All Chapters of สัมพันธ์ลับหมอคนเถื่อน: Chapter 21 - Chapter 30

เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้งกับการประกาศข่าวแต่งงานสายฟ้าแลบของทั้งคู่ ผู้คนหลายคนเริ่มซุบซิบกันถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคนที่มันดูรวดเร็วเป็นอย่างมาก ทว่าเรย์กลับไม่ได้สนใจเสียงของคนเหล่านั้นแล้วหันหน้ามาหาน้ำหนึ่งแทนท่ามกลางกล้องมากมายของนักข่าวหลายสำนักที่กำลังจับภาพของเขาอยู่“ตกใจไหม? ขอโทษที่เซอร์ไพรส์ใหญ่โดยที่ไม่ได้บอกก่อนนะ” เรย์เอ่ยบอกหญิงสาวตรงหน้าเสียงอ่อนโยนพลางระบายยิ้มให้เธอบาง ๆ เขายังคงกุมมือของน้ำหนึ่งเอาไว้ท่ามกลางดนตรีที่บรรเลงคลอเบา ๆ เพื่อสร้างบรรยากาศความโรแมนติกให้คนทั้งคู่ ก่อนที่ลูกชายของนักการเมืองดังจะคุกเข่าลงตรงหน้าของหญิงสาวเพื่อขอเธอแต่งงานกล่องกำมะหยี่ที่มีแหวนเพชรเม็ดใหญ่มูลค่าหลายหลักอยู่ด้านในถูกเปิดออกตรงหน้าของน้ำหนึ่ง โดยที่เธอทำได้แค่ปล่อยให้เหตุการณ์ทุกอย่างค่อย ๆ ดำเนินไปตามที่เรย์ต้องการเท่านั้น“น้ำหนึ่งครับ...แต่งงานกันนะ ฉันชอบเธอมากจริง ๆ” เรย์บอกกับว่าที่เจ้าสาวของเขาเสียงอ่อนโยน แม้ว่าเขาเองจะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม แต่เพราะในตอนนี้มีอีกหลายคนที่กำลังจับจ้องและบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไว้อยู่ เขาจึงต้องพยายามแสดงมันออกมาอย่างแนบเนียนมา

คอนโดมิเนียมรามิลฟอด~“อื้ออ~” สัมผัสอุ่นที่ประทับลงบนแก้มนุ่มหนัก ๆ ทำให้น้ำหนึ่งที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียงกว้างรู้สึกตัวขึ้นมา เธอค่อย ๆ ปรือตามองคนที่ก้าวขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยความงัวเงีย ขณะที่รามิลใช้ฝ่ามือของเขาสอดมารองที่แก้มของหญิงสาวอย่างเบามือ“ดูเหมือนเธอจะชิลกว่าที่ฉันคิดนะ”“ทำไมเหรอคะ?” น้ำหนึ่งถามเสียงอู้อี้แล้วเผลอถูไถแก้มของเธอกับฝ่ามือใหญ่ราวกับกำลังออดอ้อนอย่างลืมตัว ทำให้รามิลนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะพ่นลมหายใจออกมา“ทำไมชอบยั่ว”“คะ?”“ช่างเถอะ...นี่เธอนอนหลับจริง ๆ เหรอ?” รามิลเอ่ยถามหญิงสาวที่นอนอยู่อีกครั้งด้วยน้ำเสียงอ่อนลงในประโยคสุดท้าย ซึ่งเพียงแค่ได้เห็นท่าทางที่งัวเงียของเธอ เขาก็ได้คำตอบแล้ว“ก็น้ำไม่มีอะไรทำหนิคะ พี่จับน้ำมาอยู่ที่นี่ น้ำก็ทำได้แค่นี้แหละ”“ดูแล้วฉันเป็นคนใจร้ายจังนะ” รามิลลอบยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู จากนั้นจึงประคองตัวของหญิงสาวขึ้นมานั่งบนหน้าตักของเขา ทำให้น้ำหนึ่งต้องยกแขนขึ้นมากอดที่ลำคอของรุ่นพี่หนุ่มเอาไว้ ตอนนี้เธอเริ่มหายจากอาการงัวเงียแล้วจึงสามารถปรับสายตาแล้วมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มได้อย่างชัดเจนแม้ว่าตอนนี้จะเป็นช่วงกลางดึกแล้ว

บ้านสุทธิธานันท์“มาได้แล้วเหรอ”ทันทีที่รามิลเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ น้ำเสียงที่ไม่พอใจของเรย์ก็ดังขึ้นด้วยอารมณ์ที่ยังคงเดือดดาลอยู่ไม่น้อยรามิลเงยหน้ามองน้องชายต่างแม่ของตนเองที่อยู่ด้านบนเพียงนิดโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ ออกมา จากนั้นเขาจึงเดินตามบันไดขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านซึ่งเรย์เองก็กำลังยืนรอเขาอยู่เช่นกัน“พ่อไปไหนล่ะ?”“พอใจมึงแล้วใช่ไหมที่ได้ทำลายกูตามสิ่งที่หวังแล้ว” เรย์เอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยความไม่พอใจเช่นเดิม ความจริงเขาอยากจะ ‘จัดการ’ กับรามิลด้วยวิธีที่รุนแรงกว่านี้ให้สมกับที่อีกฝ่ายทำให้เขาเสียชื่อเสียงและเกิดความวุ่นวายแบบนั้น แต่ว่าเขากลับมีบางอย่างที่ ‘สำคัญมากกว่า’ จึงทำให้เรย์ยอมสงบสติของตัวเองลงเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ“ทำไมมึงถึงไม่เคยโทษตัวเองบ้างที่ทำแบบนั้นลงไป” รามิลตอบเสียงเรียบ“มึงพูดเหมือนตัวเองเป็นคนดีเลยนะ ทั้ง ๆ ที่มึงเองก็มีด้านเลว ๆ ไม่ต่างจากกูนักหรอก”“งั้นกูต้องขอโทษไหมที่ทำให้มึงต้องผิดหวัง เพราะว่าความเลวของกูมันเป็นประโยชน์กับสุทธิธานันท์มากกว่าความเลวของมึง” รามิลตอบกลับไปอย่างไม่ยอมอีกฝ่ายเช่นกัน ซึ่งความหมายของคำพูดเขานั้นไม่ได้มีอะไรที่

