Alle Kapitel von มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง: Kapitel 11 – Kapitel 20

สองแม่ลูกเดินมาหน้าหมู่บ้านพร้อมกับถุงผ้าที่นางถือแขวนบ่ามาด้วย  นางจับมือบุตรชายเดินไปหาสืออี้รออยู่ก่อนหน้านั้นแล้ว นางไม่รีรอต่อไปรีบบอกให้ชายหนุ่มพาพวกนางเดินทางเข้าเมืองทันทีใช้เวลาเดินเท้าเกือบหลายชั่วยามกว่าจะมาถึงเมืองใหญ่นางก็ตรงไปร้านเสื้อผ้า และเครื่องประดับที่นางเคยซื้อนำไปขายคืนให้เถ้าแก่ ไม่คิดอายต่อสายตาของผู้คนที่กำลัง หัวเราะนาง นำไปพูดคุยเป็นเรื่องสนุก ว่านางเป็นเพียงคุณหนูตกอับตอนนี้นางหวังเพียงเงินที่ได้จากการนำเสื้อผ้า เครื่องประดับพวกนี้มาขายคืนเท่านั้น โชคดีที่สวรรค์ไม่ทอดทิ้ง ให้นางจำรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้ได้พอเจ้าของร้านได้เห็นนาง ก็เยาะหยันในลำคอ ไม่คิดว่านางจะตกอับถึงขั้นนำเสื้อผ้า เครื่องประดับพวกนี้มาขายคืนแลกเงินเสียแล้ว ครั้งก่อนนางชอบกดขี่ ข่มเหงผู้คน ไม่พอใจก็ฉีกเสื้อผ้าพวกนั้นทิ้ง ทำตัวน่าหมั่นไส้ วันนี้นับว่าเป็นบุญตานักที่ได้เห็นสตรีผู้นี้แต่งตัวดูไม่ต่างจากขอทานผู้หนึ่งหญิงสาวดีดลูกคิด คิดคำนวณของที่นางนำมาขายคืนรวดเร็ว“ทั้งหมดนี้ข้าให้เจ้าแค่ 1 ตำลึงเงิน”นางมองของทุกอย่างที่นำมาขายในวันนี้ด้

สองข้างทางดูแปลกตาไปหมด เสียวเป่าวิ่งตามซาลาเปาที่ท่านแม่ซื้อให้เผลอถูกชนเข้า จนตกกลิ้งไปตามพื้นถนนด้วย เขาเดินตามไม่ทันระวังมองทางไปชนกับบางอย่างเข้า ร่างเด็กน้อยล้มลงกระแทกพื้น หัวเข่าของเขาเกิดรอยถลอกเลือดซึมออกมา             “โอ๊ย…”  เขาร้องเจ็บ นั่งดูบาดแผล หากมารดาเห็นเข้า ต้องตำหนิเขาแน่ๆ            “ท่านแม่ทัพ!”ผู้ติดตามอยู่เบื้องหลังชักกระบี่ขึ้นจะไปปกป้อง กลับถูกมือของซ่งหานซั่วห้ามปรามรั้งไว้ก่อน            “อย่าวู่วาม” เขาเปรยเสียงเรียบ ก้มใบหน้าลงครึ่งหนึ่งเหลือบมองเด็กน้อยเดินไม่ทันระวัง ไม่รู้ว่าเป็นบุตรชายบ้านใดถึงปล่อยให้มาเกะกะขวางทางเดินอยู่ตรงนี้ “เกิดเป็นบุรุษไม่ควรร้องไห้ รู้ใช่หรือไม่ว่าช่างไร้ค่า”            เสียวเป่าขยี้ดวงตาที่แดงก่ำ สะอึกสะอื้น ข่มน้ำตาลง พยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้นเดินกะเผลกๆ

"เจ้าค่ะ"จะว่าไปในตอนนี้นางนั้นก็เริ่มคุ้นชินกับโลกใบใหม่นี้แล้วเสียด้วยซ้ำ ชาติก่อนมัวแต่บ้าบิ่นทำงานไม่ได้พักผ่อน ในตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว นางมีครอบครัว และคนที่นางนั้นอยากดูแลปกป้อง นับจากนี้ต่อไปทุกอย่างต้องดีขึ้น            “ท่านพ่อ…ท่านว่าตรงนี้ข้าจะปลูกผัก…ส่วนฝั่งนี้ไว้เลี้ยงสัตว์ ท่านคิดเห็นเช่นไร”            ชายชราเดินมามองพื้นที่ ที่บุตรสาวได้เลือกไว้ ไม่ผิด…ตรงนี้เหมาะสะดวกแก่การใช้สอย“ดี…เช่นนั้นข้าจะช่วยเจ้าอีกแรงหนึ่งแล้วกัน รอข้าตรงนี้ประเดี๋ยว ข้าจะไปหาอุปกรณ์มาเพิ่ม”            “เจ้าค่ะท่านพ่อ….” นางหันหน้าหันหลังมองหาบุตรชายของนางไม่รู้ว่าตอนนี้ไปอยู่ที่ใดแล้ว “ท่านพ่อเห็นเสียวเป่าไหมเจ้าคะ”            “อ้อ…เจ้าไม่ต้องห่วง ตอนนี้เขาน่าจะยังไม่ตื่น…เดี๋ยวข้าจะให้แม่เจ้าไปดูสักหน่อย แล้วตื่นแล้วค่อยใ

