นางละล่ำละลักยกน้ำชาให้เขาดื่ม ทว่ามิสู้ดีนัก เพียงขยับกาย สีหน้าเหยเก คงเจ็บมิใช่น้อย"ท่านฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง" มือหนาจับมือนางไปวางทาบทับบนแผล ริมฝีปากฝืนยิ้ม เหงื่อรินไหลราวกำลังอดทนต่อความเจ็บปวด"แค่ปกป้องข้ายังทำไม่ได้ คำเดียวที่แสนง่ายแม้เอ่ยปากสัญญาแต่กลับไม่อาจรักษา สุดท้ายการปกป้องของข้าก็ทำให้เจ้าและลูกต้องอยู่ในอันตรายมากกว่าอีก ข้าทำสิ่งที่โง่เขลาลงไป ไตร่ตรองว่าดีแล้วอย่างไรเจ้าก็เกือบถูกคร่าชีวิตไปอีกหน คนที่ผิดล้วนแต่เป็นเพียงข้าแค่คนเดียว"นางส่ายหน้า หากผู้ที่ผิด ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียว นางเองก็เช่นกัน"ข้าก็ทำผิดต่อท่าน ผิดตั้งแต่แรก" หากเจ้าของร่างไม่วางยาปลุกกำหนัด ทุกอย่างคงไม่เป็นเช่นนี้ ตอนนี้นางและเขาคงเป็นเพียงเส้นขนาน ที่ไม่มีทางบรรจบกัน"ท่านและข้า ต่างคนต่างผิด ครั้งนี้นับว่าไม่ติดค้าง"นางร่ำไห้ออกมา ถึงเวลาที่ต้องจัดการทุกสิ่ง"เจ้าไม่ผิด หากข้าไม่คิดทำร้ายเจ้า ยอมรับเจ้าและบุตรตั้งแต่ตอนนั้น ทุกอย่างย่อมไม่เป็นเช่นนี้"ยามนั้นตัวเขาช่างเลวร้ายเสียจนไม่น่าอภัย หากผ่อนปรนย่อมดีกว่า"เคยได้รักท่าน เคยถูกท่านรัก เพียงเท่านี้ก็เพียงพอแล้ว ไร้ซึ่งสิ่งใด
Read more