All Chapters of เพลิง(รัก)ไฟเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!ญาดาอ้าปากค้างไร้เรี่ยวแรงจะเปล่งเสียงร้องออกมา เธอไม่เคยรู้สึกทรมานขนาดนี้มาก่อนในตอนที่ต้องเป็นที่ระบายความใคร่ให้กับเพลิงร่างกายของเธอยังไม่ทันจะได้ปรับตัวจากการเสร็จสมรอบที่ผ่านมา แต่เพลิงก็กระแทกแก่นกายเข้ามาด้านในตัวของเธอแล้ว มือของเขาจับล็อกที่เอวของญาดาไว้แน่นจากนั้นจึงกระแทกกระทั้นเข้ามาด้วยความหนักหน่วงจนมือเท้าของเธอจิกเกร็งทุกส่วนเพลิงยังคงตะบี้ตะบันความใหญ่โตเข้ามาแม้จะเห็นสภาพความทรมานของญาดาแล้วก็ตาม เขารวบขาของเธอขึ้นจากนั้นจึงนำมาพาดบ่าเพื่อให้สามารถดันตัวตนเข้าไปได้ลึกขึ้นมากกว่าเดิมญาดารับรู้ได้ทุกครั้งที่แท่งร้อนอัดกระแทกเข้ามาด้านในกายจากการที่ส่วนหัวบานเข้าชนกับจุดอ่อนไหวของเธอทุกครั้งจนรู้สึกจุกหน่วงท้องน้อย มือของเธอเผลอยกขึ้นมาจิกที่ท่อนแขนแกร่งของเพลิงแบบไม่รู้ตัวเมื่อความจุกปนเสียวซ่านเริ่มทำให้รู้สึกทรมานมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่เพลิงก็ยังคงไม่ผ่อนแรงกระแทกลงเลยแม้แต่น้อยปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อาาาา”ร่องสวาทที่บีบรัดตัวตนของเขาแนบแน่นจนยากจะขยับทำให้เพลิงหลุดเสียงครางออกมาด้วยความเสียวซ่าน แม้ว่าเขาจะทำให้ญาดาปลดปล่อยน้ำหล่อลื่นออกมารอบหนึ

เช้าวันต่อมาความว่างเปล่าข้างกายทำให้เพลิงรู้สึกตัวขึ้นในช่วงเช้าของวันใหม่พร้อมกับอาการปวดศีรษะที่ตรงเข้าเล่นงานอย่างหนักจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่เพิ่งดื่มไปเมื่อคืน เขาปรายตามองหาคนที่เคยอยู่ข้างกายก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเมื่อไม่พบญาดาที่นอนอยู่แล้ว“หึ...ผู้หญิงแบบนั้น”ชายหนุ่มเอ่ยกับตัวเองอย่างเย้ยหยันเมื่อจู่ ๆ เขาก็เกิดความรู้สึกที่ไม่ต้องการให้เกิดขึ้นมา แม้ว่าจะคิดเอาไว้แล้วว่าจะไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นทว่าความว่างเปล่าที่ได้รับอีกครั้งกลับทำให้เพลิงไม่สามารถข่มตานอนหลับต่อได้เลยสุดท้ายเพลิงก็ต้องเปิดประตูห้องออกมาด้วยความหัวเสียไม่น้อยที่เขายังคงเอาแต่นึกถึงผู้หญิงแบบนั้น ทว่าเมื่อเขาเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นเพลิงก็ต้องเจอกับหญิงสาวที่นั่งหลับอยู่ด้านล่างโซฟาราคาแพงหัวใจของเขากลับมากระตุกสั่นไหวอีกครั้งอย่างไม่สามารถจะควบคุมได้เพียงแค่ได้เห็นใบหน้าของญาดาอีกครั้ง ก่อนที่สองเท้าหนักจะตรงเข้าไปหาคนที่นั่งหลับอยู่แล้วย่อตัวลงตรงหน้าของเธอดวงตาของเพลิงเอาแต่จ้องมองไปยังเจ้าของใบหน้าสวยด้วยสายตาที่ยังคงไร้ความรู้สึกเช่นเดิมที่ไม่ต่างจากวันอื่น ๆ ทว่ากลับมีเพียงครู่เดียวเท่านั้นที่สายต

งานเลี้ยงการกุศล“เพลิง นี่ลูก...” อาภัสราเอ่ยออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองหลังเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังของเพลิงในตอนนี้ แม้ว่าเวลาจะผ่านมานานนับปีแต่เธอก็ยังคงจำหญิงสาวที่เป็น ‘ต้นเหตุ’ ทำให้ลูกชายของเธอเสียใจได้เป็นอย่างดี เช่นเดียวกับภูวนาถที่เขาเองก็มองญาดาอย่างไม่พูดอะไร ทว่าสายตาของนักธุรกิจใหญ่ก็ได้บ่งบอกทุกอย่างแล้ว“นี่เป็นคนรับใช้ส่วนตัวของผมเองครับ ผมพามาด้วยเผื่อต้องการจะเรียกใช้อะไร”“คงไม่ต้องแนะนำตัวเยอะให้เสียเวลา เพราะว่าสถานะของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่”อาภัสราเพียงแค่ยืนมองเงียบ ๆ แม้ว่าลูกชายของเธอจะพูดจาดูถูกหญิงสาวอีกคนออกมาอย่างเปิดเผยก็ตาม และแม้ว่าในใจของเธอจะยังคงมีคำถามมากมายแต่ว่าเธอก็เลือกจะไม่ถามออกไปในเรื่องที่อ่อนไหวของลูกชายญาดาเผลอจิกมือที่กำลังกุมกันอยู่ด้านหน้าแน่นด้วยความประหม่าจากสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองคนที่มองมา แม้ว่าพวกท่านจะไม่ได้พูดอะไรแต่เธอกลับรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าทั้งสองคนไม่ได้ยินดีและให้การต้อนรับเธอเหมือนอย่างเมื่อก่อน“งั้นเราเข้าไปในงานกันเลยมั้ยครับ”“เอาสิ จะได้ไปทำความรู้จักกับคนอื่น ๆ ด้วย วันนี้มีนักธ

