All Chapters of สัมพันธ์ลับหมอคนเถื่อน: Chapter 41 - Chapter 50

“พรุ่งนี้แกไปกับฉันด้วยล่ะ” เสียงเข้มของบุรินทร์เอ่ยบอกกับลูกชายคนโตขณะที่กำลังนั่งกินข้าวร่วมกัน ซึ่งพักหลังนอกจากการเรียนและการทำธุรกิจส่วนตัวของรามิลแล้ว หน้าที่ของเขาก็คือการไปออกงานสังคมที่สำคัญกับบุรินทร์ในฐานะของผู้ที่จะมาสืบทอดธุรกิจต่อจากอีกฝ่ายซึ่งมันค่อนข้างเป็นเรื่องที่ดีกับตัวเขาเองไม่น้อย เพราะนับตั้งแต่ตอนนั้นทุกคนก็ให้ความเคารพและยำเกรงกับเขาเป็นอย่างมาก...มากกว่าที่เรย์เคยได้รับเสียอีก“ส่วนแก ช่วงนี้ก็อย่าเพิ่งไปสร้างเรื่องอะไรให้มากเพราะยังมีเรื่องเก่าอยู่” บุรินทร์เอ่ยกำชับกับเรย์เสียงจริงจัง“ถึงตอนนี้เรื่องทุกอย่างจะเงียบไปแล้ว แต่แกก็ต้องระวังตัวมากกว่าเดิม ระหว่างนี้ก็ไปดูแลมูลนิธิตามที่ฉันบอกไปก่อน อย่างน้อยจะได้เอาไปทำข่าวเรื่องช่วยงานสังคมได้บ้าง”เรย์ไม่ได้ตอบรับอะไรกลับไป ทว่าขณะเดียวกันเขาก็ไม่ได้โต้เถียงบุรินทร์กลับไปเหมือนครั้งอื่น ๆ เช่นกัน ยิ่งเขาได้เห็นในสิ่งที่คนเป็นพ่อปฏิบัติต่อรามิลแล้ว มันก็ยิ่งเป็นการตอกย้ำว่าตอนนี้รามิลถือไพ่เหนือกว่ามากแค่ไหน และหากเขาทำอะไรลงไปแบบไม่คิดไตร่ตรองให้ดีก่อน นั่นอาจจะทำให้เกิดปัญหามากกว่าเดิมก็ได้แต่นั่นก็ไม่ใช่

“ดีจังเลยครับที่ได้พบกับคุณรามิลที่นี่ด้วย” นักธุรกิจวัยกลางคนบอกกับชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านข้างของบุรินทร์ด้วยความสุภาพ แม้ว่ารามิลจะอายุน้อยกว่าเขาพอสมควร ทว่าอีกฝ่ายกลับเป็นถึงลูกชายของนักการเมืองทรงอิทธิพลที่คอยเอื้อประโยชน์ต่อนักธุรกิจหลายต่อหลายคนอยู่ตลอด ยิ่งตอนนี้ที่บุรินทร์ค่อนข้างแสดงออกชัดเจนว่ากำลังผลักดันลูกชายคนโตของตนให้เข้ามารับช่วงต่อโดยการพาออกงานสำคัญอยู่บ่อยครั้งแบบนี้ เขาจึงยิ่งต้องเกรงใจเด็กหนุ่มตรงหน้ามากกว่าเดิมชีวิตของรามิลตอนนี้กำลังดำเนินไปได้อย่างสวยงามและสมบูรณ์แบบเป็นอย่างมาก ไม่ได้มีเพียงแค่นักธุรกิจทั่วไปเท่านั้น แต่ว่ายังมีนักการเมืองอีกหลายต่อหลายคนที่เข้าหาเขาพร้อมกับข้อเสนอที่มากมายด้วยเช่นกัน ทำให้รามิลได้รับผลประโยชน์จากข้อเสนอของหลายต่อหลายคนไม่น้อยนี่คือชีวิตที่เขาควรจะได้รับมาโดยตลอด หากบุรินทร์ไม่ได้นอกใจแม่ของเขาจนทำให้เกิดการแย่งชิงผลประโยชน์กับลูกชายต่างแม่กันแบบนี้“เอ่อ...ท่านบุรินทร์ครับ เรื่องที่เราเคยคุยกันไว้...” ชายวัยกลางคนกระซิบกับบุรินทร์ให้พอได้ยินกันสองคน ซึ่งเพียงเท่านั้นบุรินทร์ก็เข้าใจความหมายของประโยคสั้น ๆ เหล่านั้นได้ว่ามั

