All Chapters of มารดาร้ายกาจผู้นี้จะเลี้ยงดูเจ้าเอง: Chapter 21 - Chapter 30

เรื่องบุรุษผู้นั้นเคยมาที่นี่นางจะให้มารดารู้ไม่ได้เด็ดขาด เดี่ยวพวกเขาจะเป็นกังวลมากเกินไป“เช่นนั้นหรือ หากเจ้าเหนื่อยก็ไปพัก ไม่จำเป็นต้องฝืนมากก็ได้ อีกอย่างแม่ลืมบอกไปวันนี้ สืออี้จะมากินข้าวที่บ้านเรา…แม่ดูท่าจากสายของเขาจะชอบเจ้าไม่น้อย เจ้าไม่สนใจหรือ หลายปีมานี้เขาดีกับครอบครัวเรานัก”นางหน้าถอดสี สืออี้หรือ นางคิดกับเขาแค่สหายผู้หนึ่งเพียงเท่านั้น ไม่มีทางอาจเป็นอย่างอื่น“ท่านแม่ ข้ายังไม่พร้อมเจ้าค่ะ อีกอย่างตอนนี้ข้าเองก็มีเสียวเป่าอยู่แล้ว ลำพังคนเดียวข้าดูแลเขาได้ ท่านแม่ไม่ต้องเป็นกังวล ฉะนั้นท่านแม่เลิกเป็นแม่สื่อให้ข้ากับเขาได้แล้วนะเจ้าคะ ข้าอยากรู้เสียจริงที่ท่านแม่ทำแบบนี้ผู้ใดกันเป็นลูกของท่านกันแน่” นางหัวเราะในลำคอ กระเซ้าเย้าแหย่มารดาฮูหยินชิงหรูนึกเสียดายคนดี ๆ อย่างสืออี้หวังจะฝากนางกับหลานชายให้เขาดูแล นางปฏิเสธไร้เยื่อไยแบบนี้เเล้วภายภาคหน้าพวกเขาเป็นอะไรไปก็อดเป็นห่วงพวกนางสองแม่ลูกไม่ได้ พวกตนก็มีแต่ชราขึ้นไปทุกวัน จะวางใจให้นางนั้นอยู่กันแค่สองคนแม่ลูกได้เช่นไร“เช่นนั้นก็แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน…อย่างไรเสียสื

‘เหตุใดที่นี่มีแต่นาง คนอื่นไปไหนกัน’เขาเลิกคิ้ว เดินเข้าไปใกล้นางมากขึ้น มองในสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ ฝ่ามือเต็มไปด้วยรอยเข็มที่เกิดจากการเย็บผ้าพวกนี้จนเป็นแผล นางทำพวกนี้เองทั้งหมดงั้นหรือ ทั้งที่รู้จักนางมา นางไม่เคยทำสิ่งใดด้วยซ้ำ นอกจากรักสวยรักงาม เห็นแก่ตัวเองเขาเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้ารูปไข่ที่ไร้เครื่องประทินโฉม ริมฝีปากบางเฉียบได้รูป กอปรกับผิวขาวอมชมพูน้อยๆ แม้แห้งกร้านไปหน่อยเพราะไม่ถูกบำรุงอย่างดี ไหนจะมือที่เคยนุ่มนวลกลับหยาบไปหมดอีก เหตุใดเขาถึงสึกไม่พอใจด้วยกันที่เห็นเช่นนี้นางทำทุกอย่างเองหมดเลยหรือ หากเสียวเป่าเป็นบุตรชายของเขาจริง เขาคงรู้สึกผิดมากที่ปล่อยให้ใช้ชีวิตลำบากเช่นนี้ฝ่ามืออบอุ่นเลื่อนไปจับผมดำขลับของนางเกลี่ยออกจากใบหน้างดงามที่กำลังหลับใหลในยามบ่าย นางอ่อนเพลียเช่นนี้คงจะเหนื่อยจริงๆ เขาหันไปมองแสงแดดที่ผ่านลอดรูเล็กๆ มากระทบผิวหน้านางชวนหงุดหงิด เดินไปบดบังแสงแดดให้นางอยู่เพียงครู่“เจ้าเป็นใคร!!!” สืออี้ตกใจ เมื่อจู่ๆ กลับเห็นแผ่นหลังของบุรุษแต่งกายมีฐานะไม่รู้จัก กลับล่วงเกินเข้ามาในห้องของนางเช่นนี้ ช

