《บ่วงราคะ》全部章節：第 101 章 - 第 110 章

แสงจากห้องเก็บไวน์ด้านนอกส่องเล็ดลอดเข้ามาตรงนี้ผ่านชั้นวางขวดไวน์ที่ปิดด้วยกระจกชนิดพิเศษ ทำให้เธอสามารถเห็นทุกอย่างข้างนอก แต่คนข้างนอกไม่อาจแลเห็น เธอหันหน้าสู่ประตูไม้บานเดียวที่อยู่ห่างออกไปสามก้าว ออกแรงดึงที่จับให้มันเปิดออกกึกๆ กึกๆสาวน้อยมุ่นคิ้ว ทำไมติดล่ะ ไม่ได้เปิดนานเกินไปหรือว่ามีคนอยู่ข้างใน แต่ไม่หรอก...ไม่มีใครรู้จักห้องนี้นี่นา ให้เหตุผลตัวเองแล้วนึกถึงหน้ามารดาที่ล่วงลับ นอกจากนางแล้วยังมีคนอีกสองสามคนที่รู้จักห้องลับห้องนี้ แต่ว่าทุกคน ล้วนสิ้นลมไปแล้ว คงไม่มีใครอยู่ข้างในกระมังแรงสั่นที่อยู่ข้างนอกทำเอาคนข้างในใจเต้นรัว กลอนที่ล็อกไว้แน่นหนาไม่มีทางที่คนข้างนอกจะเข้ามาได้ กึกๆ กึกๆเสียงดึงบานประตูอีกครา พริ้มเพราขาสั่น ในอ้อมแขนมีเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งเมื่อครู่ ตอนนี้บนเนื้อตัวของเธอมีเพียงเสื้อนอนตัวบางเท่านั้น“บอสคะ?”“ชู่ว์…” ปากบอกชู่ว์ๆ แต่มือคว้าร่างงามมาจุมพิตแรงๆ ในห้องลับที่มีเพียงแสงบางเบาเล็ดลอดเข้ามาทางช่องใต้ประตู ไม่ได้ทำให้แรงปรารถนาของมาร์คินลดลงแม้แต่น้อย กี่วันแล้วเล่าที่เขามิได้ชื่นชมแม่คนงาม หล่อนอยู่ข้างเขาแท้ๆ แต่ไม่อาจไขว่คว้ามาแนบกาย ใคร

“แล้วทำไมถึงไว้ใจผมล่ะ”อาสาวของมาร์คินพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ“อันที่จริงแล้วฉันก็ไม่ไว้ใจคุณหรอก คุณอาจเป็นคนร้ายก็ได้”“ถ้าคิดว่าใช่ผมแล้วคุณให้ทนายไปช่วยผมทำไม”“นั่นสิ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณอาจดูพึ่งพาไม่ได้ แต่หวังว่าคราวนี้ฉันจะคิดผิด ฝากนะโมไว้ไม่นานหรอก เดี๋ยวจะกลับมารับ”เขาพยักหน้า แล้วตัดสินใจเอ่ยบางอย่าง“ตอนที่เกิดเรื่องกับเฌอริณ ศศิเป็นอีกคนที่เข้าไปในห้องของเธอ และอาจเป็นคนขโมยคีย์การ์ดของเฌอริณไปก็ได้”มณีนุชใจหายวาบ “แล้วทำไมเพิ่งมาพูดตอนนี้ล่ะ”“เพราะผมไม่อยากคิดว่าเป็นเธอ ศศิที่เรารู้จักน่ะ ผมไม่อยากปรักปรำเธอแม้แต่ในความคิด เด็กคนนั้นน่าเอ็นดูเกินกว่าจะเป็นผู้ร้ายฆ่าคน”“ไม่รู้สิ ฉันเองก็ไม่อยากคิดหรอก แต่พอเริ่มสงสัย หลายๆ อย่างมันก็ค่อยๆ ชัดขึ้นมา ฉันภาวนาขอให้ตัวเองเข้าใจผิด”“อย่าเพิ่งคิดอะไรเลย ปรึกษาหลานคุณก่อนเถอะ ส่วนนะโม ผมจะดูให้เอง” ไม่อาสาเพียงปากเปล่า แต่วางมือข้างหนึ่งบนบ่าของม่ายสาว แม้แขนข้างหนึ่งจะมีท่อนเฝือกหุ้มห่อ แต่นั่นไม่ได้ลดทอนความงามของหล่อนลงได้เลยมณีนุชขนลุกซู่ ขยับออกห่างร่างบุรุษ “ทำไมชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยนะ”“ก็ชอบไงครับ ชอบก็ทำ”“นี่ค

