ห้องอาหารชั้นเลิศบนเรือโอเชียนส์ซินตอนนี้คนเยอะชิบหาย พวกกระเป๋าหนักใส่ทักซิโด้กับชุดราตรีเดินกันให้ว่อน กูได้ยินเสียงเปียโนบรรเลงคลอไปกับเสียงคลื่นกระทบตัวเรือ แต่บรรยากาศที่โต๊ะวีไอพีริมกระจกของพวกกูกลับตึงเครียดแปลกๆ ก็ไอ้เจ้าของโต๊ะอย่างไอ้คินน่ะสิ มันนั่งหน้าถมึงทึงมาสิบนาทีแล้ว ไอ้คินปลดกระดุมเสื้อสูทสีเทาเข้มของมันออกเม็ดหนึ่ง มันนั่งไขว่ห้างหมุนแก้วไวน์ในมือเล่น สายตาคมกริบของมันจ้องเขม็งไปที่ประตูทางเข้า สลับกับก้มมองนาฬิกาข้อมือตัวเองแทบจะทุกสองนาที "มึงจะเลิกขยับขาเป็นเจ้าเข้าได้ยังไอ้คิน กูกินเหล้าไม่อร่อยก็เพราะแรงสั่นจากขามึงเนี่ย" กูเอ่ยทักมัน พลางบุ้ยปากไปทางไอ้ภาคย์ที่นั่งนิ่งเป็นหินอยู่ข้างๆ "มึงดูไอ้ภาคย์ดิ มันยังนั่งนิ่งได้เลย ทั้งที่เมียมันก็หายไปพร้อมเมียกูนั่นแหละ" "ไอ้ภาคย์มันชินแล้วไง แต่กู" ไอ้คินชะงักคำพูดตัวเองไป แล้วพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ "กูแค่รำคาญที่พวกแม่ๆ ของมึงลากนิ่มไปนานเกินไปแล้ว ห้องสปาห่านั่นมันอยู่ดาวอังคารหรือไงวะ" กูเลิกคิ้วกวนประสาทมันทันที "รำคาญ หรือมึงคิดถึงเขากันแน่วะ" ไหนมึงบอกว่าเด็กขัดดอกไงวะ ทำไมอาการมึงออกเหมือนหนุ่มน้
Read more
LOGIN
