《บ่วงราคะ》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

“หึๆๆ นี่ฉัน...มาทำอะไรตรงนี้นะ” ถามเองก็เจ็บเอง หัวเราะสมเพชในสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ มองดูของกินในมือแล้วยิ่งเจ็บ ดูพวกเขาสิ พวกเขากินกันอย่างเอร็ดอร่อย ดูมีความสุข ในขณะที่เธอเป็นห่วงเขาจนไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าร้านอาหารแล้วสั่งข้าวมากินสักจาน เธอกลัวว่าเขาจะรอ แล้วพอมาเจออย่างนี้จะให้ยิ้มหน้าบานได้หรือ อยากตะโกนออกไปดังๆ ว่าผู้หญิงคนนี้ก็ต้องการเขานะ เมื่อไหร่เขาจะหันมาแล้วถามเธออย่างจริงจัง ว่าเธอต้องการเขาไหม อยากได้อะไรจากเขาหรือเปล่า เขาต้องการอะไรล่ะ ต้องการเวลาหรือ แล้วในระหว่างนั้นเล่า“ฉันรอได้มาร์คิน หากสองตาของคุณจะมองแค่ฉัน หากสองมือของคุณจะแตะต้องแค่ฉัน ไม่ได้อยากบังคับเหมือนผู้หญิงเอาแต่ใจ แต่มันห้ามไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้ว ฉันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ”พร่ำพูดเสียงแผ่วแล้วถอยออกจากหน้าห้องของเฌอริณ เธอกลับมาที่ห้องของเขา ดึงเอากระเป๋าสะพายใบโตขึ้นมาแล้วลงมาขึ้นรถแท็กซี่ ส่วนรถของเธอน่ะเหรอ เธอใช้เงินเก็บที่มีโปะยอดที่ค้าง แล้วขายทิ้งไปแล้ว ช่วงนี้เลยต้องใช้บริการรถแท็กซี่กับรถไฟฟ้าไปก่อน“ทนเอานะลูกแม่ เหนื่อยก็ต้องทน อีกนิดเดียว ไม่นานหรอกคนดี”บอกลูกในท้องขณะปาดเหงื่อที่ไหลร

“ไม่ว่าค่ะ พริ้มบอกเขาแล้ว ขอให้หาเลขาคนใหม่ได้ไวๆ นะคะ”“อือๆ ไม่ต้องห่วงน่า ขอโทษนะเมื่อกี้”“ไม่ใช่ความผิดอานุชนี่คะ พริ้มไม่รู้หรอกนะว่าความสัมพันธ์ของอานุชกับคุณศรุตเป็นแบบไหน แต่พริ้มเชื่ออย่างหนึ่ง เชื่อว่าความรักมันเลือกไม่ได้ เราไม่รู้หรอกว่าควรรักหรือไม่ควรรักใคร พอมันรัก ก็สุดจะหักห้ามใจ อานุชคงรู้ดีกว่าพริ้ม หวังว่าสักวันหนึ่ง บอสจะเข้าใจอานุชนะคะ”“โธ่พริ้ม...ฉันกับคุณรุตไม่ได้...”พริ้มเพราเอื้อมมือมาหามณีนุช กุมมือหล่อนไว้แล้วบีบแรงๆ“อานุชกับคุณศรุตก็เจ็บปวดไม่แพ้บอสนะคะ ตอนนี้เรื่องราวมันก็คลี่คลายไปแล้ว หาความสุขใส่ตัว ให้สมกับความทุกข์ที่พวกคุณจมอยู่กับมันเถอะค่ะ ชีวิตคนเราสั้นนิดเดียว อย่ามัวแต่อคติอยู่เลย คุณศรุตก็ไม่ได้เลวร้ายนี่คะ ที่สำคัญ...จะมีผู้ชายสักกี่คนที่รักลูกของเราเหมือนกับลูกของเขา จริงไหมคะ”มณีนุชพูดไม่ออก จุกในลำคอจนกลั่นออกมาเป็นน้ำตา มันหยดลงช้าๆ ราวกับพริ้มเพราเข้ามาสะกิดให้มันแตกออก “ถ้ามาร์...เข้าใจฉันบ้างก็คงดี”“ให้เวลาบอสสักนิด อธิบายให้เขาฟังสักหน่อย เขาก็คงเข้าใจ บอสไม่ใช่คนที่เข้าใจอะไรยากนะคะ ถ้าเหตุผลมันยุ่งยาก ก็ใช้แค่หัวใจก็พอ เชื่อพ

......[22]สามีมาแล้ว......บ้านหลังใหม่ของสามสาวบ้านชั้นเดียวสีขาวหลังคาสีเขียว มีมะพร้าวน้ำหอมปลูกไว้ตามแนวรั้ว รายล้อมด้วยต้นไม้เล็กใหญ่เต็มบริเวณ ดูร่มรื่นราวกับมิใช่บ้านที่สร้างอยู่กลางเมืองกรุงฯ เวลานี้สามสาวนั่งอยู่ที่โถงเล็กๆ กลางบ้าน พริ้มเพราเอนกายลงนอน มีมือถือเครื่องหนึ่งจ่อใกล้ใบหน้า ดวงตาก่ำแดง หยดน้ำตายังรินไหล บางคราก็ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้น“คิดถึงก็ไปหาเขาสิวะ จะมาฟูมฟายร้องไห้เพื่อ?” กมลศักดิ์ติงเพื่อนรัก มือข้างหนึ่งกำรีโมตทีวีไว้แน่นด้วยกลัวว่าคนข้างๆ จะแย่งไป“ฉันเปล่านะ ฉัน...ไม่ได้...คิดถึง ฮึกๆๆ” ปากบอกไม่ได้คิดถึงแต่สะอื้นฮักๆกุ้งนางส่ายหน้าระอา มองเพื่อนรักที่กำลังนอนร้องไห้ จะปากแข็งไปเพื่ออะไรหนอพริ้มเพรา “เล่นตัวอะไรนักหนาวะ สมัยนี้ผู้ชายเหลือน้อยแล้วนะเว้ย รีบๆ กลับไปหาเขาเลยไป”พริ้มเพราเบ้ปาก ลุกขึ้นมานั่ง มือยังถือสมาร์ตโฟนจอห้านิ้ว“ไม่ไป...ฮึกๆ”“ไม่ไปแล้วจะมานั่งร้องไห้ทำไมฮะ! แกทุกข์ทรมานก็บอกเขาไปสินังคนนี้ อย่ามาทำดราม่าเป็นนางเอกนิยายได้ไหม น่ารำคาญ” ชายใจสาวใส่อารมณ์ พริ้มเพราหันมองเพื่อนอย่างงงๆ “ฉันเปล่าดราม่า” เธอเถียง มือปาดหยาดน้ำตา“

