All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 91 - Chapter 100

น้ำฝนซึ้งในน้ำใจของพิมมาก เธอเอ่ยขอบคุณอีกครั้งก่อนจะเดินขึ้นรถไป โชคดีที่ระยะทางไม่ไกลนั่งรถโดยสารมาแค่ไม่กี่ป้ายก็ถึงคอนโดของเธอแล้ว น้ำฝนเดินผ่านร้านขายยาที่ยังเปิดอยู่ ปกติเธอไม่เคยมาทันร้านปิดเลย น้ำฝนหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายยาด้วยความลังเลใจ เธอกลัวผลลัพธ์ที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น เธอยังไม่พร้อมจะมีภาระตอนนี้ กอล์ฟก็หนีออกนอกประเทศไปแล้วไม่ติดต่อกลับมาหาเธอเลย ส่วนหมวดตะวันก็ไม่เคยโทร.หา ทั้งที่เธอพยายามโทร.ไปหาเขาแต่ก็ถูกตัดสายทิ้งและเธอคิดว่าหมวดตะวันบล็อกหมายเลขโทรศัพท์ของเธอแล้ว "ซื้อที่ตรวจครรภ์หนึ่งชุดค่ะ""อันนี้ค่ะ" เภสัชกรสาวก้มลงไปหยิบที่ตรวจครรภ์ในตู้ขึ้นมาให้ น้ำฝนมองดูที่ตรวจครรภ์ในมือด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาที่ตนเองกำลังเผชิญอยู่ ผลกรรมของเธอเองที่ทำมา จะกลับไปแก้ไขตอนนี้คงไม่ทันแล้ว เธอยืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้าในห้องน้ำคอนโดของตนเอง มือกำเครื่องตรวจครรภ์แน่นเมื่อเห็นขีดสีแดงปรากฏขึ้นมาสองขีดเข้ม ๆ ชัดเจน ริมฝีปากบางอ้าน้อย ๆ สั่นเทาน้ำตาไหลอาบแก้มยังไม่รู้ตัว เบ้าตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาทำให้บดบังม่านตาที่จะมองเครื่องตรวจครรภ์ในมือให้เห็นเลือนราง แล้วสติสัมปชั

"เวรล่ะ" ตะวันรู้ได้ทันทีว่าเนตรโทร.ตามเขาเรื่องอะไร ของที่จะมาเอาไม่ได้เอาเสียแล้ว หมวดตะวันเดินลิ่วออกจากสถานีตำรวจไปที่รถยนต์ส่วนตัวทันที เขากลัวใจเนตรที่สุดเพราะเธอเคยลั่นวาจาเอาไว้เมื่อเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ว่าหากเกิดขึ้นอีก เธอจะขอหย่าทันทีเขาไม่ต้องการให้ชีวิตสมรสของเขาสิ้นสุดลงแค่นี้ เนตรเป็นผู้หญิงที่เขารักมากและต้องการให้เธอมาเป็นแม่ของลูก แต่เพราะความเจ้าชู้ รักสนุกของตนเองกำลังทำให้เขาเสียเนตรกับลูกสาวตัวน้อยไป เขาต้องรีบกลับบ้านให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ระหว่างทางหมวดตะวันรีบติดต่อศิราณีประจำตัวนั่นคือเพื่อนรักของเขานั่นเอง ทุกครั้งที่ทะเลาะกับเนตรหรือถูกจับได้ ธาดาจะช่วยเขาได้เสมอ"รับสิวะ ไอ้หมอ""ฮัลโหล โทร.มาทำส้นตีนไรวะหมวด ไม่รู้เวล่ำเวลาเลยนะมึง" หมอธาดาสบถคำหยาบด่าเพื่อนเป็นชุด เมื่อเพื่อนตำรวจโทร.มาขัดจังหวะช่วงเวลาแห่งความสุขของเขากับปราง"หมอช่วยกูด้วย เนตรจะหย่ากับกู หมอมึงต้องช่วยกูนะ""อะไรนะหมวด เนตรเหรอจะหย่ากับมึง ทำไมวะ" "น้ำฝนไปเจอเนตรที่บ้านตอนกูไม่อยู่ แล้วเนตรโทร.ตามให้กูกลับบ้านบอกมีเรื่องจะคุย กูตายแน่ ๆ เลยหมอ" หมวดตะวันอธิบายให้เพื่อนฟังด้วยอ

เครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่มและมันก็ทะยานออกจากบ้านแสนสุขที่กำลังจะกลายเป็นแค่อดีตในอีกไม่กี่วัน เขาต้องยอมยุติทะเบียนสมรสไว้มิเช่นนั้นอาชีพข้าราชการของตนเองจะจบไปด้วย เพราะเขารู้จักเนตรเป็นอย่างดีว่าหากเธอคิดจะเอาจริงขึ้นมา ชีวิตเขาพังจนไม่เหลือชิ้นดีแน่นอนตอนนี้นายตำรวจแสนรันทดได้มายืนอยู่ที่หน้าห้องของผู้หญิงแพศยาที่ครั้งหนึ่งเขาเคยหลงมัวเมามาแล้ว และมันก็เป็นความผิดพลาดอย่างมหาศาลในชีวิตของเขา ก๊อก ๆ ๆ "น้ำฝนเปิดประตู! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้! น้ำฝน!" ตะวันทั้งเคาะทั้งเรียกเจ้าของห้องอยู่หน้าห้อง แต่ก็ยังไร้วี่แววว่าจะมีใครมาเปิดประตูให้เขา ยืนเคาะอยู่สักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใครมาเปิดปะตูห้อง ตะวันจึงลงไปหาฝ่ายนิติบุคคลของคอนโดนี้ โชคดีว่านิติบุคคลที่นี่ยังไม่เลิกงาน "ขอโทษนะครับ ผมอยากทราบว่าห้อง909 ยังมีคนอาศัยอยู่หรือเปล่า""ห้องน้องน้ำฝนใช่ไหมครับ อยู่ครับ เมื่อตอนเย็นยังเห็นน้องเดินขึ้นห้องอยู่เลย เอ...แต่ผมเห็นว่าน้ำฝนเดินร้องไห้มานะครับ" "ถ้างั้นช่วยขึ้นไปดูให้หน่อยได้ไหม เพราะเขาไม่เปิดประตูให้ผมเลย เคาะเรียกตั้งนานแล้ว" "ได้ ๆ ครับพี่" เจ้าหน้าที่นิติบุคคลถือกุญแจห้องข

"พรุ่งนี้แม่จะไปกราบหลวงพ่อให้ท่านดูฤกษ์ยามให้แล้วกัน พอได้ฤกษ์แล้วค่อยมาจัดการเรื่องงาน อ่อ..แล้วผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวล่ะ ปรางมีญาติผู้ใหญ่ที่ไหนบ้างไหมลูก" คุณทิพย์ซักถามเรื่องรายละเอียดต่าง ๆ ตามความต้องการของคู่บ่าวสาวรวมถึงญาติผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาว นางรู้อยู่แล้วว่าปรางเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกคุณยายกำไลซึ่งเป็นผู้ดีเก่าแก่ที่เมตตาเลี้ยงดู เมื่อสิ้นบุญท่านเธอจึงไม่มีใครธาดาลืมคิดเรื่องนี้ไปเสียสนิท ปรางเป็นคนที่มาจากอีกภพอีกชาติซึ่งจะให้ไปเอาพ่อแม่ของเธอจากอดีตก็เห็นจะเป็นไปไม่ได้ แล้วเขาจะหาญาติผู้ใหญ่ฝ่ายเจ้าสาวจากที่ไหน"ไม่มีครับ" "พี่หมวดตะวัน" น้ำเสียงหวานละมุนเอ่ยขึ้นมาเบา ๆ เมื่อนึกถึงใครบางคนขึ้นมา ธาดามองหน้ามนด้วยความสงสัยว่าเธอเรียกชื่อเพื่อนรักของเขาทำไม แต่แล้วก็คิดอะไรออก ตะวันมีคุณปู่กับคุณย่าหรือเขาจะไปขอความช่วยเหลือจากท่านทั้งสองให้มาเป็นผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาว"พอจะมีอยู่ครับ ผมจะให้คุณปู่กับคุณย่าของตะวันมาเป็นผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาว" "อือ...ก็ได้ ปรางจ๊ะแม่ดีใจมากนะที่หนูจะมาเป็นคนในครอบครัวของเรา เรื่องงานแต่งกับค่าสินสอดทองหมั้นแม่รับรองจะไม่ให้น้อยหน้าสะใภ้บ้านอื่นเด็ดขาด"

น้ำผึ้งเดือนห้าที่เหลือเพียงก้นขวดถูกยกขึ้นมาวางที่โต๊ะข้างเตียง เป็นฝีมือของธาดาเองที่เป็นคนลงไปหยิบมันขึ้นมาระหว่างรอหญิงสาวอาบน้ำ ปรางนุ่งผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวออกจากห้องน้ำเพราะธาดาหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำของเธอออกมาด้วย เขาตั้งใจจะให้เธอเดินเปลือยตัวออกจากห้องน้ำ แต่ยังโชคดีที่เหลือผ้าเช็ดตัวไว้ให้หนึ่งผืน มิฉะนั้นเธอเองก็ไม่รู้จะใจกล้าเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพนั้นได้อย่างไรเขาเผยรอยยิ้มร้ายกาจออกมาเมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ได้เปลือยเปล่าอย่างที่คิด จึงลุกขึ้นย่างเท้าเข้าไปหา ธาดากอดเอวบางไว้แล้วช้อนใบหน้าเนียนให้เงยหน้าขึ้นมองเขา"จะใส่ออกมาทำไม เดี๋ยวก็ต้องถอดออกแล้ว" เขาพูดขณะที่มือกำปมผ้าเช็ดตัวของเธอเอาไว้แล้วกระชากออกทันทีไม่ทันให้อีกฝ่ายตั้งตัว"อุ๊บ...อื้อ..." ไม่ทันได้ต่อว่าเพราะปากถูกปิดสนิทด้วยฝีปากของคนร่างสูง ร่างบางถูกช้อนอุ้มไปที่เตียงนอน เขาค่อย ๆ วางหญิงสาวลงตามด้วยร่างสูงทาบทับตามลงมา ธาดามิอาจยินยอมให้ริมฝีปากนุ่มอวบอิ่มหลุดจากการจู่โจมครั้งนี้ระหว่างที่ริมฝีปากยังแนบชิดดูดดื่มอยู่นั้น ชายหนุ่มรีบกำจัดสิ่งที่เกะกะออกให้พ้นเตียงนอนที่กำลังจะเป็นสนามรบอันเร่าร้อนของเขา