All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 121 - Chapter 130

ความลับที่เก็บมาเนิ่นนานถูกเปิดเผยออกจนหมด เดือนแรมทรุดกายนั่งคุกเข่าแล้วก้มกราบแทบเท้ามารดาด้วยความรู้สึกผิด ความผิดที่ถลำลึกไปไกลจนไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีก เธอนึกโทษตนเองที่เป็นสาเหตุให้ปรางปฏิเสธการเข้าพิธีแต่งงานกับคู่หมั้นหนุ่ม เมื่อเล่าจนจบมารดาที่นั่งฟังนิ่งไม่พูดจาทำได้เพียงยื่นมือลูบศีรษะลูกสาวที่ก้มกราบเท้าของตนเอง นางเองก็เสียใจที่ทำให้ลูกสาวมีปมด้อยเพราะมีมารดาที่เป็นได้แค่เมียน้อยคนอื่นเขา นางไม่ต้องการให้ลูกสาวมีโชคชะตาชีวิตคู่เดียวกับตนเอง"ลูกแม่…หากเขามิรักมิให้เกียรติเจ้าก็อย่าได้ใส่ใจเถิดหนาอย่างไรเสียเจ้ายังสาวอายุยังน้อยยังมีพ่อชายอีกมากมายเข้ามาในชีวิตอย่าจบปรักกับรักที่มันมิใช่ของตนเองเลยลูกแม่" แม่เดือนคิดตัดไฟแต่ต้นลมในเมื่อมันถลำลึกลงไปมากแล้ว ก็ควรจะหยุดหากไม่อยากเจ็บปวดสองวันต่อมาเดือนแรมเริ่มทำใจยอมรับสิ่งที่เป็นไม่ได้ และโชคดีของเธอตลอดสองวันที่ผ่านมาหมื่นพรรธน์ยศไม่มาที่เรือนท่านเจ้าพระยาเลยจะว่าไปก็นับตั้งแต่ที่ถูกปรางปฏิเสธการแต่งงานครั้งนั้น ไม่รู้ว่าเขาจะเป็นอย่างไรบ้างคงจะเสียใจไม่น้อยเพราะหมื่นพรรธน์ยศคาดหวังที่จะได้แต่งงานกับปราง เธอคิดว่

"เจ้าร้องไห้ด้วยเหตุใด บอกแม่มา หากเจ้ายังเงียบเช่นนี้แล้วแม่จักไปบอกท่านหญิงเสีย" แม่เดือนหมายถึงท่านหญิงเทียนหากเรื่องบัดสีเช่นนี้รู้ถึงหูท่านหญิงเทียน จะต้องโกรธมากและอาจจะตัดขาดจากหมื่นพรรธน์ยศไม่ให้เกี่ยวดองโดยเด็ดขาดเป็นแน่"อย่านะเจ้าค่ะ เขาขอให้ข้าช่วยพูดกับพี่หญิงปรางเจ้าค่ะ" เดือนแรมไม่ต้องการเอ่ยชื่อของผู้ชายไร้หัวใจสำหรับเธอออกมาให้ได้ยิน"เลว อย่าให้กูเจอมึงเด็ดขาด กูจักมิมีวันให้อภัยมึงอ้ายหมื่นชั่ว" เมื่อรู้ว่าหมื่นพรรธน์ยศยังยุ่งวุ่นวายและตามตอแยลูกสาวตนอยู่จึงโกรธและเคียดแค้นแทนลูกสาว "แม่จ๋า อย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ ข้าจักมิยุ่งกับเขาอีกแลข้าจักไม่เจอเขาอีก" "ดีแล้วลูกแม่ เด็กดีของแม่ เจ้าไปล้างหน้าล้างตาผลัดผ้าใหม่เถิดลูก แม่จักเข้าครัวทำกับข้าวที่เจ้าชอบมาให้กิน" แม่เดือนเสียใจที่ตนทำหน้าที่ของแม่ได้ไม่ดีพอ จึงทำให้ลูกสาวต้องมาพบเจอความโชคร้ายเช่นนี้ ลูกสาวของนางไม่ควรมาเจอแบบพรรค์นี้เลย นางแค้นที่หมื่นพรรธน์ยศย่ำยีลูกสาวของนางทั้งทางร่างกายและจิตใจ ความร่าเริงสดใสที่เคยพบเห็นทุกครั้งที่เจอหน้าเดือนแรมบัดนี้มันหายไป ลูกแม่….แม่จักปกป้องและดูแลเจ้าเอง พร

