Semua Bab In the Garden of Secrets ปรารถนาเร้นรัก: Bab 71 - Bab 80

รุ่งเช้าวันถัดมาเฟิ่งหรานช่วยจวินเล่อเก็บของที่เหลือลงกล่องจนเสร็จ หญิงสาวเพิ่งรู้ว่าเฟิ่งหรานขับรถมาเอง ทั้งยังจอดเอาไว้ที่ชั้นล่างของอพาร์ทเม้นเงยหน้าขึ้นมองสถานที่ซึ่งอยู่มาหลายปีจนเรียนจบ จวินเล่อรู้สึกเศร้าเล็กน้อย แต่ยังไงการกลับบ้านก็ย่อมทำให้รู้สึกดีกว่า ดังนั้นจึงขึ้นรถไปด้วยรอยยิ้มจากเจียงซูขับรถถึงเซี่ยงไฮ้อย่างมากก็ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงครึ่ง หากรถไม่ติดก็ไปถึงได้ในเวลาเพียงสองชั่วโมง แต่ครั้งนี้เฟิ่งหรานอ้อยอิ่งอยู่นาน ทั้งยังแวะจอดซื้อของกินเล่นไปตลอดทาง ทำให้ในที่สุดสามชั่วโมงทั้งสองก็มาถึงเขตฉิงผู่เฟิ่งหรานจอดรถหน้าประตูบ้านหลังใหญ่ ถนนเซียหยางทั้งแถบล้วนมีบ้านหลังใหญ่ที่มีกำแพงสูงล้อมรอบ บ่งบอกฐานะที่ไม่ธรรมดาของคนที่อาศัยในละแวกนี้จวินเล่อมองเลยไปยังกำแพงซึ่งสีแตกต่างกันลึกเข้าไปในซอย บ้านของเฟิ่งหรานเลยเข้าไปอีกสามหลัง อีกทั้งยังร่ำลือกันว่าตระกูลเฟิ่งอาจจะเป็นเชื้อสายขุนนางเก่าตั้งแต่ราชวงศ์ชิงมองดูใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเรียบเฉย เขายังไม่มีท่าทีว่าจะลงรถ หญิงสาวก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ในใจหวั่นๆ ว่าเขาจะมัดมือชกให้เธอพาเข้าบ้าน“พี่คะ ตระกูลเฟิ่งนี่เป็นเช

“จริงเหรอคะ”คุณนายจวินพยักหน้า “ลูกของแม่เป็นคนจิตใจดี แม่มั่นใจว่าลูกของแม่มีดีมากพอ และเขาเองก็คงมองเห็น ก็อย่างที่เขาบอก เขาอาจให้โอกาสลูกได้ตัดสินใจเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่ลูกดัน...เฮ้อ ลูกแม่ดันกินตับเขาไปแล้วจะทำไงดีละนอกจากรับผิดชอบเขา”“แม่! หนูไม่ได้ตั้งใจเสียหน่อย อีกอย่างแม่อย่าให้ความหล่อของเขาหลอกตา แล้วแกล้งทำเป็นลืมว่าหนูเป็นผู้หญิงแล้วเขาเป็นผู้ชายสิคะ รับผิดชอบอะไรกัน”“โทษทีจ้ะ แต่แม่ยอมรับนะว่าเขาหล่อ ประกายนี่เจิดจ้ามาตั้งแต่อายุได้สิบขวบแล้ว”ดูเหมือนคุณนายจวินจะถูกใจว่าที่ลูกเขยคนนี้เอามากๆ เลย “แม่ชอบเขามากเหรอคะ”“แน่ละสิ ลูกไม่รู้หรือไงว่าเฟิ่งหรานทั้งหล่อและรวย คนแถวนี้ไม่ว่าเด็กหรือคนแก่ต่างก็อยากข้องแวะกับเขา อยากได้เขามาเป็นเขยทั้งนั้น”“ขนาดนั้นเชียว?”“รู้มั้ยว่าข้อดีที่สุดของเขาคืออะไร”“อะไรคะ”“เขาเป็นคนที่มีจิตใจมั่นคงคนหนึ่ง”“เอ๋” เห็นท่าทีงุนงงของลูกสาว คุณนายจวินไม่ได้ขยายความแค่ยิ้มและลูบศีรษะจวินเล่อ“วันข้างหน้าลูกจะรู้ได้เอง”หลังพูดคุยกับจวินเล่ออยู่นาน คุณนายจวินก็เดินออกไปจากห้อง แต่ทันทีที่ปิดประตูและหมุนตัวไปด้านหลัง นางก็พบวาสามียืนรออย