“แล้วตอนนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ? ได้ข่าวว่าอยู่ห้องไอซียูไม่ใช่หรือไง”รามิลขบกรามแน่นด้วยความเดือดดาลเป็นอย่างมาก เขาพยายามจะสะบัดแขนให้หลุดออกจากการเกาะกุมของชายฉกรรจ์ทั้งสองคนที่กำลังจับตัวของเขาไว้ ทว่าชายหนุ่มก็ไม่สามารถจะทำได้จากการที่เขามาที่นี่เพียงแค่คนเดียวเท่านั้น“กูก็รู้อยู่หรอกว่ามึงเหี้x แต่ไม่คิดว่าจะเหี้xได้ขนาดนี้เหมือนกัน แน่จริงมึงก็มาสู้กับกูสิวะ! อย่าทำตัวขี้ขลาดแบบนี้”“ในเมื่อมึงได้ทุกอย่างที่ต้องการไปแล้ว มึงยังจะต้องสนใจผู้หญิงที่ไม่มีอะไรคนนั้นอีกหรือไง ที่กูทำก็เพราะจัดการพวกที่ขวางหูขวางตากูเท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวกับมึงสักหน่อยนะ” เรย์แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายระเบิดอารมณ์ออกมา เขาตอบกลับไปด้วยความยียวนอย่างไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าความจริงแล้วสิ่งที่เขาทำลงไปจะเป็นการใช้น้ำหนึ่งเป็นเครื่องมือเพื่อแก้แค้นพี่ชายของเขาก็ตามเพราะเขาไม่สามารถจะทำอะไรรามิลได้ ดังนั้นการเลือกจัดการที่ ‘จุดอ่อน’ ของอีกฝ่าย จึงเป็นวิธีที่ง่ายดายที่สุดแล้วรามิลตวัดสายตามองน้องชายต่างแม่ตาแข็งกร้าวโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาต่อ ทว่าสายตาของเขาก็สามารถอธิบายความรู้สึกทุกอย่าง

โรงพยาบาล“กูไปคุยมาเรียบร้อยแล้ว มึงทำตามที่กูบอกก็พอ” “ในเมื่อไอ้เรย์มันเป็นต้นเหตุที่หลอกใช้ทั้งคุณหญิงและน้ำหนึ่งจนต้องแบบนี้ มันก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน”“อื้อ~”เสียงพูดคุยของชายหนุ่มทำให้น้ำหนึ่งที่นอนหลับอยู่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เธอค่อย ๆ เปิดเปลือกตาหนักอึ้งด้วยความงัวเงีย ก่อนที่ความเจ็บปวดตามร่างกายจะตรงเข้าเล่นงานส่งผลให้หญิงสาวเบ้หน้าแล้วส่งเสียงออกมา ทำให้รามิลต้องรีบวางสายจากไมเคิลแล้วเข้ามาดูแลเธอด้วยความเป็นห่วง“อึก!”“อย่าเพิ่งขยับตัวเยอะ ตอนนี้แผลภายนอกของเธอยังไม่หายดี”“ออกไป”น้ำหนึ่งเปล่งเสียงแหบแห้งคำแรกออกมา แม้ว่าทุกการขยับตัวของเธอจะยากลำบาก แต่ว่าน้ำหนึ่งก็พยายามที่จะ ‘ไล่’ เขาให้ออกไป สายตาที่เธอมองรามิลเต็มไปด้วยความโกรธเคืองโดยไร้ซึ่งความอ่อนโยนจากเมื่อหลายเดือนก่อนอย่างสิ้นเชิง ทว่านั่นก็ไม่สามารถทำให้รามิลถอดใจได้ไม่ว่าเธอจะผลักไสเขาแค่ไหน เขาก็จะไม่ปล่อยเธอไปอีกแล้ว“ค่อย ๆ ลุกขึ้น แขนขวาของเธอยังไม่หายดี”“ฉันบอกให้ออกไป”“วันนี้ฉันเป็นคนที่ดูแลเธอ อยากได้อะไรก็บอกฉัน” รามิลตีหน้ามึนโดยไม่ได้สนใจสายตาของน้ำหนึ่งที่มองเขาเลยแม้แต่น้อย แม้ว่าสรรพนามแ

โรงพยาบาล“ฉันกินเองได้ค่ะ” น้ำหนึ่งเอ่ยบอกกับคนตรงหน้าด้วยความเหลืออด เพราะตั้งแต่ที่รามิลเข้ามาดูแลเธอในช่วงสองวันนี้ เขาก็มักจะพยายามเสนอตัวในทุก ๆ เรื่องและเอาแต่ตามติดเธอตลอดไม่ว่าน้ำหนึ่งจะทำอะไรก็ตาม“ข้อมือเธอยังไม่หายดี”“แต่มันไม่เจ็บแล้ว”รามิลไม่ได้โต้เถียงอะไรกลับไป แต่เขาเลือกที่จะดึงมือหลบน้ำหนึ่งที่กำลังจะเอื้อมมือมาแย่งช้อนจากเขาแทน ทำให้หญิงสาวส่งเสียงฮึดฮัดของความไม่พอใจออกมาอีกครั้ง แต่สุดท้ายเธอก็ต้องยอมอ้าปากเพื่อกินข้าวที่อีกฝ่ายป้อนให้“ไม่มีเรียนหรือไง เมื่อไหร่จะกลับไปสักที” น้ำหนึ่งแสร้งบ่นเสียงดังให้รามิลได้ยินหลังจากที่กินข้าวเสร็จ เธอจ้องชายหนุ่มตรงหน้าเขม็งในตอนที่รามิลกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง...ที่ด้านข้างเตียงของเธออย่างใกล้ชิดเหมือนทุกครั้ง“หึ ฉันจัดการได้อยู่แล้ว ของแบบนั้นไม่จำเป็นต้องเรียนก็ได้”“โดดเรียนสักเทอมมาจีบสาวแค่นี้คงไม่เป็นไรหรอก” รามิลเอ่ยหยอกล้อหญิงสาวตรงหน้าด้วยความทะเล้นซึ่งขัดกับนิสัยปกติของเขาอย่างสิ้นเชิง ขณะที่รอยยิ้มของเขาทำให้น้ำหนึ่งเผลอมองอยู่นานพอสมควรราวกับอยู่ในภวังค์ไปชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะได้สติจากการเห็นรอยแผลบนใบหน้าขอ