..........[18]กลิ่นความตายในวันฝนพรำ...........แกรกๆ แกรกๆเสียงลูกบิดประตูถูกไขแผ่วเบาแต่กลับดังพอให้คนที่นอนอยู่ใต้ผ้านวมรู้สึกตัว ใบหูของการ์ดหนุ่มกระดิกเล็กน้อยเพื่อตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่กำลังก้าวเข้ามา ฝีเท้านั้นช่างเบาหวิวไม่ต่างจากฝีเท้าของภูตผี แลเห็นเงาดำของใครบางคนในกระจกเงาที่ติดอยู่ที่ตู้เสื้อผ้า มันสะท้อนออกมาแม้ไม่ชัดเจน แต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายมิได้ตัวสูงมากมาย ภายในห้องที่ไร้แสงไฟ มีเพียงแสงฟ้าแลบแปลบปลาบส่องเข้ามาทางหน้าต่างกระจกเป็นระยะ บรรยากาศช่างเป็นใจต่อการก่อเหตุฆาตกรรม แล้วเงาดำก็เคลื่อนมาที่ปลายเตียง เตียงนุ่มไหวยวบยาบ คล้ายว่าหมอนที่วางอยู่ข้างๆ ถูกหยิบออกไปเปรี้ยง! เปรี้ยง!หมับ!หมอนใบหนึ่งถูกกดลงตรงใบหน้าในตอนที่ฟ้าลั่นฟ้าผ่า คชานิ่งไปชั่วอึดใจ แรงที่ใช้กดนั้นมิใช่แรงของการหยอกล้อเล่นหัว แต่มันคือแรงกดที่หมายทำให้ขาดอากาศหายใจ เขาคว้าเอาร่างที่อยู่เบื้องบน จับไหล่อีกฝ่ายไว้มั่น“ฮึบ!” การ์ดหนุ่มออกแรงกับไหล่ที่เขากุมอยู่ ไหล่นั้นบอบบางไม่ต่างจากหญิงสาว เขาผลักหล่อนออกไปเต็มแรงโครม!ทันทีที่อีกฝ่ายถูกผลักจนตกเตียง หมอนที่กดทับใบหน้าอยู่ก็ถูกขว้างทิ้ง คชาสูบเ

...........แกรก!ประตูห้องถูกล็อกดิบดีด้วยมือของเฌอริณ ปืนในมือคชาถูกหญิงสาวดึงไปวางไว้บนหมอน สีหน้าดาราสาวไร้ซึ่งรอยยิ้มใดๆ คชารีบเข้าไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ เลือดที่เข้าตานั้นทำให้แสบเหลือเกิน เขาล้างอยู่นานเชียวล่ะ “ล้างตาก่อน เร็วเข้า” เฌอริณเข้ามาในห้องน้ำด้วย เธอเทยาล้างตาใส่ถ้วยเฉพาะของมัน ให้เขาเอาประกบดวงตาเพื่อชำระล้าง “อีกทีสิ เลือดยังออกไม่หมด” เธอเทยาให้ใหม่อีกรอบ คชายังทำแบบเดิม เขาล้างตาทั้งด้วยน้ำสะอาดและน้ำยาล้างตา จนเลือดที่ไหลเข้าไปเจือจางจนเกือบหมด“หายแสบหรือเปล่า”“ยังแสบอยู่ แต่พอทนได้” เขาว่า“ฉันจะฆ่านังนั่นด้วยมือฉันเอง นังบ้า! นังโรคจิต!” ด่าพลางเดินออกมานั่งที่ปลายเตียง เปิดกล่องยาแลหายาฆ่าเชื้อ คชาตามออกมา ตาข้างหนึ่งยังแดงๆ มีหยดเลือดไหลมาตามข้างขมับ เธอหยิบเอาสำลีไปซับไว้ “ฉันจะแจ้งตำรวจมาลากคอมันเข้าคุก”“เรากำลังจัดการอยู่ พี่อย่าใจร้อนได้ไหม เราต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา พี่กดดันอย่างนี้เธอจะไหวตัวทันเอานะ”“ก็ฉันโมโหนี่ นังนั่นทำร้ายคนนั้นคนนี้ที มีสิทธิ์อะไรล่ะ”“พี่มั่นใจจริงๆ หรือว่าเธอทำ พี่รู้อะไรบ้าง ผมไม่เคยบอกเลยว่ารู้อะไรมา”“สัญชาตญาณไง

ยามมีโอกาสส่งเสียงประท้วงมีหรือจะไม่ทำ แต่กระนั้นริมฝีปากคมๆ ก็จ้วงจูบลงมาอีกครา จะดิ้นหนีร่างกายก็ไม่อำนวย แขนข้างหนึ่งยังมีเฝือก ซ้ำยังกลัวว่านะโมจะตื่น ได้แต่ทุบเข้าที่แผ่นหลังของเขา ทุบอยู่ปึกๆ สองเท้าถีบยันรัวๆ จนในที่สุดก็ร่วงลงข้างเตียงพร้อมกัน!ตุ้บ!“อ๊ะ! เจ็บ!” คนที่อยู่ข้างล่างส่งเสียงประท้วง ด้วยน้ำหนักของม่ายสาวที่หาใช่สตรีหุ่นบางร่างน้อย พอหล่นลงมาทับเต็มๆ อย่างนี้ ก็ต้องมีเจ็บจุกบ้างล่ะ“ปล่อยฉันนะ! อยากตายหรือไง ปล่อย!” ร้องขอให้ปล่อยด้วยยังถูกกอดแน่นๆ แต่ศรุตมีหรือจะฟัง อยากด่าอยากว่าแรงๆ แต่กลัวว่าคนบนเตียงจะตื่นมาเห็นเข้า“ถ้าตายเพราะจูบคุณอีก งั้นผมยอมตาย”แล้วศรุตก็ทำอย่างที่ได้ลั่นวาจา สองมือเขาเลื่อนไปที่ท้ายทอยม่ายสาว กดมันเข้าหาริมฝีปากของตน บดจุมพิตแรงๆ แรงจนหล่อนไม่ทันได้ปัดป้อง ก่อนที่เขาจะพลิกหล่อนลงเบื้องล่าง คร่อมหล่อนไว้ด้วยร่างกายแข็งแรงแห่งบุรุษ มณีนุชจากที่อยากขัดขืนให้เต็มกำลัง พอถูกรสจุมพิตหวามหวานแตะต้องปลายลิ้น เรี่ยวแรงอันมากมีก็เริ่มลดน้อยถอยลง นานมากแล้วที่เธอไม่ได้จูบกับผู้ชายคนไหน นานจนร่างกายมันเรียกร้องราวกับโหยหา นี่เธอเป็นบ้าไปแล้วหรือ