All Chapters of สัมพันธ์ลับหมอคนเถื่อน: Chapter 31 - Chapter 40

คำพูดที่กำลังสื่อความหมายอย่างตรงไปตรงมาของบุรินทร์ทำให้ทั้งรามิลและเรย์ต่างชะงักไป ก่อนที่เรย์จะเป็นฝ่ายแย้งออกมาเนื่องจากคำพูดของอีกฝ่ายนั้นหมายความว่า ‘ทุกอย่างกำลังจะกลายเป็นของรามิล’ ในเร็ว ๆ นี้ ซึ่งมันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเลยแม้แต่น้อย“นี่พ่อหมายความว่ากำลังจะยกทุกอย่างให้ไอ้รามิลงั้นเหรอครับ?”“ใช่ ถ้าเป็นแบบนั้นแกมีปัญหาอะไรหรือไง?”“แล้วผมล่ะ? ทำไมพ่อถึงให้แต่มันคนเดียว แบบนี้มันยุติธรรมแล้วหรือไง”“งั้นแกทำอะไรให้ฉันได้ภูมิใจบ้างล่ะ นอกจากเรื่องผู้หญิงกับการพนันที่ฉันต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้ไม่เว้นแต่ละวัน แถมแผนการที่จะเอาผู้หญิงคนนั้นมาช่วยกู้ชื่อเสียงให้ก็พังไม่เป็นท่าอีก”“อีกหน่อยถ้าได้ทุกอย่างไปคงพังมากกว่านี้”เรย์กัดฟันกรอดหลังได้ยินในสิ่งที่คนเป็นพ่อเอ่ยออกมา เขาตวัดสายตามองรามิลที่นั่งอยู่ด้วยสายตาโกรธจัด ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อยทั้ง ๆ ที่ควรจะดีใจเมื่อกำลังจะได้ในสิ่งที่ต้องการมาโดยตลอดตามแผนการที่วางไว้ แต่ว่ารามิลกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย...เพราะสิ่งที่เขากำลังจะได้มามันต้อง ‘แลก’ กับการที่ต้องสูญเสียอีกคนไป“รามิล”“ครับ”“ได้ยินที่พูดไหม?”

“พี่รามคะ น้ำอยากลองกินอันนี้”เพียงแค่เดินออกจากร้านเดิมไม่กี่ก้าว น้ำหนึ่งที่เพิ่งเคยลองมาเดินตลาดกลางคืนแบบนี้เป็นครั้งแรกก็ออกแรงดึงแขนของรามิลอีกครั้งด้วยความรู้สึกสนใจกับร้านอาหารที่ขายข้างทาง ซึ่งรามิลเองก็เป็นทั้งคนที่จ่ายเงินและคนถือของให้กับรุ่นน้องสาวด้วยความเต็มใจโดยไม่ได้ปริปากบ่นเลยแม้แต่น้อยขณะที่สองแขนเล็กของน้ำหนึ่งยกขึ้นมาคล้องที่แขนของรามิลแล้วพาเขาเดินเข้าออกร้านค้าอย่างมีความสุขเป็นอย่างมากกับชีวิตที่ไม่ต้องอยู่ในกฏระเบียบเหมือนในตอนแรก จนกระทั่งทั้งคู่ใช้เวลาเดินเที่ยวอยู่ด้านนอกด้วยกันนานหลายชั่วโมง น้ำหนึ่งจึงยอมกลับไปพักที่ห้องเหมือนเดิม“น้ำเพิ่งเคยเดินตลาดกลางคืนแบบนี้ครั้งแรกเลยค่ะ” น้ำหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงมีความสุข โดยที่ตอนนี้เธอกำลังนอนหนุนตักของรามิลอยู่บนเตียง ซึ่งรามิลได้หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาเช็คอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงกดปิดเครื่องไปเพื่อไม่ให้มี ‘คนอื่น’ มารบกวนในช่วงเวลาที่เขาอยู่กับหญิงสาวแบบนี้ จากนั้นมาเฟียหนุ่มจึงหลุบมองหญิงสาวบนหน้าตักเพื่อจะให้ความสนใจกับเธอต่อ“แล้วตลาดที่มหา’ลัยล่ะ?”“น้ำเคยไปเดินแค่ตอนอยู่ปีสองเพราะต้องจัดร้าน

