“เขาโทรมาบ้างไหมคะ” พริ้มเพราถามขณะที่มาร์คินไปหาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเฌอริณส่ายหน้า ไม่คิดหรอกว่าความคิดถึงจะรุนแรงขนาดนี้ ตอนที่ไม่มีเขาจึงได้รู้ตัว จึงได้รู้ว่าทำพลาดไปหลายสิ่ง“ไม่นึกเลยนะคะว่าคนที่เขาเคยพูดถึงคือคุณ” พริ้มเพราเอ่ยอีก“หมายความว่าไง”พริ้มเพราเหล่มองสามี ขยับมาใกล้คนที่นอนอยู่ แล้วกระซิบ “อันที่จริงฉันเคยเจอคชาที่ผับก่อนที่เขาจะมาทำงานให้มาร์ค่ะ เราคุยกันนิดหน่อย เหมือนว่าเขากำลังรักใครสักคนอยู่ แต่เป็นรักข้างเดียว อะไรทำนองนั้น”“อ้อ...งั้นเหรอ เธอคงไม่ได้เข้าม่านรูดกับเขาใช่ไหม”“ฮะ?” พริ้มเพราอ้าปากหวอ ทำไมเฌอริณถามแบบนั้นล่ะ หล่อนรู้หรือ“ฉันอธิบายความสัมพันธ์ของฉันกับเขาก่อนหน้านี้ให้เธอฟังไม่ได้ แต่ฉันรู้ว่าเขามีอิสระมากพอ พวกเธอเจอกันที่ผับ ฉันเลยคิดไปเองน่ะ อย่าโกรธนะ”“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง ไม่โกรธหรอกค่ะ คือ...อันที่จริง มันก็..ใช่ค่ะ แต่ว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นนะคะ มันเป็นแค่เรื่องฉาบฉวยของนักท่องราตรีน่ะ เราเจอกันอีกทีที่ที่ทำงาน และเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีต่อกันก็แค่นั้น ส่วนเรื่องที่ม่านรูดน่ะ ฉันฝังดินไปแล้วค่ะ นึกถึงแล้วยังขำไม่หาย ฉันถีบเขาตกเตียงเพราะบอส
閱讀更多