“โธ่พริ้ม... เราค่อยมาคุยเรื่องนี้ คุณอย่าทิ้งผมแบบนี้สิ”“ก็คุณไม่เคยฟังฉันเลย คุณเอาแต่ความคิดของคุณ ไม่ฟังเสียงของฉัน คุณฟังแต่เสียงของเพื่อนคุณเท่านั้น”“พริ้ม...” มาร์คินไม่รู้จะแก้ต่างอย่างไรดี “ริณกำลังมีเรื่อง คุณไม่รู้หรอกว่าริณกำลังเป็นทุกข์แค่ไหน”“แน่นอน ฉันจะรู้ได้ยังไงในเมื่อคุณไม่เคยบอกฉันเลย!”น้ำตาแห่งความคับแค้นใจไหลร่วงลงมา พริ้มเพราตกใจที่ตัวเองอารมณ์อ่อนไหวถึงเพียงนี้ มันเป็นเพราะฮอร์โมน ใช่...เพราะฮอร์โมนนั่นแหละมาร์คินพ่นลมหายใจแรงๆ อึ้งไม่น้อยที่หล่อนเอาความจริงมาตอกหน้าเขาได้เจ็บแสบถึงเพียงนี้ ใช่...เรื่องนี้เขาผิดเอง เขาสำนึกผิดแล้วจริงๆ“ผมรู้แล้วพริ้ม รู้ว่าผิด แต่ทำไมต้องถึงกับลาออกด้วย เราคุยกันด้วยเหตุผลก่อนไม่ได้เหรอ”“แต่ฉันทำงานต่อไม่ได้แล้ว!”“ทำไมล่ะ คุณเบื่อเหรอ คุณเหนื่อยใช่ไหม ผมใช้งานคุณหนักเหรอ”พริ้มเพราส่ายหน้ารัวๆ น้ำตาปริ่มจะไหล หากไม่พูดออกไป มาร์คินคงไม่รู้“พริ้ม?”“ฉัน...ขอโทษ”“ขอโทษผมทำไม”เธอนิ่งบ้าง ว่าจะเอาคืนเขาให้สาสมแต่เป็นตัวเองที่ต้องเจ็บไม่แพ้กัน“เพราะฉัน...ท้อง...” เหมือนหัวใจถูกกระชากไปจากอก มาร์คินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น

......[23]รักที่หายไป ......ปลายเดือนตุลาคมใบหน้าของมาร์คินเรียบตึงยามอยู่ที่โต๊ะอาหาร มื้อเช้าที่ควรอร่อยกร่อยลงไปในพริบตา เมื่อคืนนี้ที่พริ้มเพราหิวตอนดึก และเขาอาสาลงมาหาอะไรไปให้หล่อนทาน มันทำให้เขาเห็นว่าศรุตแอบมาเคาะประตูของอาสาวกลางดึก และอีกฝ่าย...เปิดให้แต่โดยดี คงมีบางอย่างเกิดขึ้นกับพวกเขา บางอย่างที่แม้แต่คนเป็นหลานก็ไม่อาจห้ามปรามได้“คุณรุตไปเที่ยวกันนะคับ นะโมอยากกินไอติม” เด็กชายตัวน้อยเอ่ยชวนคุณศรุตมาร์คินนึกเคืองหลาน เมื่อก่อนไปเที่ยวชอบมาชวนเขาแท้ๆ แต่ตอนนี้ไม่เลย ตั้งแต่ศรุตย้ายกลับมาอยู่ที่นี่ สองคนนั้นก็ตัวติดกันอย่างกับพ่อลูกกันจริงๆ“ได้เลยคนเก่ง แต่ถ้าอยากไปต้องกินข้าวเยอะๆ นะครับ”ศรุตว่าแล้วตักกับข้าวให้นะโมอีกพริ้มเพรามองบุรุษต่างวัยเจรจากันด้วยความยินดี หากไม่มีคุณศรุต นะโมคงยังร่ำไรถึงศศิไม่เว้นแต่ละวันแน่ๆ“แต่แม่มีงานค้างอยู่ พรุ่งนี้ค่อยไปนะลูก” มณีนุชต่อรองกับลูกชาย“ผมพาไปคนเดียวก็ได้น่า คุณทำงานเถอะ” บอกภรรยาทางพฤตินัยแล้วยิ้มอ่อนโยน แม้ความรักจะต้องเป็นไปอย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่เขาก็ยินดี ขอแค่ได้มีมณีนุชในอ้อมแขนเท่านั้นก็พอมาร์คินมองอาสาว มณ