All Chapters of มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง: Chapter 31 - Chapter 40

ชายหนุ่มไม่กล่าวสิ่งใด ยืดตัวตรงเต็มความสูง หรี่ตาลงมองนางเพียงครึ่ง เค้นเสียง หึ ในลำคอ แม้แต่นางยืนอยู่ใกล้ๆ ยังได้ยินเขาผลักร่างนางออก เดินไปด้านหน้าด้วยท่าทางมั่นคง ไม่ได้สนใจต่อปากต่อคำกับสตรีร้ายกาจเช่นนางต่อไป หากจะต้องพูดทั้งวันเกรงว่าศึกครั้งนี้จะไม่มีทางยุติ ที่เขามาเขาต้องการแค่บุตรชาย "นั่นห้องข้า อย่าเข้าไป" นางกล่าวเสียงเย็น หมุนกายเดินตามเข้าไป "ท่านลุงเหตุใดจึงเข้ามาที่ห้องของท่านแม่ข้า" เสียวเป่ายืนขวางอยู่ด้านหน้าเตียงนอนที่หนานุ่ม จ้องมองผู้มาเยือนในยามค่ำคืน "สืออี้เจ้าเรียกเขาอา กับข้าเจ้าเรียกลุง ย่อมไม่มีสิ่งใดที่ถูกต้องอีก" เขาหรี่ตามองเด็กน้อยตรงหน้าที่กำลังยืนกางแขนเล็ก ใบหน้าบึ้งตึง หึ อย่างไรก็คลับคล้ายคลับคลาเขาเสียทุกอย่าง "ท่านแม่ทัพออกไปจากห้องของข้ากับลูกเสียเถิด นี่มันห้องของข้า ห้องที่พักพิงอาศัยของท่านไม่ใช่ที่นี่" นางรีบก้าวขาไปยืนบดบังด้านหน้าลูกชายราวกับแม่ไก่ต้องการปกป้องลูกไก่ตัวเล็กน้อยนิด "ข้าก็จะปกป้องท่านแม่" อี้เหนียงเอี้ยวใบหน้าด้านข้าง หันไปยิ้มระรื่นให้กับเด็กชายตัวน้อยที่กล้าหาญชาญชั

ความรักที่เพิ่มพูนแม้นางจะมาอยู่ในร่างนี้เพียงไม่นานแต่ความผูกพันทางสายเลือดของเจ้าของร่างและความรักความเอ็นดูที่นางมีต่อเด็กชายตัวน้อยนั้นเพิ่มคุณมากขึ้นเสียจนไม่อาจตัดใจ และมิอาจทนมองเห็นความทุกข์ยากได้อีกแล้ว หากต้องแลกด้วยทุกสิ่งตัวของนางยินดี มิเคยคิดเสียใจภายหลัง ความรู้สึกของคนเป็นแม่นั้นยิ่งใหญ่เสียเกินกว่าจะจินตนาการ เป็นความรักโดยไร้ซึ่งต้องการสิ่งใดตอบแทนคืนมา รักโดยไร้ซึ่งข้อแม้ชีวิตยอมพลีให้ได้"เสียวเป่า เจ้ามาดูนี่สิ ข้าจะสอนวิธีจับปลาใต้น้ำให้เจ้าได้เห็น แม้อีกหน่อยมันจะไร้ซึ่งประโยชน์ต่อตัวเจ้า แต่เพียงสมควรได้รู้ติดตัวไว้เสียนิดหน่อย ยามจวนตัวลำบากเจ้าจะได้แก้ไขได้ทันท่วงที มิอดตายในภายภาคหน้า" เสียงเข้มเรียกสายตาทอประกายของเด็กชายตัวน้อยอย่างทันท่วงที มีหรือที่เด็กผู้ชายในวัยนี้จะมิใคร่เรียนรู้สิ่งแปลกใหม่เพิ่มเติม ยิ่งผู้ที่สั่งสอนเป็นบุรุษชายชาตรียิ่งใหญ่ถึงแม่ทัพผู้ออกรบมานับร้อยครั้ง ย่อมทำให้เด็กชายตัวน้อยนิดวัยหกปีมีความสนใจ ใคร่จะเรียนรู้เพื่อวันข้างหน้าเขานั้นจักเติบใหญ่กลายเป็นบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ปกป้องมารดาได้ซ่งหานซั่วถือไม้ไผ่ที่ถูกมีดเหลาปลายจนแหลมคมพุ่ง

เฉินอี้เหนียงโมโหเกินกว่าจะควบคุมอารมณ์ ตอนนี้นางทั้งโกรธ ทั้งแค้นเคือง อยากเห็นหน้าโจรชั่วผู้นี้ที่คิดมาอุ้มลูกนางหนีหายไป…. นางกระชากดึงผมชายผู้นี้ติดเต็มกำมือ มองใบหน้านี้ชัดๆ ยามที่หันมาจ้องสบตา ซ่งหานซั่ว! นางคิดไว้แล้ว ว่าคนที่คิดกระทำเช่นนี้ขโมยลูกนางไปต้องเป็นเขา ในเมื่อทำทุกวิถีทางไม่ได้ ตอนนี้ถึงขั้นใช้วิธีสกปรกคิดพรากลูกของนางไปเลยหรือ!สายตาเขาดุดันขึงขังน่าเกรงขามกว่าเดิม มือข้างโอบรัดบุตรชายไว้ อีกข้างจับแขนนางดึงออกให้ปล่อยผม สตรีนางนี้ช่างอาจหาญไม่เกรงกลัวตายเกินไปเสียแล้วหากปล่อยตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ลูกน้องเขามาพบเข้า ว่าแม่ทัพยิ่งใหญ่เกรียงไกร ถูกสตรีผู้นี้ถลกผมจนน่าอับอายคงขับขายหน้า น่าดู"นี่ก็เป็นบุตรชายของข้าเช่นกัน""เอาเสียวเป่า บุตรชายของข้าคืนมา" เสียงแหบพร่า ลมหายใจหอบสะท้านจากการวิ่ง เหงื่อซึมไร้ผม ใบหน้าซีดเซียวขาวชุ่มเต็มไปด้วยเหงื่อไคลไหลริน แต่ซ่งหานซั่วกับรู้สึกว่าดูน่าเกรงขามอย่างมิอาจหาคำตอบ ด้วยเหตุใดเขาจึงรู้สึกเช่นนี้ได้นั้น"อี้เหนียง หกปีที่แล้วเจ้าเองไม่ใช่หรือที่ยกเสียวเป่าให้ข้า พอหกปีผ่านไปตอนนี้เจ้ากลับไม่ยอมมอบเขาใ