"จริงรึเจ้าคะ" หญิงสาวพนมมือถามหลวงปู่แดงเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง ท่านพยักหน้าให้นั่นทำให้ใบหน้าหวานแย้มยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อถึงเวลานั้นเธอจะขอเลือกทำตามหัวใจของตนเอง หมื่นพรรธน์ยศนั่งถัดจากแม่ปรางไปสองที่นั่ง เขาชะเง้อมองหาแม่เดือนแรมจนเห็นว่าเธอนั่งเคียงคู่มารดาอยู่ด้านหลังจึงยิ้มมุมปากด้วยความดีใจที่เธอมา เขาพยายามหาทางพูดคุยกับเดือนแรมแต่ก็ไม่สบโอกาสได้อยู่กับเธอเพียงลำพังเลย เพราะแม่เดือนมารดาของเธอคอยประกบคู่บุตรสาวไม่ห่างไปไหน หมื่นพรรธน์ยศต้องคอยระวังตัวเป็นอย่างมากเมื่อแม่เดือนจ้องมองคล้ายจับผิดอยู่ตลอดเวลานี่เป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เขาไม่สามารถเข้าใกล้เดือนแรมได้ เมื่อทุกคนแยกย้ายกลับบ้าน ด้วยความที่เรือนท่านพระยาฯ อยู่ใกล้วัดท่านหญิงเทียนจึงเอ่ยชวนท่านหญิงไพรมณีไปนั่งพักดื่มน้ำดื่มท่าที่เรือนก่อนกลับ หมื่นพรรธน์ยศไม่ได้ขัดมารดาแต่อย่างใดเพราะเขาเองก็ตั้งใจจะไปที่นั่นอยู่แล้ว"ข้าขอพาเมียขึ้นไปพักบนเรือนก่อนหนาขอรับ" ขุนปวรรัชดลเดินประคองภรรยาท้องโตขึ้นเรือได้จึงกล่าวลาผู้ใหญ่ก่อนจะพาแม่เกสรกับลูกในท้องไปพัก หมื่นพรรธน์ยศมองแม่เกสรด้วยความเป็นห่วงเขามอง

เมฆรั้งข้อมือกลมกลึงของแต้มพาเดินไปยังจุดนัดพบของเราสองคนที่กระท่อมปลายนา เขาดันตัวแต้มเข้าไปด้านในก่อนที่ตนเองจะเดินตามเข้าไปก่อนปิดประตูเมฆชะโงกหน้าออกมามองเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครผ่านมาเห็นเมื่อมั่นใจแล้วจึงปิดประตูลง นี่ไม่ใช่ความฝันแต่อย่างใดมันคือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ ในที่สุดเขาก็ได้เชยชมแต้มยอดรักที่รอคอยมานานแสนนานจนคิดว่าชาตินี้จะไม่มีโอกาสเสียแล้ว เขาย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวเธอแล้วดึงแต้มเข้ามากอดจูบแนบริมฝีปากประกบเข้าหากันและกัน มือหยาบรั้งท้ายทอยสาวให้เงยหน้าขึ้นรับจูบที่เร่าร้อนจากชายชาตรี เซ็กซ์เถื่อน ๆ จากผู้ชายเถื่อน ๆ ที่รักและซื่อสัตย์กับหัวใจไม่เคยชายตาแลหญิงใดในพระนครเลย"พี่รอคอยวันนี้มานานแล้ว" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบบอกข้างแก้ม เขาเลื่อนริมฝีปากต่ำลงมายังซอกคอระหงขบเม้มตามแรงอารมณ์ปรารถนา"อย่าทำเป็นรอยหนาพี่ ข้ากลัวคนเห็น"แต้มร้องเตือน คำพูดของแต้มทำให้เขาหยุดชะงักเรียกสติของตนเองกลับมาอีกครั้ง แล้วเริ่มใหม่ ครานี้เขาออมมือมากกว่าครั้งแรงกเพราะกลัวจะสร้างรอยแดงให้ท่านขุนเห็นและแต้มจะถูกโทษทัณฑ์เอาได้ ชายผ้าค่อย ๆ ถูกคลี่ออกช

ความเปลี่ยวเหงาที่ห่างหายไปนาน อารมณ์ดิบเถื่อนในร่างกายถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้งแม้แม่เกสรจักหาบ่าวสาวมาปรนนิบัติให้ถึงบนเรือนยามที่เธอไม่สามารถทำหน้าที่ภรรยาให้สามีได้ แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่พอสำหรับเขา นี่สิที่เรียกว่าถึงพริกถึงขิง นางแต้มคือที่สุดแล้วของบรรดาบ่าวไพร่ในเรือนที่ทำให้ผู้ชายกำยำอย่างขุนปวรรัชดลติดอกติดใจจนประเคนข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงมาให้ไม่เคยขาด ขุนปวรรัชดลไม่รีรอที่จะบรรเลงเพลงรักกับแต้ม นางรั้งร่างกำยำของเขาให้นอนราบบนเตียงไม้โดยมีเธอคร่อมทับอยู่ด้านบน เธอค่อย ๆ ปลดผ้าออกจากร่างกายขุนปวรรัชดลใบหน้าเปื้อนยิ้มดีใจเมื่อเห็นเมียบ่าวเอาใจมือหยาบลูบไล้ไปตามเนื้อตัวของเธอ ร่างกายที่เขาโหยหามานานหลายเดือน จะเรียกให้ไปหาบนเรือนก็เกรงใจเมียที่หลับนอนด้วย ริมฝีปากอิ่มจูบไซร้ซอกคอหนาลงมาหาบ่ากว้างและเลื่อนต่ำลงมาหยุดที่แผงอกกำยำ"ทำให้กูแตกคาปากเหมือนอย่างที่มึงเคยทำ อีบ่าวตัวใดก็ทำให้มิถูกใจกูเท่ามึง" นางแต้มก้มมองสิ่งที่ขุนปวรรัชดลพูดถึง ท่อนเนื้อตั้งตระหง่านท้าทายสายตาแล้วพลันให้นึกถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมาเมื่อวาน เมฆไม่เคยบังคับขืนใจให้เธอทำ แต่ก็ไม่สามารถหลี