มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ร่างไร้วิญญาณของเฉินอี้เหนียงถูกแบกมานอนเตียงไม้เก่าๆ ภายในกระท่อม ใบหน้าสตรีขาวซูบซีดไม่ต้องเรียกหมอมาดูอาการ ก็รู้ว่าตอนนี้อาการนางเสมือนกำลังตายจากไปไม่มีวันหวนกลับมา อาภรณ์สีแดงที่สวมใส่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำ แม้แต่ลำตัวถูกขีดข่วนไปด้วยหนามที่ยังคงหลงเหลือเศษซากทิ่มแทงไว้ให้เห็น สร้างความปวดใจให้คนที่เพิ่งเข้ามาดู ชายหนุ่มร่างกายกำยำในอาภรณ์สีเทา มีนามว่าสืออี้ เป็นเพื่อนบ้านสร้างใกล้ติดกับบ้านของนางไม่ห่างกันมากนัก วันนี้เข้าป่าไปตัดฟืน ระหว่างทางเห็นร่างสตรีลอยมาตามกระแสน้ำ เข้าไปดูไม่คิดว่าสตรีผู้นี้เป็นคนรู้จักที่ไม่อยากจะรู้จัก หากแต่สภาพนางในตอนนั้นช่างน่าหดหู่ใจ เขาไม่อาจปล่อยทิ้งร่างนางไว้ตรงนั้น รีบแบกร่างของนางกลับมาด้วยอย่างยากลำบาก ต่อให้นางจะร้ายกาจเช่นไร ดูถูกเขาเช่นไร นางก็เป็นคนเช่นเดียวกัน “อะ…อี้เหนียง…อี้เหนียงลูกแม่ ไยเจ้าถึงมีสภาพเช่นนี้”หญิงชรามือไม้สั่นเทา มองร่างไร้วิญญาณบุตรสาวแทบเป็นลมล้มพับยังดีสามีเข้ามาประคองไว้ ปลอบใจนาง ชายชราก็รู้สึกเสียใจไม่ต่างกัน เมื่อวานนี้นางขอตัวเข้าตลาดไปซื้อของเพียงชั่วครู่ไม่ใช่

นางมองเสียวเป่าเอ็นดู ตอนนี้ร่างกายนางไม่อาจขยับได้มาก ทำได้แค่พูดออกมาไม่กี่ประโยค“เจ้าเสียวเป่าใช่ไหม…ข้า…ไม่สิ…ให้แม่ดูใกล้ๆ หน่อยได้หรือไม่” นางยิ้มละเมียดละไมอ่อนโยน เรียกบุตรชายตัวน้อยให้เข้ามา มือน้อยคลายออกจากแขนมารดา ปาดน้ำตาสะอึกสะอื้น “ขะ…ข้าขอโทษขอรับ ข้าทำให้แม่รำคาญใช่หรือไม่” เขาเดินถอยร่นออกห่าง เป็นนางที่คว้ามือเล็กคู่นั้นไว้ด้วยแววตาอบอุ่น นางข่มความเจ็บเมื่อครู่แผลคงจะฉีกเพราะนางเผลอขยับตัวมากไป“ท่านแม่”เสียวเป่าหันมาจับแขนมารดา กังวล มองบาดแผลเต็มไปทั่ว…นาง…นางคงจะเจ็บมาก“แม่ไม่เป็นอะไร” นางลูบพวงแก้มเด็กน้อย กล่าวว่า “เหตุใดเจ้าคิดเช่นนั้นเล่า….เด็กดีของแม่ เจ้าไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น แม่ไม่เป็นอันใดแล้ว” นางปาดน้ำตาของอจากพวงแก้มผ่ายผอมของบุตรชายในเสื้อผ้ามอมแมม ไม่ต่างจากขอทานน้อย ไม่คิดเลยว่าชาตินี้นางนั้นจะได้ย้อนอดีตกลับมาอยู่ในสภาพแบบนี้ โลกก่อนนางเองก็ไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทองแต่กำเนิด เรื่องแบบนี้คงไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตสำหรับนางมากเท่าใด ทั้งสามนิ่งชะงักสติเตลิดไปในชั่วขณะ ไม่เชื่อว่าท่าทีเช่นนี้จะเป็นเฉินอี้เหนียงที่รู้