ยามเหม่า (05:00-06:59)อี้เหนียงลืมตาตื่น ร่างกายอ่อนล้าเหมือนจะเป็นไข้ไอร้อนพวยพุ่งออกจากร่างกาย บาดแผลที่ฝ่าเท้าเหมือนจะระบมบวมเขียวช้ำ นางข่มเสียงเจ็บไม่กล้าให้หลุดรอดออกมาตอนนี้บุตรชายของนางกำลังหลับอยู่มือบางยกขึ้นอิงหน้าผากเล็กไม่ได้ร้อนฉ่า ทว่ายังคงร้อนเกินร่างกายปกติของคนทั่วไป เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงตราตรึงให้นึกถึงหัวใจรู้สึกด้านชาเจ็บแปล๊บๆ แม้ไม่มากก็ไม่น้อยจนไม่รู้สึกการก้าวเดินแต่ละก้าวล้วนเจ็บปวด ผนังบ้านคือที่แอบอิงให้นางพักพิงซบลงยามเดินเพียงห้าก้าว ความเจ็บทะลวงขึ้นทั่วทั้งเท้า "โอ๊ย!! เจ็บอะไรเช่นนี้" นางก้มหน้ามองพื้น น้ำตารื้นคลอดวงตา"เดินอย่างไรไม่มองทาง" เสียงเข้มจิกกัดนางแต่ยามเช้า อาทิตย์ไม่ทันสาดแสง เขาก็พูดด้วยวาจาร้ายกาจก่อน"เรื่องของข้า หากไม่ใช่ถูกบุรุษชั่วช้าคิดพรากบุตร ข้าคงไม่ต้องวิ่งตามหาหัวหมุนจนมีสภาพเช่นนี้หรอก”ซ่งหานซั่วสบตานางอย่างไม่หลบหนีถอย ใบหน้าแดง ไรผมเปียกชื้น ริมฝีปากซีด มือใหญ่แนบอิงหน้าผากมน ร้อนดั่งเตาไฟ คงเป็นไข้จากบาดแผล"เจ้าควรพัก หักโหมมีแต่จะย่ำแย่ลง ต้องการสิ่งใด คนของข้าจะเป็นคนจัดการ อาหารหรือก็ทำได้ รสชาตินับว่าดีไม่แย่จน

หลายวันมานี้นางต้องทนมองดูเขาอยู่บ้านของนาง ขับไสไล่ส่งเท่าใดก็ไม่ยอมไปเสียที เขาไม่รู้สึกละอายใจเลยหรือ“ท่านแม่ทัพซ่ง เมื่อใดท่านจะจากไป ข้าไม่อาจทนเห็นใบหน้าของคนที่เคยคิดร้ายกับข้าได้” นางหันหน้าหนี ไม่แม้แต่อยากพบใบหน้าที่งดงาม แต่ชั่วร้ายล่อลวงให้หลงใหล เชือดทิ้งได้อย่างไรปรานี มือใหญ่แปดเปื้อนไม่เท่าใจหยาบช้า“ข้าจะกลับไปพร้อมบุตรชาย” นางชิงชังจริงหรือ เยื่อใยไร้ซึ่งในดวงตากระจ่างใสทอประกาย ยามนั้นมีแต่ร้ายกาจริษยา ยามนี้กับงดงามราวดวงดาวยามค่ำคืน“ข้าไม่มีวันยอมให้ท่านได้สิ่งที่ต้องการ” หากต้องทนอยู่ร่วมชายคา อีกเพียงเสี้ยววิ นางนั้นราวกับจะขาดใจ อึดอัดทุกครั้งที่พบหน้า หัวใจที่พร่ำบอกว่าเกลียดหนักหนา ไม่ยอมปราณี เต้นแรงยามชิดใกล้ โหยหาเมื่อไม่พบ หัวใจมิใช่ของนางแต่แรก แต่ลืมแล้วหรือ ใครกันที่พรากลมหายใจไปจากร่าง เขามิเคยชายตามอง ครอบครองเพียงค่ำคืน ตื่นขึ้นเพียงพบเกลียดชัง เช่นฆ่า เลือดเย็น “ไปเสีย”“ข้าไม่ไป…”ซ่งหานซั่วยอมหน้าด้านไร้ยางอาย นางไล่ให้ตายเขาก็ไม่มีวันจากไป หกปีที่แล้วสตรีร้ายกาจผู้นี้พยายามยั่วยวน ลอบวางยาปลุกกำหนัดจนนางตั้งครรภ์ จะให้บุรุษเช่นเขาตอนนั้นยอมรับ