Semua Bab In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก: Bab 61 - Bab 70

หลินซีที่ยังคงหลับพูดจาไม่รู้เรื่อง เนื่องจากเพิ่งกลับมาเอาตอนฟ้าสาง รูมเมทอีกสองคนก็คงออกไปเรียนแล้ว ดังนั้นหญิงสาวจึงได้แต่นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเอาเป็นเอาตายจำได้รางๆ ว่าทุกคนตกลงไปต่อกันข้างนอก แต่คลับคล้ายคลับคราว่าเธอเมาและหลับอยู่ที่โซฟา เจ้าของห้องไม่อยู่เพราะออกไปกันหมดส่วนท่านเทพเขาเองก็ออกไปพร้อมคนทั้งหมด...ไม่ใช่เหรอทบทวนภาพความทรงจำไม่ปะติดปะต่อ จำได้รางๆ ว่าวันนั้นรู้สึกหนาวและโซฟาก็นอนไม่สบายนัก อาจเพราะเข้าใจว่าเป็นอพาร์ทเม้นของตัวเอง ดังนั้น...จึงลุกขึ้นแล้วเปิดประตูห้องนอนก่อนทิ้งตัวลงนอนทันทีที่เห็นเตียงนอนหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ มารู้ตัวอีกทีก็เพราะเตียงด้านหนึ่งยวบลง เสียงแผ่วๆ กระซิบน่ารำคาญอยู่ข้างหู พร้อมกันนั้นก็มีบางอย่างไต่ตามผิวเนื้อจวินเล่อคว้าหมับแล้วรั้งเจ้าคนน่ารำคาญนั้นลงมา...กอด!!!“ยะ...แย่แล้ว” หญิงสาวกุมขมับเพราะภาพที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำภาพใบหน้าหล่อเหลาที่เลิกคิ้วมอง กลิ่นแอลกอฮอล์ซึ่งคละคลุ้งระหว่างคนทั้งสอง ยากจะแยกแยะว่ามาจากใคร จวินเล่อกะพริบตามองท่านเทพ ในใจคิดว่าวันนี้ทำไมฝันดี“ท่านเทพ? ทำไมพาตัวเองมาส่งถึงเตียงละ?”ไม่พูดเปล่ายั

ความลับ...เรื่องในวันนั้นยังคงถูกเก็บเป็นความลับ จวินเล่อไม่ได้บอกใคร เพราะบอกไปใครละจะเชื่อ ให้บอกคนอื่นว่าเธอได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งของคณะ ยังน่าเชื่อถือกว่าบอกว่าคืนนั้นเธอลงมือ... หมายถึงเธอล่วงเกินเอาเปรียบท่านเทพเฟิ่งเทียบกันแล้วเรื่องแรกคงจะมีคนเชื่อมากกว่าเสียอีก ถึงอย่างนั้นพวงกุญแจตุ๊กตาหมีสวมเสื้อสีดำตัวนั้น ตลอดมาหญิงสาวก็ยังคงเก็บรักษาเอาไว้เป็นอย่างดีพริบตาเดียวจวินเล่อก็พบว่าตัวเองกำลังเดินตามหลังท่านเทพแห่งเจียงซูลงมายังซุปเปอร์ซึ่งเปิดยี่สิบสี่ชั่วโมง แม้ยังไม่เข้าใจอะไรหลายๆ อย่าง แต่เมื่อท่านเทพเอ่ยปากว่าหิว หญิงสาวยังจะกล้าขัดได้ยังไงมองดูคนที่ยังคงสวมกางเกงสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาว แม้ตัวเสื้อยับยุ่งไปบ้าง ถึงอย่างนั้นแผ่นหลังของเขาก็ยังน่ามองอยู่เสมอไม่เปลี่ยน“เล่อเล่อ หาเศษเหรียญอยู่หรือไง เดินเร็วๆ หน่อย ดึกแล้วนะ”“ก็รู้นี่ว่าดึก ยังมาก่อกวนคนอื่น”จวินเล่อพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ยังก้าวเร็วๆ เข้าไปเดินข้างเฟิ่งหราน มองดูเขาเลือกของกินง่ายๆ ลงตะกร้าจากนั้นเดินไปจ่ายเงิน หญิงสาวได้แต่เดินตามต้อยๆ ไม่เข้าใจว่ามากับเขาทำไม ไม่หิวทั้งยังอยากนอนต่อมากกว่า ถึงอย