“ดี…ดีแล้ว คิดได้เช่นนี้ข้าก็ดีใจ ส่วนเรื่องบุรุษผู้นั้นเจ้าคงลืมไปได้แล้วใช่ไหม ทางที่ดีข้าว่าเจ้าควรเลิกยุ่งเสียดีกว่า มันอันตรายสำหรับเจ้าเกินไป ข้ากลัวว่าเรื่องนี้มันจะเกี่ยวกับ….” ชายชราหันไปมองเด็กน้อยอยู่ข้างๆ ยอมสงบปากที่พลั้งออกไปลง เกรงว่านี่ยังไม่ถึงเวลาที่เสียวเป่าควรจะได้ยิน “เรื่องนั้นเองหรือเจ้าคะ ข้าไม่สนใจแล้วเจ้าคะ ท่านพ่อ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นห่วง” นางลูบไปที่พวงแก้มเด็กน้อยกำลังโตด้วยรอยยิ้มสดใส แค่เพียงบุตรชายผู้เดียวเหตุใดนางจะเลี้ยงโดยไม่มีพ่อไม่ได้ หลังจากที่ทานข้าวเสร็จเรียบร้อยแล้วนางลุกขึ้นอาสาเก็บจานไปล้างข้างนอก นางเดินถือถังน้ำขึ้นแบกไว้บนบ่าพาเสียวเป่าไปด้วย มารดาพบเข้าร้องห้ามไว้เสียก่อนกลัวว่านางจะเป็นลมเป็นแล้งไป “อี้เหนียงนั้นเจ้าจะไปไหน เจ้ายังไม่หายดี ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ” “ท่านแม่ข้าจะไปตักน้ำมากักเก็บไว้เจ้าคะ ข้าเห็นว่าในบ่อน้ำนี้หมดแล้วว่าจะไปหามาเติมเสียหน่อย จะได้ไม่ต้องลำบากท่านแม่ ท่านก็อายุมากแล้วปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเถอะ…ใช่ไหมเสียวเป่า” “ขอรับ…ท่านยาย ท่านไม่ต้องห่วงเ

สายลมพาดผ่านหน้าประตูกระทบกันตึงตัง ปลุกให้นางตื่นในยามเช้ามืด เฉินอี้เหนียงมองบุตรชายตอนนี้ยังคงหลับสนิท นางไม่อยากส่งเสียงรบกวนปลุกให้เด็กคนนี้ตื่น นางลุกออกจากเตียงเดินออกไปจากห้อง มองมารดา บิดานางยังไม่ทันตื่น พวกเขาอาจจะเหนื่อยมากในหลายวันที่ผ่านมา นางเดินเข้าไปในห้องครัว มองไปรอบๆ หวังมองสิ่งที่พอจะเป็นอาหารประทังชีวิตได้ นางเปิดดูข้าวสารตามตะกร้า ที่เหลือเพียงน้อยนิดพอประทังชีวิตอยู่ต่อได้อีกแค่ไม่กี่วัน มันจะพอทำให้ทุกคนในครอบครัวนางอิ่มท้องหรือ            “ข้าวสารเหลือเท่านี้เอง แล้วทุกคนจะกินอะไรดีเล่า ท่านพ่อ ท่านแม่ก็อายุมากแล้ว ส่วนเสียวเป่ากำลังโต เห็นทีข้าคงต้องคิดวิธีเอาชีวิตรอดจากโลกนี้เสียแล้ว”             เท่าที่นางพอนึกได้ ยังมีทรัพย์สมบัติของเจ้าของร่างเดิมอยู่ไม่ใช่หรือ โชคดีที่นางรักสวยรักงาม หอบอาภรณ์และเครื่องประดับบางส่วนออกมาด้วย เห็นนี้คงจะได้นำมาขายทิ้งเสียแล้ว จะเก็บไว้ก็คงไม่ได้ใช้“เจ้าอย่าถือโทษโกรธข้านะอี้

รอจนคนในครอบครัวมานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากัน นางก็ลงมือตักน้ำแกงปลาใส่ชามวางไว้หน้าทุกคน อาจจะดูธรรมดาไปหน่อยแต่วันนี้ก็พอทำให้พวกเขาประทังชีวิต และไม่ต้องอดอาหาร ดีกว่าต้องกินน้ำเปล่าที่ต้มจากข้าวไม่กี่เม็ดที่เหลือในตะกร้า            นางมองไปนอกกระท่อมเห็นชายหนุ่มมองเข้ามาอย่างสงสัย หากอยากรู้ขนาดนั้นเหตุใดไม่เข้ามาเลยเล่า นางวางมือลงเดินไปหน้ากระท่อมไม่ลืมที่จะเรียกผู้มีพระคุณสอดส่องมองนางอยู่ตลอดเวลาให้เข้ามาร่วมกินอาหารมื้อนี้ด้วยกัน            “หากท่านสนใจใคร่รู้นัก เช่นนั้นวันนี้ก็เชิญมาร่วมกินอาหารที่บ้านข้าสิ”            สื้ออี้สะดุ้งตกใจ เผลอทำขวานหล่นลงพื้น ไม้ไปทับเท้าเข้า เขายกเท้าขึ้นเขย่งร้องเจ็บในลำคอ หันขวับไปมองนาง “จะ…เจ้าออกมาตั้งแต่เมื่อใด”                     &