“ทำไมถึงชอบทำอะไรโรคจิตแบบนี้ตลอดเลยคะ” น้ำหนึ่งเอ่ยถามทั้งที่ยังคงเขินอายหน้าแดงกับคำสั่งที่แสนลามกของรุ่นพี่หนุ่ม แต่แทนที่รามิลจะคิดได้กับคำพูดของเธอ เขากลับเอ่ยตอบไปอย่างหน้าไม่อายเลยแม้แต่น้อย“โรคจิตตรงไหน? ก็แค่ใช้ปากทำให้ เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็ทำกันนะ”“ถ้าอยากนอนพักก็รีบทำให้ฉัน” รามิลออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจ ทำให้น้ำหนึ่งต้องยอมโน้มตัวลงไปเพื่อจะใช้ปากให้กับตรงส่วนนั้นของเขาแบบที่อีกฝ่ายต้องการสองมือเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นมากอบกุมความใหญ่โตตรงหน้าด้วยความแผ่วเบา ซึ่งถึงแม้เธอจะได้สัมผัสกับมันหลายต่อหลายครั้ง แต่น้ำหนึ่งก็ยังคงไม่ชินสักที“อย่าจับอย่างเดียว อ้าปากแล้วอมไปด้วย”น้ำหนึ่งตีสีหน้าบึ้งตึงเมื่อถูกคนที่นอนอยู่รบเร้าด้วยความเอาแต่ใจตามนิสัยของเขา หญิงสาวมองปลายหัวบานสีชมพูอ่อนตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลก ๆ ไม่น้อยที่จะต้องใช้วิธีนี้ในการปรนเปรอให้กับเขา ก่อนที่เธอจะค่อย ๆ อ้าปากเพื่อครอบลงบนแก่นกายใหญ่“อึก!”เพียงแค่น้ำหนึ่งอ้าปากอมตรงส่วนปลายหัวบาน เธอก็ต้องส่งเสียงอู้อี้ออกมากับความคับแน่นภายในโพรงปากตอนนี้ แต่เพียงแค่เรียวปากเล็กครอบลงบนแก่นกายใหญ่ สะโพกของเธอก็ต้องถูกยกขึ้น

ตุบ! ตุบ!“อื้อ!” น้ำหนึ่งที่ถูกบังคับให้นั่งลงแล้วอ้าปากอมแก่นกายของรามิลอีกครั้งส่งเสียงประท้วงออกมาพร้อมกับใช้กำปั้นทุบที่ต้นขาของชายหนุ่มอย่างไม่แรงนักเพื่อให้เขาผละตัวออกไป ทว่ารามิลกลับเอื้อมมือลงมาเพื่อจะกดศีรษะของเธอเอาไว้ให้หญิงสาวใช้ปากของเธอปรนเปรอตรงส่วนนั้นให้กับเขา จนกระทั่งน้ำหนึ่งต้องใช้ลิ้นของเธอในการตวัดเลียคราบน้ำคาวที่ติดอยู่บนปลายหัวบานจนหมด รามิลจึงยอมถอนแก่นกายออกไป“แค่ก ๆ” น้ำหนึ่งสำลักออกมาทันทีที่เธอได้รับอิสระอีกครั้ง ความใหญ่โตของเขามันทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย แต่ถึงแม้จะรู้แบบนั้นรามิลก็ยังคงไม่หยุดรังแกเธอ“โกรธ?”“นี่พี่ยังไม่รู้ตัวอีกเหรอคะ?” น้ำหนึ่งตวัดสายตามองรามิลตาขวาง แต่แทนที่รามิลจะสำนึกเขากลับหัวเราะออกมาเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงไปช้อนตัวของน้ำหนึ่งขึ้นมาบนเตียงอีกครั้งฟุบ...“ยะ...ยังไม่พออีกเหรอคะ?” น้ำหนึ่งเอ่ยถามเสียงสั่นพร้อมกับขยับตัวหนีชายร่างสูงตรงหน้าอัตโนมัติ หลังจากที่เห็นความเป็นชายของเขาผงาดแข็งชันขึ้นมาอีกครั้งบ่งบอกว่าอีกคนกำลัง ‘ต้องการ’ มากแค่ไหน ทว่ายังไม่ทันที่จะได้หนีไปไกล รามิลก็ทำการกระชากที่ข้อเท้าของเธอด้วยความป่าเถื่อนรา