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!“อื้อ! อ อ๊ะ! นี่พี่ยัง อ๊ะ ๆ ยังไม่พออีกเหรอ อ อ๊าา” น้ำหนึ่งที่นอนคว่ำอยู่บนเตียงร้องบอกเสียงกระท่อนกระแท่นโดยที่ร่างกายยังคงโยกคลอนอย่างหนัก สองมือของเธอกำที่หมอนใบใหญ่ไว้แน่นในตอนที่คนด้านหลังยังคงสาดสะโพกเข้าใส่ไม่ลดละตั้งแต่ที่บทสวาทรอบแรกได้จบลง รามิลก็จับเธอทำเรื่องอย่างว่าอย่างไม่หยุดพัก จนแม้แต่น้ำหนึ่งที่ในตอนแรกเต็มใจจะทำเรื่องนี้กับเขายังไม่สามารถจะรับกับความหนักหน่วงนี้ได้เลย“อื้ม...อ่าส์”“พี่ราม อึก...อ๊าา~”“อาา เรียกฉันด้วยเสียงแบบนั้น ระวังจะไม่ได้นอนจริง ๆ นะ ซี๊ดดด” รามิลซี๊ดปากออกมาอย่างสุดกลั้นพลางบีบเคล้นที่บั้นท้ายขาวเนียนของน้ำหนึ่งไปด้วยอย่างแรงไม่ต่างจากช่วงล่างที่กำลังอัดกระแทกเข้าใส่เธอในตอนนี้ ความรู้สึกของเขามันเต็มไปด้วยอารมณ์ของความหลงใหลและอยากครอบครองในตัวของหญิงสาวจนไม่สามารถจะหยุดความต้องการเอาไว้ได้รามิลสอดมือเข้าไปโอบกอดเรือนร่างของน้ำหนึ่งเอาไว้พลางยกตัวของเธอขึ้นเล็กน้อย จากนั้นเขาจึงโน้มใบหน้าลงไปพรมจูบที่แผ่นหลังบางของเธอด้วยความหลงใหล ทำให้น้ำหนึ่งหลุดเสียงครางออกมาได้อย่างง่ายดายกับสัมผัสวาบหวามของเขา“อ๊าา อย่าทำแบบ

งานเลี้ยง“คนที่มากับท่านบุรินทร์นั่นใช่คุณรามิลหรือเปล่า?”“ใช่ จริงด้วย แถมยังไม่ได้มากับคุณเรย์อีกต่างหาก”“พวกเรารีบเข้าไปสัมภาษณ์กันดีกว่า”กลุ่มนักข่าวที่ยืนอยู่ภายในงานต่างพูดคุยกันด้วยความสนใจในตอนเห็นรามิลเดินมากับบุรินทร์ เพราะหลังจากที่เกิดเรื่องในวันนั้นนี่ถือเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่รามิลปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนในงานสำคัญแบบนี้ อีกทั้งในงานเปิดตัวธุรกิจใหม่ของบุรินทร์ยังไร้วี่แววคนเป็นลูกชายคนเล็กอย่างเรย์อีกต่างหาก“ขอโทษนะคะ ขอสัมภาษณ์หน่อยได้ไหมคะ?”“ครับ ยินดีครับ” บุรินทร์ตอบกลับนักข่าวไปด้วยความสุภาพอย่างเช่นทุกครั้ง เพราะเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าภายในงานใหญ่ที่เขาเป็นตัวเอกของงานแบบนี้คงจะหลีกเลี่ยงการเจอสื่อรวมถึงการให้สัมภาษณ์ถึงเรื่องต่าง ๆ ไม่ได้ และเพราะเหตุผลนี้จึงทำให้เรย์ไม่ได้มาร่วมงานในครั้งนี้เช่นกันตั้งแต่ที่มีข่าวฉาวออกไป เขาก็ได้สั่งกักบริเวณของเรย์รวมถึงจัดการเรื่องทั้งหมดอย่างเงียบ ๆ จนตอนนี้ทุกสื่อก็ไม่ได้เล่นข่าวนี้เหมือนในตอนแรกแล้ว ทว่ามันก็คงจะห้ามไม่ได้อยู่ดีเมื่อรามิลมาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนแบบนี้อีกครั้ง ดังนั้นบุรินทร์จึงพอจะคิดเอาไว้แล้วว่ายังไงก็

คอนโดมิเนียมของน้ำหนึ่งฟุบ!“อึก! ฮือ...” น้ำหนึ่งที่เพิ่งถึงห้องทรุดตัวลงอย่างหมดแรงแล้วปล่อยโฮออกมาอย่างหนักด้วยความเสียใจ เธอสะอื้นไห้จนตัวโยนโดยที่ยังคงนึกถึงแต่ใบหน้าที่เย็นชาของผู้ชายคนนั้น ซึ่งไม่ว่าจะพยายามลืมอย่างไร...เธอก็ไม่มีทางลืมเขาได้เลย“ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้กับน้ำ ฮึก...ทำไมพี่ถึงทำร้ายน้ำแบบนี้คะ”“ที่ผ่านมามันไม่เคยมีความหมายสำหรับพี่เลยหรือไง ฮืออ” น้ำหนึ่งยังคงร้องไห้ออกมาอย่างหนักกับสิ่งที่เธอเพิ่งได้เจอมา ซึ่งมันเป็นสิ่งที่ค่อนข้างกะทันหันเกินกว่าที่จะทำใจได้ในระยะเวลาอันสั้นแบบนี้หญิงสาวยกมือขึ้นมากุมหน้าอกด้านซ้ายของตัวเองเอาไว้เมื่อถูกความเจ็บปวดตรงเข้าเล่นงานอย่างหนักราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ในตอนนี้ แม้ว่าทั้งคู่จะใช้เวลาร่วมกันนานหลายเดือนจนน้ำหนึ่งค่อนข้างมั่นใจว่าอีกฝ่ายรู้จักเธอดีพอ...แต่รามิลก็กลับทำร้ายเธอได้อย่างเลือดเย็น แม้เขาจะรู้ว่าเธอจะต้องเสียใจและเจ็บปวดมากแค่ไหนก็ตามเธอไม่คิดเลยว่ารามิลจะทำร้ายเธอได้แบบนี้น้ำหนึ่งยังคงนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวภายในคอนโดหรูของตนเอง ตอนนี้เธอไม่มีที่ไปนอกจากที่นี่อีกแล้ว รวมถึงไม่มีคนที่คอยอยู่