Todos los capítulos de องค์หญิงพลิกชะตา: Capítulo 31 - Capítulo 40

ในขณะที่วังหลวงกำลังวุ่นวายกับการสืบหาตัวคนร้าย ลู่เสียนก็ไม่ได้นิ่งนอนใจแอบสอบถามนางกำนัลใกล้ตัวว่ามีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่ หากมีให้รีบแจ้งทันทีเพื่อเป็นการช่วยหมิงอ๋องอีกทาง เพราะเขาก็ได้ร่วมทำงานใหญ่ครั้งนี้ด้วยไทยเฮาฟื้นขึ้นมาสร้างความดีใจกับทุกคนเป็นอย่างยิ่ง ไทเฮาเรียกหาลู่เสียนแต่ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบ ทำให้ไม่พอพระทัยอย่างมาก"ข้าอยากเจอนางไม่ได้หรือ""เป็นคำสั่งของฮ่องเต้เพคะ นางกำลังเป็นผู้ต้องสงสัย"นางกำนัลรายงานตามที่ฮ่องเต้สั่งไว้ ไทเฮาสบถออกมาหน้าตาบึ้งตึงไม่สบอารมณ์ไล่นางกำลังออกไปจนหมด"สงสัยบ้าบออะไรกัน ทำไมพวกเขาไม่มาถามข้าบ้าง"ไทเฮานอนพักผ่อนอยู่ในตำหนัก ฮ่องเต้ได้เข้ามาเยี่ยมเพียงลำพังเพราะต้องการพูดคุยกับไทเฮาถึงบางอย่าง"เสด็จแม่ดีขึ้นบ้างหรือไม่พะยะค่ะ"ฮ่องเต้นั่งลงข้างเตียงบรรทมถามไถ่ แววตาเป็นกังวล ไทเฮาลืมตาขึ้นช้าๆ มองฮ่องเต้แววตาสงบนิ่ง"ข้าไม่เป็นอะไร ขอบใจที่เจ้ายังอุตส่าห์นึกถึงคนแก่ไร้ค่า"น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจเหมือนถูกลืมเปล่งออกมาเบาๆ"โธ่ ไม่ใช่อย่างนั้นพะยะค่ะ กระหม่อมเป็นห่วงเสด็จแม่ที่สุด"ฮ่องเต้เอ่ยขึ้น มือแข็งแรงจับมือไทเฮาเอาไว้"กระหม่อม

ณ เมืองเว่ยฮ่องเต้กำลังคิดการใหญ่ เขามีแผนยึดเมืองต้าเทียนขยายอำนาจตัวเองให้ยิ่งใหญ่ ลู่เหว่ยกระหยิ่มใจเพียงนึกถึงการได้ครอบครองต้าเทียน เขาแอบซ่องสุมกองทหารไว้ สองมุมเมืองของต้าเทียมโดยร่วมมือกับคนในที่ต้องการเป็นใหญ่เพื่อเป็นไส้ศึกให้เขา และคราวนี้เขาจะเรียกตัวลู่เสียนกลับมารับคำสั่งแล้วให้นางทำตามแผนที่เขาวางไว้ให้ ซึ่งหมากตัวสำคัญอยู่ที่ลู่เสียน แต่เขาก็มีแผนสำรองให้นางหากทำไม่สำเร็จฮ่องเต้ได้เรียกโจวชุนอี้เข้ามาหารือ ซึ่งบัดนี้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเป็นแม่ทัพใหญ่จากผลงานการตีเมืองขึ้นเมื่อไม่นานมานี้"ขั้นตอนต่อไปเราจะยึดต้าเทียน คอยวางแผนการให้ดี"ฮ่องเต้กล่าวถึงเป้าหมายใหม่ที่โจวชุนอี้ไม่เคยรู้มาก่อน เขานึกสงสัยว่าลู่เสียนก็อยู่ที่ต้าเทียนแล้วฮ่องเต้ไม่นึกเป็นห่วงนางบ้างเลยหรือ"องค์หญิงล่ะพะยะค่ะ" โจวชุนอี้เอ่ยถามขึ้นเพราะถึงอย่างไรนางก็เป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียวในต่างเมือง ฮ่องเต้ยิ้มเหยียดมุมปากตรัสขึ้นไม่แยแส"ช่างนางปะไร เจ้าไม่ดีใจหรอกรึหากเราจะได้ครอบครองต้าเทียนเอาไว้ในกำมือ อย่าลืมว่าเมืองต้าเทียนมีเมืองต้าเหลียงพ่วงมาด้วย หึหึ"ฮ่องเต้ลู่เหว่ยแค่นหัวเราะในลำคอ เขาคิดตี

