All Chapters of เพลิง(รัก)ไฟเก่า: Chapter 41 - Chapter 50

ปัจจุบัน“เพลิงใจเย็นก่อน นี่นายจะฆ่าเขาให้ตายเลยหรือไง” ลลินพยายามเข้ามาห้ามเพลิงเอาไว้ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ลงมือฆ่าคนตรงหน้าจริง ๆ ขณะที่เพลิงยังคงหอบหายใจอย่างหนักด้วยความเดือดดาลที่ยากจะสงบลงได้“คนที่นายควรจะสนใจตอนนี้คือคุณดานะเพลิง”คำพูดของลลินช่วยเรียกสติของเพลิงได้เป็นอย่างดี เพลิงยอมปล่อยมือออกจากกฤตินที่หมดสติอยู่ตรงหน้าเขา แล้วขยับไปอุ้มญาดาที่ไม่ได้สติขึ้นมาด้วยเนื้อตัวที่สั่นเทา“ดา...ฉันขอโทษ ฉันขอโทษนะดา” เพลิงเอ่ยกับคนที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาซ้ำ ๆ ราวกับคนขาดสติตอนแรกที่ได้รู้ความจริงนั้นเพลิงรู้สึกราวกับโลกทั้งใบของเขามันพังทลายลง มันทั้งสับสน...โกรธแค้น...รู้สึกผิดและเสียใจในสิ่งที่เกิดขึ้นความรู้สึกมากมายถาโถมเข้ามาหาเพลิงจนยากที่จะควบคุมตัวเองไว้ได้ น้ำตาลูกผู้ชายของเขาไหลออกมาโดยที่ยังคงอุ้มญาดาเอาไว้ในอ้อมแขน เพลิงค่อย ๆ โน้มตัวเข้าไปหาญาดาแล้วสะอื้นไห้ออกมา จนลลินที่ยืนอยู่อดไม่ได้ที่จะสงสารทั้งคู่ที่แต่ละคนต่างเจ็บปวดไม่ต่างกันเลยเพราะความอยากได้ของคนอื่นของทั้งสองคนนั้นจึงทำให้ความรักของทั้งคู่ต้องเป็นแบบนี้“มันเป็นแค่ยานอนหลับ อีกไม่นานผู้หญิงคนนั้นก็จะ

ห้องใต้ดินทันทีที่ถูกปล่อยตัวเคทก็รีบพยุงร่างกายของตัวเองเพื่อจะออกไปจากที่นี่ทันที ร่างกายของเธอในตอนนี้มันทั้งอ่อนล้าและหมดแรงที่จะขยับร่างกายได้ ทว่าหญิงสาวก็ยังคงพยายามที่จะฝืนร่างกายต่อไปเพื่อให้ได้ออกจากที่นี่“โอ๊ย!”“มึงมานี่!”ทว่าทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างนั้นเมื่อกฤตินตรงเข้ามาแล้วกระชากตัวของเธอทันที ทำให้ร่างของเคทล้มลงไปบนพื้นอย่างแรงเธอส่งเสียงร้องออกมาด้วยความเจ็บในตอนที่ถูกคนด้านบนบีบคออย่างแรง แล้วพยายามจะเค้นหาความจริงจากเธอ...แม้ว่าร่างกายของกฤตินในตอนนี้จะย่ำแย่ไม่ต่างจากเธอเลยก็ตาม ทว่าความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายมีให้กับผู้หญิงของเขานั้นมันทำให้กฤตินกัดฟันแล้วสามารถรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดเพื่อจะทำแบบนี้ได้“มึงบอกกูมาว่ามึงเอาอะไรให้ดากิน!” เขาออกแรงบีบคอของไฮโซสาวอย่างแรง แล้วพยายามเค้นเอาคำตอบ แต่ว่าเคทกลับไม่มีแรงที่จะเปล่งเสียงออกมากฤตินในตอนนี้กำลังคลุ้มคลั่งและขาดสติเพราะญาดาเพียงคนเดียวเท่านั้น“ทำไมไอ้เพลิงถึงได้มาถามมึงแบบนั้น มึงทำให้ดายังไม่ฟื้นขึ้นมาจริง ๆ ใช่มั้ย!”“มึงกล้าหลอกใช้กูงั้นเหรอ!”“อึก!”เคทพยายามออกแรงดิ้นแล้วเหลือบมองไปยังชายในชุดสีดำที่ย

