All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 101 - Chapter 110

เขาเร่งจังหวะนิ้วให้เร็วขึ้น ลึกขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มเกร็ง ก่อนจะกระตุกอีกสองครั้งจึงรับรู้ได้ว่าเขาทำให้เธอแตะขอบสวรรค์แล้ว ธาดาจูบซับหน้าผากมนที่ชื้นไปด้วยเม็ดเหงื่อเค็มปะแล่ม แววตาหวานเยิ้มจ้องมองเขา ธาดาเคยเตือนเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วว่าอย่ามองเขาด้วยสายตาเช่นนี้ เพราะมันทำให้เขาอดใจไม่ไหว ต้องต่ออีกรอบและอีกรอบ ธาดาบอกคนรักสาวในใจก่อนจะขึ้นคร่อมทับร่างบางอีกครั้ง"นะ...หนู""หนูอะไร หืม? เมื่อกี้ปรางเสร็จแต่ผมยังนะ และปรางต้องช่วยผมด้วย" เธอเสียพลังงานไปมากทีเดียว จนร่างกายเมื่อยล้าเมื่อเขาอยากให้เธออยู่บน แต่เธอปฏิเสธ และแอบบ่นชายหนุ่มในใจว่าเมื่อครู่ทำไมไม่ทำไปด้วยกันเสียเลย เธอจะได้ไม่เหนื่อยมากขนาดนี้ ชายหนุ่มกดจูบที่ริมฝีปากอิ่มเธอตอบสนองเขาอย่างน่ารัก แขนเรียวยกขึ้นกอดคอหนาไว้ มือบางลูบไล้ท้ายทอยและไหล่กว้าง ลิ้นน้อยเกี่ยวกระหวัดทักทายลิ้นสาก เขาจับพลิกร่างบางขึ้นคร่อม"อยากเห็นหนูขี่ผม" มือบางวางบนอกแกร่งเพื่อประคองตัวเอง ชายหนุ่มจับยกสะโพกงอนขึ้นก่อนจะจับปลายท่อนเนื้อจ่อที่ปากทางสวรรค์ที่มันพร้อมต้อนรับเขาเข้าไปข้างในแล้ว "นั่งลงมาเลยครับ" เสียงแหบพร่

เมื่อถึงบ้าน คุณทิพย์เรียกลูกสะใภ้ให้ขึ้นไปหาบนห้องนอนของท่าน เมื่อหญิงสาวเดินเข้ามาในห้องด้วยอาการประหม่าเล็กน้อยเพราะนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ย่างกายเข้ามาในห้องนอนของผู้อาวุโส ห้องนอนกว้างกว่าห้องของคุณหมอธาดามีโซฟาปรับนอนตัวยาวอยู่กลางห้องพร้อมโต๊ะเตี้ยเข้าชุดกันถัดไปเป็นเตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่ คุณทิพย์กำลังเปิดตู้เสื้อผ้าด้านในสุดแล้วหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำจำนวนสามกล่องติดมือมาด้วย ท่านส่งยิ้มน้อย ๆ มาให้ก่อนจะผายมือชวนให้หญิงสาวนั่งลงที่โซฟาดด้วยกัน"คุณแม่เรียกหนูมามีอะไรหรือเปล่าคะ" หญิงสาวเอ่ยถามด้วยความเกรงใจเมื่อรู้จุดประสงค์ของท่านเพราะเห็นสิ่งของในมืออวบ"แม่ดีใจและยินดีมากนะที่ธาดาจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เขารักและแม่เชื่อว่าปรางก็รักพี่หมอไม่ต่างกัน แม้เราจะเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่หรือญาติผู้ใหญ่ที่ไหน แต่มันก็ไม่สำคัญอะไรเลย เพราะปรางทำให้แม่เห็นว่าเหมาะสมและคู่ควรกับลูกชายของแม่ที่สุด ส่วนนี้แม่ตั้งใจเก็บไว้ให้ลูกสะใภ้ของแม่และนั่นก็คือหนู นี่เป็นแหวนแต่งงานของแม่ที่พ่อของธาดาขอแม่แต่งงาน กล่องใหญ่ใบนี้เป็นชุดเครื่องประดับเพชรที่คุณยายให้แม่ไว้ถือว่าเป็นของรับขวัญหลา

หลังจากเลิกงานแล้วธาดาขับรถมารับปรางที่บ้านเพื่อเดินทางต่อไปที่บ้านของมารดา ก่อนถึงธาดาได้แวะร้านผัดไทยเจ้าอร่อยที่มารดาชื่นชอบซื้อติดไม้ติดมือไปฝากทุกคนที่บ้านด้วย ชายหนุ่มสังเกตว่าวันนี้ทั้งวันเขาจะดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้เมื่อครู่ตอนที่อยู่ที่ร้านผัดไทยมีลูกค้าหญิงท่านหนึ่งแซงคิวสั่งผัดไทยตัดหน้า หากเป็นธาดาคนปกติคงจะพูดตำหนิติเตียนแล้วแต่วันนี้เขากลับบอกว่า ไม่เป็นไรครับ สร้างความงุนงงให้กับปรางไม่น้อยเพราะเธอเองก็รับรู้ถึงความผิดปกติของคนข้างกายเช่นกันเมื่อทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว สมาชิกทุกคนในบ้านต่างมารวมตัวกันในห้องนั่งเล่น ดูท่าทางทุกคนจะตื่นเต้นกับชุดแต่งงานของคู่บ่าวสาวเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะธีรดาที่ดูจะตื่นเต้นดีใจมากกว่าใครเหมือนกับว่าตนเองได้แต่งงานเสียเอง ชุดแต่งงานแฟนซีสวยแบบเจ้าหญิงแฟรี่เทลหวาน ๆ เหมาะสมสำหรับเจ้าหญิงหลงยุคอย่างปรางที่สุด เธอเหมือนเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากเทพนิยายของเขา และเขาเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกที่จะได้ครองรักกับเจ้าหญิง"โอ้โห้! สวยจังเลยค่ะคุณแม่ เหมือนชุดเจ้าหญิงในการ์ตูนเลย" เด็กหญิงฟ้าใสตาลุกวาวเมื่อเห็นชุดแต่งงานสวยหรูห