การกลับมาแคว้นต้าเทียนในครั้งนี้ของลู่เสียนเหมือนจะมีเหตุการณ์แปลกๆ อยู่บ้าง แต่ยังคงไม่มีสิ่งใดร้ายแรงหรือกระทบกับใคร นางยังใช้ชีวิตตามปกติอย่างเงียบสงบ ถึงแม้จะไว้ใจใครยังไม่ได้ ลู่เสียนคิดอยู่หลายรอบว่าจะปรึกษาหมิงอ๋องดีหรือไม่ ใจหนึ่งเกรงว่าเขาจะระแวงนาง อีกใจหนึ่งนางอยากมีคู่คิดเพื่อแก้ปัญหาและแล้วลู่เสียนก็ตัดสินใจเข้าพบกับหมิงอ๋องในที่สุด เพราะเขาคือคนเดียวที่น่าจะไว้ใจได้ เขาไม่ทำร้ายนางอย่างแน่นอน หมิงอ๋องกำลังทำงานอยู่ในห้องเห็นลู่เสียนเข้าพบด้วยใบหน้าขรึมลงกว่าที่เคย ทำให้เขาอดแปลกใจไม่ได้ นางปิดประตูและหน้าต่างเอาไว้มิดชิด สำรวจช่องโหว่จนแน่ใจแล้วจึงเดินเข้าไปหาเขา ชายหนุ่มจับจ้องหญิงสาวอย่างตั้งใจมากขึ้นที่อยู่ๆ นางก็มีพฤติกรรมแปลกไป"เจ้าคงมีเรื่องสำคัญมากถึงขนาดปิดห้องหับมิดชิดเช่นนี้" เขาพูดหยอกล้อเผื่อจะช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดลงได้บ้าง ลู่เสียนยิ้มบางๆ ดูสิหน้าค่อนข้างมีความกังวลอยู่ไม่น้อย"ไม่ต้องห่วง ห้องส่วนตัวของข้าใช้วัสดุอย่างดี สามารถเก็บความลับได้เยี่ยม"เขาเอ่ยยิ้มๆ เหมือนรู้ว่านางกำลังจะพูดบางอย่าง"หม่อมฉันมีเรื่องปรึกษาเพคะ"นางพูดขึ้นไม่ค่อยมั่นใจนัก

เหอหลีเจี๋ยและไป๋ซิงมาพบกันตามที่นัดเอาไว้ที่จวรของเขา หญิงสาวย่อตัวทำความเคารพผู้อาวุโสอย่างนอบน้อม"ไม่ต้องมากพิธีหรอก นั่งเถิด"เขาเชิญสาวน้อยนั่งลงไม่ได้รีบร้อน แต่หญิงสาวกลับร้อนใจแทนทุกเรื่องที่ต้องรับฟัง ทั้งตื่นเต้นและอยากรู้"ท่านลุงมีธุระจะพูดกับข้า เป็นเรื่องอะไรกันเจ้าคะ""เหอะๆ เจ้าช่างเจรจานัก เหตุใดหมิงอ๋องถึงไม่มองเจ้าเลย"เหอหลีเจี๋ยพูดเสียงเรียบทำให้ไป๋ซิงหน้าสลดลง นางซึมลงเล็กน้อยก้มหน้านิ่ง เขารู้ตัวว่าพูดกระทบจิตใจนางจึงรีบแก้เก้อ"เอ่อ ..ข้าหมายถึง หมิงอ๋องตาไม่ถึงมากกว่า ฉะนั้นเจ้าลองเปลี่ยนเป้าหมายเถิดข้าพอจะช่วยให้เจ้าสมหวังได้ คิดดูซิระหว่างอัครมเหสีขององค์ไท่จื่อที่ต่อไปจะต้องขึ้นครองราชย์ เทียบกันกับสนมเอกของหมิงอ๋อง เจ้าคงคิดได้ว่าสิ่งไหนน่าชื่นชมมากกว่ากัน ไหนๆ เจ้าก็ต้องการอยู่ข้างกายราชวงศ์แล้วก็ควรเลือกให้ดีที่สุด เจ้าเองก็มีชาติตระกูลที่สูงส่ง จะยอมลดตัวเองเป็นเพียงสนมเอกที่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะไขว่คว้าตำแหน่งนั้นมาได้ หมิงอ๋องก็ไม่ใช่คนที่ควบคุมได้ง่ายเสียด้วย สู้ปรนนิบัติไท่จื่อให้ดีหน่อย ช่วยรับฟังพระองค์อย่างเข้าใจ เป็นผู้ตามที่ดี เท่านี้เจ้าก็ไม่ต

โจวชุนอี้มาพบเยี่ยเฟยหรงอีกครั้ง ใบหน้าคมสันดูเป็นกังวล แววตาฉายแววความอึดอัดได้ชัดเจน สีหน้าเขาเคร่งเครียดกว่าปกติลงไปมาก เยี่ยเฟยหรงรู้ดีว่าโจวชุนอี้คงมีเรื่องหนักใจไม่น้อย นั่นยิ่งทำให้เยี่ยเฟยหรงอยากรู้มากขึ้น"สหายของข้ามีเรื่องใดไม่สบายใจถึงได้หน้าตาบึ้งตึงขนาดนี้"เขาช่วยผ่อนคลายให้สหายรักอารมณ์ดีขึ้นทว่ากลับไม่เป็นผลแต่อย่างใด เยี่ยเฟยหรงกลอกตาไปมายกชาขึ้นจิบเงียบๆ ไม่พูดสิ่งใดต่อ"หากข้ามีข้อเสนอบางอย่าง เจ้าจะช่วยได้หรือไม่"โจวชุนอี้เอ่ยขึ้นน้ำเสียงจริงจัง ใบหน้าของเขาขรึมลงยิ่งกว่าเดิมเล็กน้อย เยี่ยเฟยหรงเลิกคิ้ว ยกยิ้มมุมปากพร้อมพยักหน้าช้าๆ"ข้ายินดี เจ้าว่ามาได้เลยสหายรัก"เขาตอบโดยไม่ลังเล โจวชุนอี้หรี่ตาลงเล็กน้อย ยื่นหน้าเข้าใกล้เยี่ยเฟยหรงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมเพื่อความแน่ใจ"เจ้าแน่ใจนะ"เยี่ยเฟยหรงสบตาสหายรักแน่นิ่ง เรื่องนี้มันต้องสำคัญมากแน่ โจวชุนอี้ถึงได้มีปฏิกิริยาเช่นนี้"หากเจ้าต้องการ มีเรื่องใดบ้างที่ข้าจะไม่ช่วย"เขาพูดขึ้น ลงน้ำหนักทุกคำพูดอย่างหนักแน่น ให้ความมั่นใจอีกครั้ง โจวชุนอี้เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงแจ่มชัด"ไม่ต้องห่วงเรื่องใด ครั้