahimikan. Mas nakakatakot pa ang hindi niya pagsasalita kaysa sa anumang sigaw.“How dare you refuse sir Montenegro.”Napalingon ako sa lalaking biglang sumingit. Malamig ang tono nito, puno ng panunuya.“M… Montenegro…” mahina kong bulong.Biglang bumalik sa isip ko ang narinig kong apelyi

Kagaya ng napag-usapan namin nila Nanay at Tatay, lumuwas ako ng Maynila.Hindi para tuparin ang utang nila.Kundi para lumayo.Para mawala sa paningin ng lalaking iyon.Bitbit ko pa rin ang cellphone na ibinigay niya. Ilang beses ko iyong sinubukang itapon—sa terminal, sa basurahan, kahit sa kanal na nadaanan ko—pero sa tuwing ilalayo ko na ang kamay ko, may kung anong pumipigil sa akin.Takot.O baka mas malala pa roon.Kaya imbes na itapon, pinatay ko na lang ito at itinago sa ilalim ng mga damit ko sa bag. Parang gano’n lang kasimple—parang kapag hindi ko siya nakikita, wala siya.Pero alam kong mali iyon.----------Mas malaki ang Maynila.Mas maingay.Mas mabilis.At mas madaling mawala.Nakahanap agad ako ng matutuluyan—isang maliit na apartment na halos kasya lang ang kama at mesa. Hindi naman ako nagrereklamo sa set-up ko ngayon. Ang mahalaga, may matutulugan ako.May panibagong simula.Dalawa ang trabaho ko—umaga sa isang coffee at milk tea shop, at gabi bilang cashier sa is

Hindi ako agad nakagalaw matapos niyang magsalita.“I said come with me, Isla. Don’t make me repeat myself.”Parang bumigat ang hangin sa paligid ko, at kahit gusto kong umatras, parang hindi na sumasagot ang katawan ko sa utos ng utak ko. Nasa gitna pa rin ako ng kalsada, nakatayo, habang unti-unting bumabalik ang ingay ng Maynila—mga busina, mga tao, mga sasakyang dumadaan na parang walang pakialam sa kung ano ang nangyayari sa harapan ko.Pero ako, hindi ko maalis ang tingin sa kanya.Nasa kabilang gilid siya kanina, at ngayon, naroon na siya sa tabi ng itim na sasakyan. Bukas ang back door. Tahimik. Everything looks normal. Parang walang nangyari.Pero walang normal sa kung paano siya tumingin sa akin na para bang matagal na niyang alam kung saan ako pupunta.“Isla,” ulit niya, mas mababa ang boses ngayon, mas controlled. Hindi na ito paanyaya. Utos na ito.Napakagat ako ng labi ko at napatingin sa paligid, umaasang may makakapansin, may makakatulong, may kahit sinong makakaintind