จวินเล่ออดที่จะเขินขึ้นมาไม่ได้เมื่อได้ยิน ถึงตอนนี้ยืนมองหน้าบริษัทของเฟิ่งหราน เธอเองก็ยังได้ยินประโยคนั้นของเขาชัดเจน“จวินเล่อ?”เสียงของชางเยว่ทำเอาจวินเล่อสะดุ้ง “รุ่นพี่ สวัสดีค่ะ” หญิงสาวค้อมศีรษะทักทายเขา“มาทำอะไรแถวนี้ หรือมาหาลูกพี่เฟิ่ง”สะดุ้งครั้งที่สองก็เพราะดูเหมือนเพื่อนสนิทของเขาเองก็คงรู้ว่าเธอกับเขาคบกันแล้ว“มากับพี่สิ พี่พาเข้าไปเอง มายืนทำอะไรตรงนี้ ยังคิดเลยว่ากลับมาเซี่ยงไฮ้หลายวันลูกพี่เฟิ่งของเราไม่พามาเปิดตัวเลย”“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมาสัมภาษณ์งานแถวนี้กำลังจะกลับแล้ว”“สัมภาษณ์งาน?” ชางเยว่ตาเหลือก “ทำไมไม่มาทำที่นี่ละ ไหนลูกพี่เฟิ่งบอกว่าจะแต่ง...เอ่อ หมายถึงเขาเคยพูดว่าเธออาจจะมาทำงานที่นี่”“ฉันอยากลองหาประสบการณ์การทำงานที่อื่นก่อนจะรับช่วงต่อบริษัทจากคุณพ่อ แต่ให้มาที่นี่คงไม่ดีเท่าไหร่”“ทำไมละ! มาสิ ที่นี่ก็ดีออก บอกตรงๆ นะ เธอมาบรรยากาศอาจดีขึ้นหน่อย เธอรู้มั้ยลูกพี่เฟิ่งทำงานจริงจังแค่ไหน พนักงานงี้กลัวหน้าน้ำแข็งจนแทบไม่กล้ากระดิกตัวกันอยู่แล้ว”“ก็ท่านเทพนี่คะ” จวินเล่อหัวเราะ“ก็จริงของเธอ” ชางเยว่เห็นด้วย“อาเยว่ มาแล้วทำไมไม่เข้าข้างใน นั่น

จวินเล่อมองสำรวจประตูทั้งหลายอย่างอยากรู้อยากเห็น “ห้องพี่ห้องไหนคะ”“นั่นไง อยากเข้าไปดูหรือเปล่า”หญิงสาวมองเขา “คิดว่าไม่กล้าหรือไง”เขาหัวเราะ “มาเถอะ พี่สัญญาว่าจะไม่ตะโกนถ้าเธอลวนลาม”จวินเล่อค้อนเขาแต่ก็ยอมเดินตามไปโดยดี มั่นใจว่าเขาไม่ทำอะไรแน่ๆ เว้นแต่เธอจะอดใจไม่ได้เป็นฝ่ายกระโจนเข้าหาเขาก่อนน่ะนะห้องนอนขนาดใหญ่โทนขาวดำ แบ่งโซนชัดเจนและเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน ทำให้จวินเล่อสูดปาก เดินดูรอบห้องสองรอบหญิงสาวได้แต่มองเขาด้วยความนับถือ“ยกนิ้วให้เลย เรียบร้อยกว่าห้องฉันอีก” ถึงจะเป็นเพราะเขามีป้าหลี่คอยช่วยดูแลทุกอย่างก็เถอะ“ความจริงก่อนหน้าไม่ค่อยได้มานอนที่บ้านหรอก พี่มีแมนชั่นใกล้ออฟฟิศกว่า ส่วนใหญ่จะไปค้างที่นั่น”“เอ๋”“เคยบอกแล้วนี่ว่าถ้าอยากพักข้างนอกพี่มีที่ดีๆ แนะนำให้”“อ๋อ” ดูเหมือนเขาจะเคยพูดจริงๆ แต่เพราะคิดว่าเขามีนัยยะแฝงเบื้องหลังความใจดี ดังนั้นจวินเล่อจึงทำเป็นไม่ได้ยินตอนที่กำลังกวาดสายตาไปรอบๆ กรอบรูปสองอันกลับสะดุดสายตาหญิงสาวทันทีรูปแรกเป็นรูปครอบครัวรูปที่สองเป็นรูปของเธอตอนเด็กๆ สวมชุดกระโปรงสีฟ้า ยืนเคียงคู่กับเด็กหนุ่มคนหนึ่งซึ่งใบหน้าคุ้นเคยเฟิ่งหราน

จวินเล่อได้งานทำแล้วหลังจากตระเวนสัมภาษณ์งานอยู่แค่สองอาทิตย์ เป็นบริษัทที่อยู่ห่างจากแอลแอลกรุ๊ปเพียงสองตึก เรื่องนี้หญิงสาวเค้นถามเฟิ่งหรานแล้ว กระทั่งมั่นใจว่าเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการได้งานใกล้กับเขาแต่อย่างใด นี่คือความบังเอิญและความโชคดีล้วนๆเฟิ่งหรานขับรถมาส่งหญิงสาวถึงหน้าตึก ย้ำเรื่องสุดสัปดาห์นี้หญิงสาวต้องไปเข้ารับการตรวจกับจิตแพทย์ผู้ชำนาญการ เกี่ยวกับภาพความทรงจำที่ไม่ปะติดปะต่อเหล่านั้น ซึ่งหลังๆ มานี้จวินเล่อมักจะฝันร้ายอยู่บ่อยครั้ง“พี่รับรองว่าไม่มีอะไรน่ากลัว พี่รู้จักหมอคนนี้เป็นอย่างดี พี่จะอยู่เป็นเพื่อนเอง ไม่ต้องคิดมากนะ”“ฉันรู้แล้วค่ะ ฉันไปทำงานก่อน เจอกันตอนเย็นนะคะ” หญิงสาวเอนตัวแตะริมฝีปากกับข้างแก้มเขา “ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”เฟิ่งหรานมองตามหญิงสาวที่เดินลงจากรถและเดินเข้าตึกไปเงียบๆ กระทั่งเห็นว่าหญิงสาวเข้าไปในตึกเขาจึงออกรถ กลับรถและวนกลับเข้าออฟฟิศของตัวเองชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลยว่าด้านหลังมีรถยนต์คันหนึ่งกำลังขับตามไปห่างๆ แต่เมื่อเห็นแล้วว่าเขาไม่ได้ไปไหนต่อ คนขับก็เลี้ยวจอดไกลจากหน้าออฟฟิศแอลแอลกรุ๊ป“คุณนายจะเข้าไปทักทายคุณชายหรือเปล่าครับ”“ไม่ต้อง