《บ่วงราคะ》全部章節：第 121 章 - 第 130 章

ศศิเดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวหัวเราะ นาทีนี้มาร์คินไม่มั่นใจเลยว่าสติของศศิจะเต็มร้อยเช่นยามปกติ มันทำให้เขารู้สึกผิด ที่เป็นต้นเหตุ ที่ทำให้มารดาและปาลิดาต้องมาสังเวยชีวิต ผิด...ที่ทำให้สาวน้อยแสนซื่อ ต้องกลายเป็นคนอีกคนที่เขาแทบไม่รู้จัก“พี่ผิดเองมาตั้งแต่ต้น ที่ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของศิเลย ศิต้องเจ็บปวด ต้องเสียใจเพราะพี่ ต้องถูกกดขี่ข่มเหง แต่นั่นพอแล้วหรือที่ศิจะตัดสินให้พวกเธอต้องตาย ศิไม่สงสารพี่เหรอ เห็นพี่เป็นทุกข์เพราะพวกเธอแล้วศิมีความสุขใช่ไหม”ศศิส่ายหน้ารัวๆ น้ำตาผุดซึมไม่ต่างจากโลหิตที่ลำคอของพริ้มเพรา“ศิขอโทษ...ศิไม่ได้อยากทำร้ายแม่พี่นะ นังปาลิดามันบังคับศิทางอ้อม นังนั่นมันดันท้อง นังแม่มดจะมีลูกกับคนดีๆ อย่างพี่ได้ยังไง!”“ศิ!?” มาร์คินครางชื่อศศิออกมาอย่างคาดไม่ถึง ศศิที่น่าเอ็นดูคนนั้นหายไปไหน ทำไมถึงให้ความลุ่มหลงเกาะกินใจจนกลายเป็นคนคนนี้ คนที่ทำร้ายคนอื่นเพราะความอิจฉาริษยา คนที่เอาความแค้นที่มี สนองคืนคนที่ทำกับหล่อนด้วยความตาย“ศิ...ปล่อยคุณพริ้มแล้วมาหาพี่นะ พี่ยอมศิทุกอย่าง อย่าให้ใครต้องมาเจ็บตัวเพราะพี่เลย พี่จะไม่มีใคร จะไม่แต่งงาน จะอยู่คนเดียว

“คชา...นายอยู่ไหนคชา! คชา!” เฌอริณร้องดังๆ เรียกคนที่อยู่เบื้องล่าง มันมืดเกินกว่าที่เธอจะแลเห็น ไม่นะ คชาตายหรือ ไม่! ไม่จริง!“ศิ! ศิ!” มาร์คินล้มลุกคลุกคลาน ก้าวมาหาสาวน้อยอย่างทุลักทุเลหมับ!มือเขาเอื้อมคว้ามือน้อย“อ๊า!” ส่งเสียงร้องเมื่อต้องใช้มือเพียงข้างเดียวเพื่อดึงเอาร่างของศศิ มันหนักหนาเกินกว่าที่เขาจะดึงหล่อนขึ้นมา แขนขวาข้างที่ถนัดก็เจ็บจนชาไร้เรี่ยวแรง“พี่มาร์...ช่วยศิด้วย ศิกลัว...ฮึกๆๆ”สาวน้อยวอนขอ ดวงตาไม่ต่างจากศศิผู้ใสซื่อ“ริณ! ช่วยศิด้วย ริณ!”เฌอริณมองเพื่อนรักอย่างตะลึงลาน น้ำตารินไหล อ้าปากค้างอย่างตื่นตะลึง ช่วยหรือ จะให้ช่วยนังแม่มดนี่หรือ!?“ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะปล่อยมือนั่นซะ! ผู้หญิงคนนั้นฆ่าแม่ ฆ่าเมียของนาย มิหนำซ้ำ...ยังฆ่าคชาด้วย ถ้านายดึงนังนี่ขึ้นมา ฉันจะฆ่ามันเอง!”“ริณ!?”แม้ถูกเพื่อนเรียกขาน แต่ดาราสาวหาได้ใส่ใจ ความเจ็บความทรมานในอกแล่นมาเป็นริ้วๆ ไม่ใช่เพราะศศิหรอกหรือ ทุกคนถึงมีสภาพอย่างนี้ ไม่ใช่เพราะศศิหรอกหรือ“ริณ! ฉันขอร้อง ได้โปรด...อ๊า!” มาร์คินร้องขออย่างเจ็บปวด เจ็บทั้งกายและใจ มันทรมานที่รู้ว่าศศิชั่วร้ายแค่ไหน มันเสียใจที่รู้ว่าเฌอ