เพลิงยังคงยืนมองญาดาที่ไกลห่างออกไปจนลับสายตา แม้ว่าเขาอยากจะห้ามหรือรั้งเธอเอาไว้ แต่จู่ ๆ ความกล้าที่มีทั้งหมดก็ได้หายไปจากคำพูดเพียงไม่กี่ประโยคของเธอเท่านั้น“มึงเล่นแรงไปนะ”ติณณภพที่บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างเดินเข้ามาเอ่ยบอกน้องชายโดยมีเพียงพราวที่ยืนอยู่ข้างเขาเช่นกัน เขามองไปยังทางออกที่ญาดาเพิ่งเดินออกไปก่อนจะหันกลับมาสบตากับเพลิงอีกครั้งด้วยแววตาที่ไม่ค่อยเห็นด้วยกับสิ่งที่เกิดขึ้นเท่าไรนักแต่เพลิงก็ยังคงปากแข็งและไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองเช่นเดิม“ใครบอกว่าผมเล่นล่ะ”“งั้นเหรอ? แต่กูไม่เห็นว่าใครจะได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้เลย ไม่ว่าจะเป็นมึงหรือผู้หญิงคนนั้น แบบนี้จะไม่ให้กูเรียกว่าเล่นได้ยังไงล่ะ” ติณณภพพูดด้วยเหตุผลพร้อมกับเอ่ยคำถามแทงใจดำออกไป“หรือว่ามึงมีความสุขกับชีวิตตอนนี้หรือไง?”“...”“ไม่ควรมีผู้หญิงคนไหนที่สมควรถูกทำร้ายและโดนเอามาเหยียบย่ำแบบนี้หรอกนะเพลิง ในเมื่อจบกันไปแล้วก็ควรจะต่างคนต่างแยกย้ายกันไปใช้ชีวิตเถอะนะ” เพียงพราวช่วยพูดเตือนสติน้องชายของสามี แม้ว่าเธอจะเข้ามาที่บ้านเทพพิพัฒน์ในตอนที่เรื่องทุกอย่างเกิดขึ้นแล้ว แต่ในตอนนั้นย่อมไม่มีใครที

“อึก! อ๊ะ! อ อ๊ะ ๆ” ญาดาหลุดเสียงร้องออกมาในตอนที่เพลิงจับขาทั้งสองข้างของเธอขึ้นมาพาดบ่าของเขา แล้วเร่งจังหวะการร่วมรักให้หนักหน่วงมากกว่าเดิมจนรู้สึกจุกหน่วงที่ท้องน้อยร่องสวาทที่ตอนนี้แห้งเหือดจากการที่ไม่ได้มีการเล้าโลมก่อนเริ่มรู้สึกแสบเมื่อต้องเสียดสีกับแท่งเนื้อใหญ่ซ้ำ ๆ แต่ว่าญาดาก็ยังคงพยายามที่จะไม่แสดงความเจ็บปวดใด ๆ ออกมาให้กับด้านบนได้รับรู้ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อื้อ! อ โอ๊ย!” ญาดาหลุดเสียงร้องออกมาในตอนที่ถูกเพลิงใช้มือบีบขย้ำที่เต้าทรวงใหญ่อย่างแรง โดยที่สะโพกสอบยังคงอัดกระแทกแก่นกายใหญ่เข้ามาด้วยจังหวะที่หนักหน่วงไม่ต่างจากเดิมเพลิงเร่งจังหวะการกระแทกกระทั้นโดยที่ไม่ได้สนใจความเจ็บปวดที่อีกคนจะต้องได้รับเลยแม้แต่น้อย เขาอัดกระแทกแก่นกายเข้าไปหนัก ๆ เพื่อต้องการจะระบายอารมณ์กับเธอเท่านั้น แต่เพราะร่องสวาทที่แห้งเหือดและเขาเองที่ไม่ได้มีอารมณ์กับเธอเลยแม้แต่น้อย จึงทำให้เพลิงยากที่จะเสร็จสมออกมาได้พรึบ!“อ อ๊ะ!”ญาดาที่นอนอยู่ถูกจับเปลี่ยนท่าทางอย่างเอาแต่ใจ เพลิงจับให้เธอเป็นฝ่ายขึ้นมาคร่อมที่หน้าตักของเขาเอาไว้โดยที่ตนเองนั่งพิงหัวเตียง แล้วจึงออกคำสั่งเสียงเข้ม“ขึ