ลมหายใจที่กำลังสิ้นไปได้ในทุกวินาที นางส่ายศีรษะปัดความคิดเหล่านี้ทิ้งเมื่อรู้ตัวว่าตนเองกำลังจะจมไม่ได้…นางยังตายตอนนี้ไม่ได้ นางยังมีบุตรชายที่รอนางอยู่ นางใช้เรี่ยวแรงที่มีนี้แหวกว่ายน้ำขึ้นไปหอบหายใจข้างบน จวบจนได้ยินเสียงทหารเรียกชื่อหาบุรุษผู้นั้นที่เข้ามาช่วยชีวิตนางไว้ไม่ใช่หรือนางหันกลับไป มองหาร่างของเขาในแม่น้ำ สูดลมหายใจเข้าปอดกลับลงไปแหวกว่ายหาร่างของเขาในแม่น้ำทันที อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้มีพระคุณของนางฟองอากาศที่ออกมาจากปาก ร่างที่จมดิ่งลงไปใต้ก้นบึ้งแม่น้ำ ภาพตรงหน้าค่อยๆจะหมดไปได้ทุกเมื่อ ภาพแรกที่เขาเห็นกลับเป็นสตรีงั้นหรือ เหตุใดนางผู้นี้ช่างเหมือนใครบางคนที่เขานั้นรู้จักนัก พริบตาข้อมือของเขาถูกดึงฉุดรั้งขึ้นมาผิวน้ำ นางลากเขาขึ้นมานอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นหญ้าอีกฟากฝั่งหนึ่ง หอบหายใจเหนื่อยแฮก เอาแรง บุรุษผู้นี้หนักใช่ย่อย เขาเป็นบุรุษเสียเปล่า ว่ายน้ำไม่เป็นงั้นหรือ“คุณชาย….คุณชายเจ้าคะ”นางลุกขึ้นตบไปที่ใบหน้าเขาเรียกสติเขาให้กลับมา แต่กลับไร้ผลตอบรับ ไม่ใช่ว่าเขาจะตายเพราะช่วยนางหรอกนะแต่งตัวราวท่

ซ่งหานซั่วกลับได้ยินเพียงลูกแมวป่าที่กำลังดุ ท่าทางน่ารักน่าชังเท่านั้น แรงกัด ที่ตบ ต่อย ตี ของเด็กน้อยผู้นี้ กลับให้ความรู้สึกคันยิบๆ ช่างเหมือนเขาตอนเด็กไม่ผิดเพี้ยน….ความคิดนั้นเองทำให้เขานิ่งชะงัก ถลาถอยหลัง ยกมือห้ามปราม ทั้งสองให้ช้าลงก่อน “เดี๋ยว…เจ้าช่วยบอกข้าทีว่าเขาคือลูกของเจ้ากับผู้ใด”เขากำหมัดแน่น เมื่อนึกย้อนไปวันนั้น ในตลาดที่เขาได้พบเจอกับเสียวเป่า แล้วยังมีบุรุษผู้หนึ่งแอบอ้างว่าเด็กผู้นี้เป็นบุตรชายของตน หรือว่านางนั้นแอบแต่งงานใหม่ลับๆ โดยไม่บอกเขากัน ดูคร่าวๆ เด็กผู้นี้คงจะหกปีแล้ว ตรงกับวันที่เขา….นางชะงักเท้ากึก หันใบหน้าเพียงเสี้ยว น้ำเสียงเย็นชา“ท่านแม่ทัพสมควรหรือเจ้าคะ”ซ่งหานซั่วรู้สึกบางอย่างกดทับหัวใจเขาหายใจแทบไม่ออก นางไร้เยื่อใยไม่มีคำอื่นใดนอกจากบอกว่า เขาสมควรแล้วหรือ…ยิ่งสร้างความมั่นใจว่าเด็กคนนั้นต้องเป็นบุตรชายของเขาแน่นอนเขายกมือห้ามเรียกนาง ตอนนี้กลับไร้เงาของนางและบุตรชายยืนอยู่เสียแล้วพร้อมๆ กับทหารที่วิ่งเข้ามา ตามหาตัวเขากันให้วุ่น…“ท่านแม่ทัพ!...ท่านเป็นอะไรหรือไม่”