การ์ดหนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง ขายังเจ็บแต่ก็ฝืนสุดกำลัง พยายามลากมันไปให้ห่างจากแสงไฟ ใช้ความมืดมิดและหยาดฝนพรางกาย เพื่อหายไปจากแนวหน้าผา อย่างไร้ร่องรอย.........วันถัดมา ที่โรงพยาบาลบนฝั่งแสงสว่างที่ส่องกระทบดวงตาหาใช่แสงอาทิตย์ มาร์คินจำต้องปิดเปลือกตาลงตามสัญชาตญาณ อยากเอ่ยปาก อยากถามคนที่ยืนรออยู่ข้างเตียงแต่ความเจ็บจากเบื้องหลังฉุดรั้งเอาไว้ นี่เขาฝันหรือ เขาเป็นอะไรไป ใช่...ใช่สิ เพิ่งถูกยิงมานี่นา ความเจ็บที่บาดแผลทำให้ร่างกายไร้เรี่ยวแรง ราวกับว่าร่างกายนี้มีหน้าที่แค่หายใจเท่านั้น อานุชยืนมองเขาอยู่ ดวงตาคู่นั้นมีน้ำตา “มาร์...ไม่เป็นไรแล้วนะ หลานไม่เป็นไรแล้ว” เขาลืมตาขึ้นอีกครั้งช้าๆ พยายามเอื้อนเอ่ยวาจา แล้วพลันใบหน้าของสาวน้อยก็ผุดขึ้นมาอย่างฉับพลัน“ศิ...น้อง...ศิ” ยามเอ่ยชื่อนั้น อานุชก็ได้ตบเบาๆ ลงมาบนหลังมือ ไม่มีคำอธิบายใดๆ นอกจากหยดน้ำตาที่ร่วงริน ทุกอย่างคือความจริงสินะ เจ็บกายไม่เท่าไร แต่เจ็บปวดหัวใจทรมานกว่า หวังว่าศศิจะหลุดพ้นจากความทุกข์ความริษยา ขอให้หล่อน ไปอยู่ในที่ที่สงบสุขเถิด......กรุงเทพฯ เจ็ดวันให้หลังในห้อง VIP ภายในโรงพยาบาลเอกชนที่ดีที่สุด

มือที่กำลังดึงผ้ามาห่มให้ หยุดชะงัก มาร์คินเองก็เช่นกัน สีหน้าเขาเหมือนกับว่าหลงลืมบางเรื่องไป และตอนนี้ก็เพิ่งนึกออก แววตาที่เปี่ยมไปด้วยแรงปรารถนาที่มีต่อเลขาคนงาม บัดนี้ปลาสนาการไปสิ้น ละอองน้ำใสรื้นขึ้นมาในดวงตาเขา“ศิ...เป็นยังไงบ้าง”พริ้มเพราเงียบไปชั่วอึดใจ นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “อีกไม่นาน คงได้พาคุณศิไปวัดค่ะ บอส...รีบหายนะคะ จะได้ไปส่งเธอด้วยตัวเอง”มาร์คินพยักหน้า ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในหัวใจอีกครา อยากผลักไสทุกอย่างบนโลกนี้ทิ้งไปเสีย เพื่อจ่อมจมกับความทุกข์ทรมานเสียให้พอ มันยิ่งกว่าคำว่าเจ็บปวดเมื่อฆาตกรที่แท้จริงคือคนที่เขารักและเอ็นดูเหมือนน้องสาว มิหนำซ้ำ หล่อนยังร่วงหล่นลงจากหน้าผาไปต่อหน้าต่อตาเขา อยากวอนขอสวรรค์ ให้ศศิยังมีลมหายใจ ให้หล่อนได้ชดใช้ในสิ่งที่หล่อนเคยทำ ทว่าสวรรค์ได้ลิขิตแล้ว คนที่ทำให้มารดาเขากับปาลิดาต้องเจ็บปวดทรมาน ก็ย่อมต้องได้รับผลกรรมเช่นเดียวกัน ทว่าในตอนนี้ หัวใจในอกกลับมิได้ยินดีเลย ไม่ว่าจะเป็นมารดา ปาลิดาหรือว่าศศิ ไม่ว่าใครสิ้นลม เขาก็รู้สึกถึงความสูญเสียไม่แพ้กันสัมผัสแผ่วเบาที่ผิวแก้มทำให้มาร์คินต้องเหลือบมอง ปลายนิ้วของพริ้มเพราลูบ

มาร์คินพร่ำบอกคนที่ไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้ ในอกยังเจ็บปวดรุนแรงแต่ข่มจิตข่มใจ ไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ความรู้สึกแสนทรมานตีวนในอกนี้ มันเสียใจ น้อยใจ แค้นใจ เสียใจที่ไม่อาจปกป้องชีวิตของมารดาและปาลิดา น้อยใจที่ศศิทำอย่างนี้กับคนที่เขารัก และแค้นใจนักที่หล่อนไม่ได้มีชีวิตเพื่อรอรับโทษทัณฑ์ แต่หากจะมีคนผิดก็คงเป็นเขาเอง ผิดที่ไม่เคยรับรู้ความรู้สึกที่แท้จริงของศศิ และผิดยิ่งกว่า ที่เขารักศศิไม่มากพอ... ......สามวันให้หลังหลังจากแผลที่ใต้บ่าข้างหลังถูกทำความสะอาดและใส่ยา เข็มที่ร้อยกับสายน้ำเกลือบนหลังมือ ก็ถูกถอดทิ้งในที่สุด มาร์คินนอนคว่ำอยู่เงียบๆ ให้หมอและพยาบาลจับต้องร่างเขาเสียให้พอ เขาเบื่อเหลือเกินกับการนอนเป็นผักเฉาๆ บนเตียง อยากกลับบ้านจะแย่แล้ว ยังมีหลายอย่างที่ต้องทำ ทั้งเรื่องคดีความที่ต้องถูกสอบสวน เรื่องงานศพของศศิและเรื่องงานการที่คั่งค้าง จริงอย่างที่พริ้มเพราว่า เขาควรหายได้แล้ว“ยังปวดแผลอยู่ไหมครับ”คุณหมอถามอาการ มาร์คินส่ายหน้า เหลือบมองคนที่อยู่บนโซฟาก็เห็นว่ายังหลับสนิทดี“ถ้าอย่างนั้น...”“อือ…”เสียงคนหลับครางอืออา มาร์คินยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก “ชู่ว์…” เขาให้สัญญาณคุณหมอ