ในสายตาของนางที่ผ่านมาเขาเป็นเช่นนั้นเลยหรือ ลืมเรื่องหกปีก่อนไปแล้วหรือเช่นไรผู้ใดกันบอกว่าอยากได้เขาเป็นสามี อยากครอบครองตัวเขาแทบบ้าคลั่ง“ไม่ว่าเช่นไรก็ตามครอบครัวข้า ข้าดูแลเองได้ ท่านไม่ควรมาก้าวก่ายเสียด้วยซ้ำ และข้าสัญญาว่าข้านั้นจะไม่มีทางไปขอร้องท่านเด็ดขาด แม้อับจนหนทางเยี่ยงสุนัขข้างทางก็ตาม”เขาจุกจนพูดไม่ออก นี่น่ะหรือความคิดของนาง ขีดเส้นใต้ไว้ขนาดนี้ระหว่างนางกับเขาจนเด่นชัด เขามองเข้าไปในดวงตานางหยั่งใช้ความคิด ไม่ว่าจะหาเหตุผลอะไรมาแย้งนางก็ไม่อาจประฝีปากที่พูดเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีได้สักครั้ง สตรีผู้นี้ช่างกล้าหาญกว่าเขาเสียอีก แม้อับจนหนทางกล้าไม่เรียกร้องให้ผู้ใดมาช่วยเหลืองั้นหรือเขาระงับอารมณ์ที่พลุกพล่านให้ใจเย็นลง “ถึงเสียอย่างไรข้อเสนอนี้ ข้าก็ยังอยากให้เจ้าพิจารณาดูสักครั้ง ข้าจะให้ทุกอย่างที่เจ้าต้องการ” เขาเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยไม่อยากจะเถียงริมฝีปากนั่นของนางที่เริ่มดุดันทวีคูณ มีแต่จะเสียอารมณ์กันเปล่าๆเขาใจเย็นลง นางแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง บุรุษผู้นี้เคยยอมนางเช่นนี้เมื่อไหร่กัน"ข้าไม่ต้องการ กลับไปเถอะเจ้าค่ะ" นางย้ำคำเดิม ไม่สนใจข้อเสนอนั้นเเม้เเต่น้อ

นางจูงมือของบุตรชายก่อนจะหมุนตัวพากลับ ต้องหยุดลงเมื่อถูกเขากล่าวหา“เจ้าดูไม่ใช่สตรีเมื่อปีก่อนที่ข้ารู้จัก หรือว่าเจ้าไม่ใช่นาง”นางไม่อยากให้บุตรชายรับรู้เรื่องนี้ กล่าวเสียงอ่อนโยน “เสียวเป่าเจ้ากลับไปรอแม่ที่บ้านก่อนไป แม่มีธุระที่คุย”“ท่านแม่…” เสียวเป่า มองหน้านางด้วยความเป็นห่วง ทว่ากลับถูกตำหนิจึงต้องยอมออกมา “ข้าเข้าใจแล้วขอรับ”นางมองบุตรชายเดินจากไปจนโผล่พ้นสายตาจึงหันกลับมาตอบเขาตรงๆ “ข้าไม่เข้าใจว่าท่านแม่ทัพหมายถึงสิ่งใด แต่หาใช่ว่ากาลเวลาเปลี่ยนคนจะไม่เปลี่ยน แม้แต่ตัวท่านเองในตอนนี้เอง จะกลับมาพูดหรือกับข้าทำไมเล่า เชิญกลับไปที่ที่ของท่านเถอะเจ้าคะ ที่นี่ไม่ต้อนรับท่าน”เมื่อเห็นใบหน้าไม่พอใจของนาง เขาก็ยิ่งโมโหเดือดดาล “ข้าไม่กลับ ข้าจะอยู่ที่นี่ต่อจนกว่าข้าจะพาบุตรชายกลับไปด้วย” เขาย้ำคำเดิมไม่เปลี่ยน“เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านเถอะเจ้าคะ นั่นมันก็เรื่องของท่านไม่ใช่เรื่องของข้า” ทำไมนางต้องสนใจเขาด้วยกัน นางกับเขาไม่มีความสัมพันธ์หรือรู้จักกันดีด้วยซ้ำ ก็แค่คนแปลกหน้าคนหนึ่งก็เท่านั้นเขามองใบหน้านั้นของนางนิ่งเรียบกลับหงุดหงิดกว่า เก่า คิดแผนการกลั่นแกล้งนางให้รู้สำนึ

ต้นยามห้ายท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บในยามค่ำคืน ซ่งหานซั่วเดินเอี้ยวไปปิดประตู เดินมาตามทางที่ห้องของนางที่เปิดแง้มน้อยๆ ไว้อยู่ เขาหยุดยืนอยู่ด้านซอกมุมประตูสีน้ำตาลในที่มืด ในขณะที่สายตากำลังจับจ้องมองนางอยู่บนเตียงที่มีบุตรชายอยู่ข้างๆมุมปากที่เป็นเส้นตรงเผลอร่นยิ้มออกมา ยามที่ได้เห็นแววตาสดใสของนาง และความร่าเริงของบุตรชายอยู่ในห้องนั้น หากเขาเข้าไปร่วมด้วยคงมีแต่จะทำลายความสุขนั้นเสียเปล่า‘นี่น่ะหรือความสุขที่เจ้าหมายถึง’ เขาย้อนถึงนึกคำพูดของบุตรชาย พอเข้าใจได้แล้วว่าเหตุใดท่าทีของเด็กน้อยผู้นั้นที่มีต่อมารดาถึงมีค่ากว่าเงินทองมากเช่นนี้สิ่งที่เขาไม่เคยเห็นกลับได้เห็นเหรียญอีกด้านหนึ่งของนางไม่อาจลดละให้หยุดมอง หรือหายใจได้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว เหตุใดยิ่งมอง นางกลับยิ่งงดงามแม้ไร้เครื่องประทินโฉมแต่งแต้ม“ท่านแม่ทัพหานซั่วมาอยู่ที่นี่ทำไมขอรับ” พ่อบ้านเว่ สลับมองสตรีที่อยู่ในห้องนั้น เหตุใดท่านแม่ทัพถึงไม่เข้าไปเล่าเขากะพริบตาปริบรีบร่นถอยออกมา กระแอมไอไปพักหนึ่ง มองพ่อบ้านหน้านิ่งเรียบ “ข้าเพียงแค่ออกมาเดินเล่น”“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” พ่อบ้านเว่ยไม่ถามไถ่ต่อ เพราะนี่เป็นเรื