All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 111 - Chapter 120

"ก็ข้าวผัดใส่หมูไง ข้าอยากกินไปบอกพวกทำครัวนะ เอาข้าวสุกผัดใส่หมูใส่ไข่แล้วก็ผัก รีบไปสิ""เจ้าค่ะ ๆ บ่าวจะรีบไปประเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ" ปรางอยากกินเพราะเป็นอาหารมื้อแรกที่ได้กินกับธาดา และยังมีน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋อาหารที่ชายหนุ่มชอบ แต่เธอไม่รู้วิธีทำของมันจึงไม่ได้บอกให้บ่าวไพร่ทำให้กิน รู้เพียงแต่ว่าน้ำเต้าหู้ทำมาจากถั่วเหลือง หญิงสาวเดินเล่นรอบ ๆ เรือนจนมาเจอเข้ากับเดือนแรมที่นั่งอยู่บนแคร่ไม้ หญิงสาวจึงเดินเข้าไปทัก"นั่งทำกระไรรึแม่เดือนแรม""พี่หญิงปราง ไหว้เจ้าค่ะ พี่หญิงหายดีแล้วฤาเจ้าคะ" ปรางรับไหว้น้องสาวก่อนจะขอนั่งด้วย เดือนแรมรีบลุกขึ้นจัดพื้นที่ให้พี่สาวส่วนตนเองนั้นลงไปนั่งที่พื้น แม้ปรางจะเป็นพี่สาวเธอก็ไม่ควรทำตนเสมอเจ้านายสถานะของเธอต่ำต้อยกว่าปรางมาก แม่เดือนผู้เป็นมารดาคอยพร่ำสอนให้เจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอ"ลุกขึ้นมานั่งด้วยกันเถิด พี่ไม่ถือเรื่องนี้ดอก" ปรางบอกน้องสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน เดือนแรมมีอาการลังเลเล็กน้อยไม่ยอมลุกไปนั่งบนแคร่ ปรางจึงลงน้ำเสียงต่ำสั่งอีกครั้ง“ลุกมาสิ” มือบางดึงมือผอมแห้งของน้องสาวมากุมไว้ เธอรับรู้ความรู้สึกของเด

ในเมื่อสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่เธอ เดือนแรมก็ไม่มีอะไรจะพูดกับเขาอีกต่อไป กำไลเงินที่เขามอบให้เธอสัญญาจะเก็บมันไว้อย่างดีให้มันเป็นเหมือนสิ่งของแทนหัวใจของเขาที่เธอไม่มีวันได้เข้าไปอยู่ เมื่อหมื่นพรรธน์ยศมาส่งถึงท่าน้ำ เดือนแรมรีบปีนขึ้นอย่างทุลักทุเลไม่รอให้เขาประคองขึ้นเหมือนเช่นทุกครั้งที่พาออกไปพายเรือเล่น และเดินลิ่วไปยังเรือนเล็กด้านหลังทันที เด็กสาวเก็บตัวเงียบไม่ออกมากินข้าวเย็นปล่อยให้มารดานั่งกินข้าวคนเดียว เธอปลดปล่อยความเสียใจและเจ็บแค้นในทรวงให้ออกมาจนหมด น้ำตาที่ไหลอาบแก้มไม่ขาดสายบ่งบอกว่าเธอเสียใจและเจ็บปวดจนไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกณ กรุงเทพมหานครคนทางนี้แทบไม่เป็นผู้เป็นคนเมื่อเมียรักที่เพิ่งผ่านพิธีแต่งงานมาไม่กี่วันต้องจากไป ธาดาปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้โทรมจากนายแพทย์หนุ่มผู้หล่อเหลามีเสน่ห์บัดนี้กลายเป็นหมอขี้เมา ทิ้งงานทิ้งคนไข้และไม่ดูแลตัวเอง ใบหน้าที่เคยเกลี้ยงเกลาปล่อยให้หนวดเคราขึ้นปิดบังความหล่อของตนเอง ข้าวไม่กินน้ำเต้าหูปาท่องโก๋ที่กินประจำไม่เคยตกถึงท้อง มีแต่น้ำเมาทำลายกระเพาะ ด้วยความเป็นห่วงเพื่อนหมวดตะวันจึงย้ายมาอยู่กับธาดาด้วยเพราะกลัวว่าธาดาจะคิดสั้นฆ่า

"เมื่อกี้คุณหมอเรียกหนูหรือคะ" นางพยาบาลสาวเปิดประตูห้องเข้ามาถาม เพราะเธอคงได้ยินเสียงเขาเรียกคนรักเมื่อครู่"เปล่าครับ ทุกคนพร้อมกันหรือยังครับ""พร้อมแล้วค่ะ รวมตัวกันอยู่ที่ห้องประชุมชั้นสองค่ะ" นางพยาบาลสาวตอบ"ครับ เดี๋ยวผมตามลงไป" เมื่อร่างเล็กของนางพยาบาลสาวเดินออกจากห้องไปแล้ว ธาดาจึงหยิบโทศัพท์ขึ้นมากดโทร.หาเพื่อนสนิททันที หมวดตะวันรับปากว่าจะไปค่ายด้วย แต่ก็ไร้วี่แววว่าเพื่อนจะมา ทั้ง ๆ ที่ส่งข้อความไปบอกวันเวลานัดหมายแล้ว“อยู่ไหนวะ มาช้าไม่รอนะโว้ย”"หรา…..กูอยู่ห้องประชุมชั้นสองแล้วเว้ย มึงนั่นแหละอยู่ไหน""เออ กูกำลังลงไป เจอกันชั้นล่าง" เมื่อถูกสวนกลับธาดาจึงตัดบทจบเอาดื้อ ๆ ก่อนจะกดวางสายไปเขาได้ยินเสียงมันหัวเราะเยาะเขากับคนอื่นด้วย ก่อนออกจากห้องธาดาหันกลับไปมองผนังที่ปรากฏแสงสว่างเมื่อครู่เขาได้แต่ภาวนาขอร้องให้แสงปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง เพราะคราวนี้เขาจะเป็นคนเดินข้ามแสงนั้นไปหาเธอเอง อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดสาเหตุที่หมวดตะวันไปค่ายอาสาด้วยในครั้งนี้เพราะอยากไปดูแลเพื่อนและคอยสังเกตเพื่อนกลัวว่าธาดาจะคิดสั้นตัดใจจากปรางไม่ได้ จึงทำให้ตะวันเป็นห่วงมันมากและเ