คอนโดมิเนียมของเพลิง“ไว้เธอหายดีแล้วค่อยไปเยี่ยมพ่อของเธอบ่อย ๆ นะ ตอนนี้ร่างกายของเธอยังไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ ฉันไม่อยากให้เธอต้องหักโหมมาก อีกอย่างเธอเองก็ใกล้จะสอบแล้วด้วยคงจะต้องใช้ร่างกายที่จะอ่านหนังสือเตรียมสอบอีก”เพลิงที่ประคองตัวของญาดาเอ่ยบอกกับหญิงสาวเสียงอ่อนโยน หลังจากที่ญาดาได้ไปเยี่ยมพ่อของเธอมาแล้ว ซึ่งอาการของอีกคนนั้นดีขึ้นเป็นอย่างมากและสามารถตอบสนองและรับรู้ได้ทุกอย่าง จะมีก็เพียงแต่ร่างกายที่ยังคงอ่อนแรงอยู่เท่านั้นที่ทำให้ต้องมีการทำกายภาพอยู่ตอนนี้ ซึ่งอาจจะต้องใช้เวลาหลายเดือนอยู่เหมือนกันกว่าที่พ่อของญาดาจะสามารถกลับมาใช้ชีวิตได้อีกครั้งส่วนญาดานั้นแพทย์ได้วินิจฉัยว่าร่างกายของเธอกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมและไม่มีผลกระทบอะไรจากเหตุการณ์ครั้งนั้นให้ต้องกังวลแล้ว จะมีก็เพียงแค่ร่างกายที่ขาดสารอาหารของเธอเท่านั้นที่น่าเป็นห่วง แต่เพลิงเองก็เต็มใจที่จะดูแลอีกคนอย่างเต็มที่เหมือนกันเขาพร้อมจะชดเชยทุกอย่างที่ญาดาได้สูญเสียไป ต่อให้จะต้องใช้เวลามากแค่ไหนก็ตาม“ยังเมื่อยอยู่มั้ย?” เพลิงเอ่ยถามญาดาหลังจากที่ประคองตัวเธอไปนั่งลงบนโซฟา เขาทำการคุกเข่าลงตรงหน้าของเธอแล

“อยากแวะกินอะไรก่อนมั้ย?” เพลิงที่กำลังขับรถอยู่หันหน้ามาถามญาดาเล็กน้อยก่อนจะดึงสายตากลับไปจ้องมองท้องถนนตรงหน้าเช่นเดิมหลังจากที่ญาดาได้ใช้เวลาอยู่กับพ่อของเธอทั้งวันแล้ว เพลิงจึงทำหน้าที่ในการรับส่งญาดาเหมือนอย่างเช่นทุกวัน ซึ่งตอนนี้เขากำลังขับรถไปที่คอนโดฯ ของตนเองเพื่อจะให้ญาดาได้พักผ่อนอยู่“ไม่เป็นไร ดายังไม่หิวน่ะ แค่กินขนมที่เพลิงซื้อมาไว้ให้ที่โรงพยาบาลก็อิ่มแล้ว”“แต่ถ้าถึงห้องแล้วรู้สึกหิวตอนไหนอีกก็บอกฉันได้นะ”“อื้ม...ขอบคุณนะเพลิง” ญาดากล่าวขอบคุณอีกฝ่ายกลับไปเสียงเรียบโดยที่เธอไม่ได้มีท่าทีจะต่อต้านหรือรังเกียจเขา แม้ว่าความรู้สึกที่เธอเคยมีให้กับเพลิงจะหมดลงไปแล้วก็ตามสำหรับเพลิงแล้วตอนนี้ทุกอย่างมันเรียบง่ายสบาย ๆ เหมือนความสัมพันธ์ของคนทั่วไป...เพียงแต่เขาไม่มีความสุขก็เท่านั้นยิ่งในตอนที่ได้อยู่กับญาดาตามที่ต้องการ แต่เธอยังคงเฉยเมยต่อเขาแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้เพลิงรู้สึกเจ็บมากกว่าการโดนญาดาเกลียดชังหรือต่อว่าเขาตรง ๆ เสียอีก เขาเพิ่งรู้...ว่าความเงียบมันเจ็บปวดมากกว่าที่คิดขนาดนี้คอนโดมิเนียมของเพลิง“วันนี้จะนอนดึกมั้ย?” เพลิงเอ่ยถามญาดาที่เดินออกมาจากห้องน้ำ

แกร๊ก...เสียงเปิดประตูห้องที่ดังขึ้นทำให้ญาดาที่นั่งร้องไห้อยู่เงยหน้าขึ้นมามองคนที่เข้ามา ซึ่งก็คือเพลิงที่อยู่ในชุดเดียวกับในข่าวและในมือของเขากำลังถือช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ขนาดพอดีที่ญาดาจะถือได้เพื่อจะนำมันมามอบให้เธอ“โกรธฉันหรือเปล่า?” เพลิงที่เห็นว่าญาดากำลังร้องไห้อยู่เดินเข้ามาแล้วซับน้ำตาบนใบหน้าให้กับหญิงสาวอย่างอ่อนโยน หัวใจแกร่งของเขาราวกับถูกหนังยางหลายเส้นบีบรัดจนรู้สึกเจ็บ ในตอนที่รู้ว่าตนเองได้ทำให้อีกคนต้องร้องไห้ออกมาอีกครั้งพรึบ!“ขอบคุณ...ขอบคุณจริง ๆ ที่ปกป้องดา” ทว่าญาดากลับโผเข้ากอดชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเอ่ยคำขอบคุณออกมาพร้อมน้ำตา และมันเป็นสัมผัสแรกของเธอกับเขาหลังจากเกิดเรื่องในวันนั้นขึ้น“ขอโทษนะที่ทำให้เธอต้องลำบากมาโดยตลอด” เพลิงยกมือขึ้นมาโอบที่แผ่นหลังของญาดาพลางลูบมันอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าแรงอันเพียงเล็กน้อยของเขาจะทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดได้ทั้งคู่ยังคงโอบกอดกันแบบนั้นอยู่เนิ่นนานโดยที่ต่างฝ่ายต่างไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่ว่าทั้งคู่ต่างรับรู้ถึง ‘ความรู้สึก’ ของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจนสำหรับญาดาที่เคยถูกทำให้ต่ำต้อยและถูกกล่าวหาแบบนั้นมาตลอดนานนับปี การก