"วันนี้เป็นวันที่ยายมีความสุขเมื่อได้เห็นหลานชายคนเก่งของยายมีครอบครัวเป็นของตนเอง ยายอยากให้พวกเจ้าทั้งคู่เฝ้าทะนุถนอมน้ำใจและเอาใจใส่ซึ่งกันและกัน ครองรักกันด้วยความราบรื่นมีชีวิตที่สมบูรณ์พูนสุขชั่วกาลนาน" ผู้อาวุโสสูงสุดของบ้านกล่าวคำอำนวยอวยพรให้คู่บ่าวสาว"มีหลานให้แม่เร็ว ๆ เข้าใจนะเจ้าซี แม่ขอให้พลังแห่งรักของลูกทั้งสองที่มีต่อกันนำพาความสุข ความเจริญ ความสำเร็จมาสู่ลูก ๆ ขอให้พวกเราครองคู่กันด้วยความเข้าอกเข้าใจ ใช้เหตุและผลในการครองคู่นะลูก" คุณทิพย์อวยพรให้คู่บ่าวสาว และเน้นย้ำเรื่องผลิตทายาทกับบุตรชายที่ท่านปรารถนา"มีความสุมาก ๆ นะรีบมีลูก ฟ้าใสจะได้มีน้องซักที" ณดลพี่เขยของธาดากล่าวคำยินดีด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม"ขอบคุณครับพี่""พี่รักแกมากนะซี แต่พี่ก็รักเมียแกมากกว่าอย่าทำอะไรให้หนูปรางของฉันต้องเสียใจแม้แต่นิดเดียว""ครับบบ" ธาดาลากเสียงยาวประชดพี่สาว ก่อนที่ทุกคนจะขอตัวออกจากห้องหอให้คู่บ่าวสาวได้เข้าหอกันเสียที "หนูช่วยถอดค่ะ" ปรางอาสาช่วยสามีถอดเสื้อสูทและเนกไท ธาดาจึงปล่อยให้ภรรยาคนสวยช่วย ส่วนเขาจ้องมองดวงหน้าหวานสวยที่บัดนี้ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางราคาแพง เป็นครั

"มะ มะ แม่หญิงปราง ชะ ช่วย ช่วยด้วย! ""เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป รอข้าด้วย" ปรางร้องเรียกแต่ไม่ทัน จึงวิ่งตามไปบุรุษเพศผู้นั้นวิ่งขึ้นเรือนท่านพระยาอย่างรวดเร็วจนหญิงสาวตามไม่ทัน ได้แต่ยืนหอบเหนื่อยอยู่หน้าบันได ร่างกายของเธอเย็นเฉียบ ชาวาบไปทั้งร่าง หญิงสาวพยายามหาที่เกาะเมื่อรู้สึกถึงแรงโน้มถ่วงของโลกสั่นไหวสายตาพร่ามัวจนมองไม่ถนัดก่อนที่สติจะดับวูบ ปรางได้ยินเสียงมารดาและพี่ชายร้องเรียก หญิงสาวสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา ด้วยความที่หลับไปเป็นเวลานานทำให้ดวงตาของเธอไม่อาจทนกับแสงได้จึงต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย ปรางใช้เวลาสำรวจบริเวณรอบ ๆ เรือนไม้สักทุกอย่างแปลกตาไป เมื่อได้สติจึงทำให้รู้ว่าขณะนี้เธอได้ข้ามภพกลับมายังกรุงศรีอยุธยาแล้ว"โธ่ ลูกแม่เจ้าไปอยู่ที่ใดมา" เสียงมารดาร่ำไห้เรียกหาอยู่ข้าง ๆ"ท่านแม่! ลูกคิดถึงเหลือเกินเจ้าค่ะ ฮือ…ท่านแม่เป็นเยี่ยงไรบ้าง ท่านสบายดีหรือไม่""พี่ต้องถามน้องมากกว่า เจ้าหายไปอยู่ที่ใดมา พวกพี่ตามหาเจ้าจนท้อแท้ใจแล้วหนา" ขุนปวรรัชดลถามน้องสาวด้วยความเป็นห่วง ปรางหันมาส่งยิ้มให้พี่ชาย เธอเองก็ไม่รู้จะพูดอธิบายอย่างไรให้ทุกคนเชื่อและเข้าใจเธอ หญิงสา