เธอแปรเปลี่ยน เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ทำให้หมื่นพรรธน์ยศมีความกังวลและกลัวว่าจะมีผู้ใดคาบความลับไปบอกแม่ปราง เขาจึงเบือนสายตาไปทางเกสรที่นั่งมองเขาด้วยสายตายิ้ม ๆ ซึ่งเขาไม่สามารถอ่านใจเธอออกได้เลยว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ส่วนเดือนแรมที่นั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นข้างท่านหญิงเทียน เธอนั่งก้มหน้านิ่งจึงไม่อาจเห็นสีหน้าและแววตา"แม่ปรางนะแม่ปราง มันน่าตีนักเชียว" ท่านหญิงเทียนบ่นพึมพำเบา ๆ เรื่องความไม่ได้ดังใจของบุตรสาว ส่วนท่านหญิงไพมณีรู้สึกเสียหน้าอย่างมากเพราะถูกเด็กสาวรุ่นลูกปฏิเสธไม่ไว้หน้ากันแบบนี้"มิเป็นไรดอกขอรับท่านอา ข้าเข้าใจแม่ปรางขอรับ นางคงยังผวาเรื่องที่ถูกโจรลักพาตัวไป" แม้จะยังรู้สึกแย่ที่ถูกปฏิเสธเรื่องแต่งงานแต่ด้วยความเป็นชาติชายทหารทำให้เขาอดทนและเก็บอาการเก่ง ให้เวลาหญิงสาวอีกสักระยะเขารอมาสามเดือนกว่าแล้วรออีกหน่อยจะเป็นอะไรไป"ข้าก็เห็นด้วยกับพ่อหมื่นหนาแม่เทียน ข้าเองก็ลืมคิดถึงเรื่องความรู้สึกของหลานร้อนใจมาคุยกับแม่เทียนก่อน ขออย่าถือความคนแก่เลยหนาฝากขอโทษหลานมันด้วยหนาแม่เทียน""ขอทง ขอโทษกระไรพี่ไพร ข้าสิต้องให้แม่ปรางมาขอขมาท่านที่พูดจาลามปามผู้ใหญ่เช่นนี้" ท่านหญิง

ความลับที่ถูกปกปิดมานานบัดนี้ก็มีผู้ล่วงรู้เพิ่มมาอีกสามคน เมื่อทองแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่สร้อยพูดเป็นความจริงจึงนำเรื่องไปบอกให้แต้มซึ่งเป็นเพื่อนสนิท เมื่อแต้มรู้เรื่องจึงโกรธและโมโหที่ถูกแม่เกสรโกหกและคิดจะนำเรื่องนี้ไปฟ้องขุนปวรรัชดลแต่ถูกทองห้ามไว้"พี่จักห้ามข้าทำกระไร ท่านขุนควรรู้ความจริงว่าเมียรักกำลังสวมเขาให้ท่าน""ใจเย็นเถิดอีแต้ม ในเมื่อแม่หญิงเกสรใช้วิธีสกปรกเยี่ยงนี้ไยมึงจักทำบ้างมิได้เล่า""หมายความว่ากระไร นี่พี่ใคร่จักให้ข้าทำชั่วเยี่ยงแม่หญิงเกสรดอกรึ แล้วข้าจักไปหาพ่อชายที่ใดเล่าข้ามีแต่ท่านขุนผู้เดียวหนาพี่ทอง" แต้มเป็นเมียบ่าวที่จงรักภักดีกับขุนปวรรัชดลมาก นางพยายามมีลูกให้ขุนปวรรัชดลและทำวิถีทางให้ตนเองท้อง ทั้งกินยาต้ม ของหมอยาจีนหลายสำนึกทั้งบูชาของขลังจากหมอผี แต่ไม่สำเร็จ ในเมื่อวิธีเหล่านี้ไม่ได้ผลจึงต้องใช้วิธีอื่นที่มันได้ผลเร็วอย่างวิธีที่แม่หญิงเกสรใช้ไงเล่า"อ้ายเมฆไงเล่า มึงรู้ดีแก่ใจว่ามันรักมึงเต็มหัวใจแต่มึงมิเคยแลมันเลยเพราะมันเป็นแค่ขี้ข้าที่รองมือรองตีนให้ท่านขุนเท่านั้น" จริงอย่างที่แม่ทองพูด เมฆรักนางแต่แต้มไม่เคยชายตาแลเมฆเลย เพราเมฆเป็นแค่บ่าวรั