“ถ้าเธออยากย้ายมาอยู่ข้างนอก พี่พอจะมีแมนชั่นดีๆ แนะนำให้ วิวดี รถไม่ติดมาก แถมคนขับรถรับส่งด้วย”จวินเล่อหรี่ตามองเขาด้วยความสงสัย “ตกลงพี่มาที่นี่เพราะมาเป็นที่ปรึกษา อาจารย์แนะแนว หรือมาคิดบัญชีกับฉันที่เคย...”นึกขึ้นได้ก็แทบจะกัดลิ้นตัวเอง จวินเล่อประหม่าจนเหงื่อซึมเฟิ่งหรานหัวเราะออกมาพร้อมกรอกเบียร์กระป๋องที่สองเข้าปาก เขาวางมันลงและเปิดกระป๋องที่สาม “ใจเย็นจริงๆ ตอนมาถึงคิดว่าเธอจะคาดคั้นถาม ไปๆมาๆ เธอกลับใจเย็นกว่าพี่ เพิ่งมาถามเอาป่านนี้” เขาถอนหายใจ“แล้วถ้าฉันคาดคั้น พี่จะรีบบอกหรือไงคะ”เขาส่ายหน้าด้วยรอยยิ้ม “พี่เองก็ต้องการเวลาทำใจ ไม่รู้หรือไงว่ามันไม่ได้ง่ายสำหรับพี่เหมือนกัน” เขายกเบียร์ขึ้นดื่มอีกครั้งมองดูเขากรอกเบียร์กระป๋องที่สามอย่างเอาเป็นเอาตาย จวินเล่อเริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมาแล้วจริงๆ ในอดีตรู้ว่าเขาคอแข็ง แต่เห็นเขาตั้งใจดื่มเบียร์อย่างนี้แล้วบอกตรงๆ ว่าไม่สบายใจเอาเสียเลยหญิงสาวลุกขึ้นก้าวเข้าไปหมายแย่งกระป๋องเบียร์ แต่มือยังไม่ทันได้แตะตัวเขา ร่างทั้งร่างก็ถูกเขาคว้าเอาไว้ แรงผลักอย่างปุบปับทำให้หงายหลังล้มลงไปนอนแผ่นบนโซฟาตัวยาวจวินเล่ออุทานด้วยความตกใจ

“เล่อเล่อ เด็กคนนี้นี่” มองดูแม่ของจวินเล่อทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกเขาได้แต่รู้สึกขบขัน“เอาไว้โตขึ้นกว่านี้ค่อยพูดถึงเรื่องแต่งงาน กลับห้องไปก่อนนะ นอนพัก แป๊บๆ ก็โตแล้ว” เฟิ่งหรานหันไปมองคุณแม่ของจวินเล่อ “ขอบคุณนะครับที่ปล่อยเล่อเล่อมาหาผม”ประโยคนั้นทำให้ทุกคนในที่นั้นเข้าใจได้เป็นอย่างดี ดังนั้นทุกคนจึงได้แต่ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เฟิ่งหรานเองก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะสิ้นหวังถึงขั้นนั้น เขาทั้งกลัว หดหู่ สิ้นหวัง รวมไปถึงท้อแท้จนไม่รู้จะมีชีวิตอยู่เพื่อใครมองดูเด็กหญิงที่กำลังเดินจากไป แต่ใบหน้ายิ้มแย้มกลับยังหันมามองเขาเป็นระยะ หัวใจของเขาคล้ายมีความหวังขึ้นมา บางอย่างที่ค่อยๆ เติมเต็มให้ชีวิตของเขาไม่ให้เดียวดายจนเกินไปเขาไปมาหาสู่กับครอบครัวตระกูลจวิน ใช้ความรู้สึกผิดของคนเหล่านั้น เติมเต็มความเหงาในใจให้กลับมายืนหยัด ใช้รอยยิ้มสดใสของจวินเล่อนำทางสู่ชีวิตที่เคยมืดมนกระทั่งเมื่ออีกฝ่ายอายุได้เจ็ดขวบ เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เรื่องที่มีเขาเป็นตัวแปรสำคัญทำให้ความกังวลของครอบครัวตระกูลจวินปะทุจวินเซียว พ่อของจวินเล่อทำให้เขาตระหนักว่าตัวเขาไม่อาจผูกมัดจวินเล่อเอาไว้คนเดียว เ

“อา...” จวินเล่อเริ่มถูกล่อลวงด้วยจังหวะอันเร่าร้อน มือที่เคยผลักไสกลับเริ่มอ่อนแรงอารมณ์พร่าเลือนถูกปลุกเร้าด้วยความกระสันเสียว จุดประสานถูกเขาแทรกลึก ร่างทั้งร่างโยกคลอนจากความต้องการส่วนลึกที่เขาเพียรเรียกร้องความเจ็บปวดเริ่มถดถอย หลงเหลือเพียงความซาบซ่านที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วกายสาว ส่วนล่างวูบวาบเรียกร้องมากขึ้นๆ กระทั่งเอวอ่อนเริ่มขยับตอบรับจังหวะดุดัน“เล่อเล่อ อา...ไม่ไหวแล้ว”เฟิ่งหรานหยัดกายขึ้นสบตากับหญิงสาว เขาจุมพิตเรียกร้องให้หญิงสาวตอบสนองมันได้ผลในขณะที่เขากดเอวสอบเกร็งค้าง ท่อนขาเพรียวกลับสอดรัดกับท่อนขาของเขา พร้อมกันนั้นก็เกี่ยวกระหวัดปลายลิ้นของเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆเฟิ่งหรานหมดสิ้นทุกการยับยั้งชั่งใจ เขาคำรามออกมาพร้อมกับถาโถมหนักหน่วง ปลดปล่อยทุกๆ ความปรารถนาและความโหยหาออกมา สองแขนโอบกอดหญิงสาว เอวสอบกดตรึงครั้งแล้วครั้งเล่าจังหวะโยกคลอนยิ่งมาก็ยิ่งหนักหน่วง กระทั่งหัวเตียงกระแทกกับผนัง ส่วนล่างกระทั้นกระทบ ส่วนบนถูกเขารุกเร้าจวินเล่อครวญครางเสียงเบาแต่สองมือกลับไขว่คว้า ขณะที่คิดว่าเขากำลังบดขยี้ทุกๆ ความต้องการ เฟิ่งหรานกลับเปลี่ยนจังหวะให้ช้าลงดวงตาคมเข้ม