All Chapters of มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง: Chapter 41 - Chapter 50

นางนึกถึงเรื่องคืนวาน คำพูดของเขาทำให้นางรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าว แต่กลับพยายามทำตัวแข็งแกร่ง ในเมื่อครั้งหนึ่งเขาเคยผลักไสไล่ส่งนางออกจากชีวิตแล้ว ชีวิตใหม่ครั้งนี้นางจะไม่หวนกลับไปสู่จุดจบเดิมอีกนางเหม่อลอยราวกับคนไร้สติ คิดเรื่องต่างๆ หาทางแก้ปัญหาเรื่องราวที่ดูยุ่งเหยิง จนได้เสียงบุตรชาย"ท่านแม่ขอรับ ข้าหั่นหัวผักกาดเสร็จแล้ว เป็นไรบ้าง ฝีมือของข้า" สะกิดเพียงเล็กน้อย ฉุดดึงสติให้หวนคืนกลับ คิดอย่างไรไม่อาจหวนอดีตเพียงระลึกย้ำให้ช้ำใจ อดีตรวดร้าวอย่าได้พลั้งเผลออี้เหนียงมองผักกาดที่ถูกหั่นไม่เหลือชิ้นดี เละเทะจนมองไม่ออกนั่นหรือเคยอวบขาว ยามนี้กลายเป็นเศษซากเสียแล้ว ใบหน้าเปื้อนยิ้ม ชื่นชมฝีมือ อายุเพียงเท่านี้ซอยเสียละเอียด ภายภาคหน้าคงเป็นพ่อครัวที่ดี"ฝีมือยังอีกไกลคำว่าดี แต่อายุเพียงนี้ ทำได้ขนาดนี้นับว่าเก่งแล้ว อนาคตเจ้าจะต้องเป็นบุรุษที่ทำอาหารเก่งกาจเป็นแน่" เด็กน้อยวัยหกปีฉีกยิ้มกว้าง ท่านแม่ชื่นชมเขาบ่อยครั้ง เนิ่นนานเพียงใดไร้ซึ่งคำพูดดี ดุด่าทุบทีจนจำความได้ ยามนี้แปรเปลี่ยนชื่นชมโอบกอดอบอุ่นลืมเลือนเรื่องราวในอดีต เพียงรักเล็กน้อยหล่อเลี้ยงหัวใจ"ข้ารักท่านแม่ขอรับ"

"ท่านแม่ขอรับ ข้าเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงท่านลุงน่าเกลียดเรียกเลยขอรับ"เสียวเป่าสะบัดใบหน้าหนีอี้เหนียงนึกขบขำในใจ เสียวเป่าเป็นเพียงเด็กน้อยที่ขาดความรัก ยามนี้มารดาเช่นนางชดเชยให้เขาอย่างไร้ขอบเขต บิดาอย่างซ่งหานซั่วก็แลเห็นความสำคัญ ดึงรั้งเอาใจหยิบยื่นให้ทุกสิ่ง แต่มิอาจทดแทน แม้จะยังเยาว์วัย กับรับรู้เรื่องราวน่าเศร้า มารดาหัวใจเด็กน้อยแตกสลายมองเห็นร่างกายอาบเลือด หายใจรวยรินใกล้สิ้นลมของผู้ที่เขารัก บิดาทอดทิ้งไม่ไยดี"เจ้าไม่อยากได้ตำราหรือ""ข้ายังเล็กนัก อ่านตำราไม่ออก""ข้ามีขนมมากมาย มานั่งกินข้างข้าสิ""ท่านแม่สอนข้า กินขนมหวาน ฟันข้าจะปวด""ข้ามีของเล่นให้เจ้า พ่อบ้านซื้อมาจากในเมือง""ข้าโตแล้ว ไม่เล่น""ตอนแรกเจ้าบอกว่ายังเด็ก อ่านตำราไม่ออก ทำไมตอนนี้จึงโตเสียล่ะ""ท่านลุงกำลังรังแกข้า เด็กหรือโตล้วนเป็นข้าที่ไม่อยากชิดใกล้ท่าน ไม่รู้หรือทุกคำล้วนเป็นข้ออ้าง" อี้เหนียงไม่รู้จะกล่าวคำใด คนหนึ่งเสนอ อีกคนหลีกหนี คนหนึ่งไล่ตาม อีกคนหลบเลี่ยง ครั้นจะยื่นมือเข้าขวาง แต่เสียวเป่ามายืนขวางหน้ากางแขนปกป้อง ใบหน้าบึ้งตึง"เหตุใดจึงยืนขวางแม่เจ้าเช่นนั้น"ซ่งหานซั่วหรี่ตามอง

ซ่งหานซั่วโจนทะยานมาถึงจุดหมาย รอบด้านถูกธนูนับสิบพุ่งใส่ ไร้การหลบหลีกฉึก ฉึก ฉึกทหาร 2 นายยกกระบี่ตวัดฟาด แต่ห่าธนูพุ่งมานั้นมากเกินรับมือ“คุ้มกันท่านแม่ทัพ” เสียงตะโกนก้องลั่นป่าทหารนับสิบเฝ้ารอเวลาที่รอคอยแอบซุ่มโจมตี พุ่งออกมาจากความมืดมิด เสียงโห่ร้องดังก้องราวอยู่สนามรบเรียกขวัญกำลังใจพ่อค้าหลิวและคนของตนเมื่อเห็น กองทัพทหาร โผล่พ้นออกมาจากเงามืด จึงตกใจลืมเสียสิ้น ทั้งที่คิด วางแผนรัดกุมเพราะว่าตนเป็นเพียงพ่อค้าแม้โหดร้าย แต่ไม่เคยทำศึก จึงยากจะรับมือ เสียงต่อสู้อย่างดุเดือด เลือดกระจายไหลนองแผ่นดิน อาบย้อมแดงเข้ม กลิ่นคาวคละคลุ้งเสียวเป่าน้ำตาไหล หัวใจเต้นแรง บิดาของเขามาช่วยแล้ว แม้จะหวาดกลัว แต่เมื่อเห็นใบหน้าอาบเลือดของผู้ที่เป็นบิดา ในใจของเขานั้นหึกเหิม ขจัดสิ้นความกลัว“ท่านลุง!”เสียงใสไร้ความสั่นกลัว ดังขึ้นจากด้านหนึ่ง ซ่งหานซั่วตวัดดาวบตัดคอศัตรู หมุนกายกลับหลัง เห็นใบหน้าของผู้ที่ตนตามหา ในใจสงบลงเพียงชั่วคราว แล้วมารดาของบุตรเล่า เหตุใดจึงไม่เห็น หรือนางจะหาไม่พบ แล้วกลับไป“สั่งคนของท่านให้หยุด ไม่เช่นนั้นข้าจะตัดคอเด็กคนนี้” พ่อค้าหลิวจนปัญญา ไม่อาจต้านทาน

ซ่งหานซั่วปีนลงอย่างยากลำบาก พื้นดินลื่น หลายคราที่เกือบพลาดพลั้งร่วงหล่น เมื่อถึงก้นหลุมหัวในของเขาก็แทบสลาย นางหนึ่งนอนหงาย ใบหน้าขาวซีด ไร้สติ มีเลือดไหลนองพื้น หัวใจของเขาแหลกเหลวเมื่อเห็นนางบาดเจ็บเจียนตาย กว่าจะรู้ว่ารักนาง ก็เมื่อทุกสิ่งล้วนสายไป“อดทนไว้ ข้าจะพาเจ้ากลับไปหาลูก ลูกชายของข้ากับเจ้า” แม้รู้ว่านางไม่ได้สติ แต่เขาก็ยังคงเอื้อนเอ่ยออกมา เพื่อปลอบประโลมหัวใจที่แหลกสลายของตัวเอง ร่างสูงค่อยๆ แบกนางขึ้นหลัง ปีนออกจากหลุม สายฝนโปรยปรายหนักขึ้น ยิ่งสร้างความลำบาก พลาดพลั้งเขากับนางคงไม่ได้กลับไป“ท่านแม่ทัพขึ้นมาแล้ว ทุกคนดึงเชือก” องครักษ์สั่งทหารให้ช่วยกันดึงเชือกขึ้น ลำพังเพียงรอคงไม่ทันกาล พายุกระหน่ำ สายลมพัดรุนแรง ต้นไม้เสียดสีเกิดเสียงน่ากลัว “ดึง”เขาจับเชือดแน่น พาร่างสะบักสะบอมขึ้นมา แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกฝนตกหนักจนไม่อาจกลับจวน ต้องพากันหลบในถ้ำ เพื่อหลบฝน เขาวางร่างบอบบางลงพื้นที่ปูด้วยใบไม้อย่างเบามือ วางมือทาบทับหน้าผาก แต่ไม่รู้ร่างกายของใครนั้นร้อนผ่าวกว่ากันเขานั้นก็เจ็บหนักไม่แพ้นาง“เจ้าปลอดภัยแล้วอี้เหนียง” แม้รู้ว่านางคงไม่ได้ยินดวงตาปิดสนิทลมหายใจส

อี้เหนียงสะท้าน ตัวนางเองก็ไม่ต่างจากเขา สร้างร่องรอยบาดแผลของความเจ็บปวดไว้ในใจของบุตรชายเป็นตัวนางเองที่ร้ายกาจยิ่งกว่าเขาเกินกว่าจะอภัย แล้วอย่างไรเล่า บุตรชายกับยอมอภัยให้นางเพียงแค่นางแย้มยิ้มและกอดเขาไว้ แตกต่างจากตัวนางที่ไม่ยอมอภัยให้พ่อของบุตร เพราะทิฐิในใจ“แม่ขอโทษ ต่อไปแม่จะระวัง อย่าร้องไห้อีกเลย คนดีของแม่” อ้อมแขนทั้งสองกอดด้วยความรักอันบริสุทธิ์ เพียงนางยอมละทิ้งความแค้น เกลียดชัง เสียวเป่าก็จะมีความสุข แม้จะรู้เช่นนั้น แต่นางก็ไม่อาจปล่อยวาง ภาพในอดีตหลอกหลอนให้นางจมอยู่ในห้วงฝันร้าย“ข้าอยากมีบิดา แต่หากทำให้ท่านแม่เสียใจ ข้าไม่มีก็ได้ขอรับ” น้ำเสียงเจือความเศร้า เป็นนางที่เห็นแก่ตัว เสียวเป่าใฝ่ฝันอยากมีพ่อเช่นเด็กคนอื่น แต่เป็นนางเอกที่ขัดขวาง ด้วยกลัวสูญเสีย ในยามนี้ตัวนางเอกก็รักเขาไม่ใช่หรือ หลอกผู้ใดได้ แต่ไม่อาจหลอกใจตัวเอง ภายในใจรักเขามาตลอด จนตัวนางเองก็รักเขา ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยต้องการชีวิตนาง ชายที่ส่งคนไปปลิดชีพนาง“คารวะฮูหยิน ข้าเป็นองครักษ์ของแม่ทัพซ่งขอรับ” เพียงเห็นใบหน้าของเขา เหงื่อของนางก็ผุดขึ้นเต็มใบหน้า คนผู้นี้คือคนร่วมอยู่ในเหตุการณ์คืน