All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 141 - Chapter 150

"แดดเริ่มหายแล้ว ข้าจักชวนพี่ปรางไปเดินตลาดเจ้าค่ะ ไปด้วยฤาไม่""ไปสิ เจ้าอยากไปทำสิ่งใดเล่า""ข้าว่าจักซื้อหมูป่ามาผัดเผ็ดเสียหน่อยเจ้าค่ะ พูดถึงก็รู้สึกเปรี้ยวปากขึ้นมาเลย""แม่เดือนแรม เจ้าอยากกระไรนะ! เคยกินฤา" ปรางถามน้องสาว ตั้งแต่เด็กจนโตเดือนแรมไม่เคยกินมาก่อนเลย เดือนแรมมีสีหน้าสลดลงเล็กน้อมเมื่อไม่สามารถหาเหตุผลมาตอบพี่สาวได้ "ช่างเถิด พี่เองก็มิเคยกิน เขาว่าเนื้อหมูป่าเหนียวนัก" ปรางเองก็ไม่เคยลิ้มลองเนื้อหมูป่าเช่นกัน หากได้ลองสักครั้งคงเป็นกำไรชีวิต เกิดมาเป็นคนต้องลองทำลองกินหลาย ๆ อย่างจะได้ไม่เสียชาติเกิดสัตว์ป่าที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้านำมาขายไม่มีเพียงแต่เนื้อสัตว์เท่านั้น ยังรวมถึงพืชผักหายากที่ชาวบ้านไม่นิยมปลูกกินกัน กลิ่นเนื้อสัตว์ป่ามันช่างเหม็นสาบเหลือเกินในความคิดของปราง จนเธอไม่อาจทนยืนสูดดมได้จึงขอเลือกมายืนรอที่ร้านขนมหวานแทน ปรางเหลียวหลังไปมองร้านขายของป่าและเฝ้าสังเกตอาการผิดปกติของน้องสาวน้องสาวของเธอหยิบเนื้อตากแห้งมาดมอย่างไม่นึกรังเกียจ ปรางฉงนสงสัยที่เดือนแรมไม่เหม็นสาบเหมือนตนเอง ปรางจึงเลือกเดินดูสินค้าอื่นระหว่างร

เพราะความเห่อหลงใหลในตัวบุตรสาวคนแรกจึงทำให้คุณพ่อมือใหม่อยากตอบแทนน้ำใจหมอตำแยจำเป็นให้ถึงที่สุดที่ช่วยเหลือทำคลอดให้ภรรยา"เป็นสินน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากข้าแม้เจ้าจักเป็นเพียงพลทหารชั้นผู้น้อย แต่เพราะเจ้าทำให้เมียแลลูกของข้าปลอดภัย ขอบน้ำใจมาก""ไม่เป็นอะไรเลยขอรับ เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วที่ต้องช่วยเหลือคนป่วย""งั้นรึ สามหาวนัก แล้วเอ็งไปร่ำเรียนวิชาทำคลอดมาจากที่ใดเล่า" ท่านหญิงเทียนไม่เคยเห็นใครที่จะมีคนฐานะต่ำต้อยปฏิเสธน้ำใจเช่นนี้ แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงมีความรู้เรื่องทำคลอดให้สตรี"เอ่อ…. คือ…. เรียนมาจาก....ปู่ ปู่ของข้าขอรับท่านเป็นหมอยา" แอบพ่นลมจากปากเมื่อสามารถเอาตัวรอดผ่านไปได้ แต่มันก็เป็นความจริงส่วนหนึ่งนะที่ว่าปู่ของเขาเป็นหมอจริง ๆ แต่ไม่ใช่หมอรักษาคนเท่านั้นพลันสายตาก็ไปสะดุดกับร่างบางที่นั่งตั้งใจฟังเขาพูดกับผู้ใหญ่ทั้งสองอยู่ห่าง ๆ เขาพยายามไม่หันไปมองให้เธอเข้าใจผิดว่าเขาแอบมองอยู่ ธาดายอมรับน้ำใจจากขุนปวรรัชดลและท่านหญิงเทียนเป็นเงินจำนวนสิบบาทและทองคำก้อนอีกหนึ่งบาท ซึ่งหากอยู่ในสมัยของเขาคงจะน้อยมากแทบจะซื้อข้าวกินไม่ได้เลย เมื่

หมื่นพรรธน์ยศกำลังเมาแต่เขายังควบคุมตนเองและมีสติอยู่ หันไปมองคนที่ยืนแหกปากตะโกนลั่นตลาด เขายืนมองอยู่นานจนแน่ใจว่าไอ้บ้านั้นหมายถึงเขา จึงเดินปรี่เข้าไปหาพร้อมกระชากคอเสื้อ"มึงเรียกกูว่ากระไร ไอ้ขี้คอก!" หมื่นพรรธน์ยศปรี่เข้าไปกระชากเสื้อของธาดาอย่างแรง เพราะความไม่ระมัดระวังตัวทำให้เขาเซไปตามแรงกระชาก ธาดานึกขึ้นได้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เพื่อนของเขาแต่เป็นหมื่นพรรธน์ยศว่าที่เจ้าบ่าวของปราง หน้าคล้ายกันราวกับว่าเป็นคนคนเดียวกัน"ข้าเข้าใจผิด อภัยให้ข้าด้วย""มึงเป็นผู้ใด ไอ้สามหาวบังอาจนัก!" หมื่นพรรธน์ยศกำลังง้างหมัดเตรียมจะชกหน้าธาดา เขาจ้องตาไม่หลบ"หมื่นพรรธน์ยศเจ้าคะ! อย่าทำมันเลยเจ้าค่ะ! มันเป็นชาวบ้านผลัดถิ่นมาขออาศัย สงสารมันด้วยเถิดเจ้าค่ะ!" แก้วยกมือไหว้หมื่นพรรธน์ยศท่วมหัว"เอะอะโวยวายกระไรกัน! หนวกหูจริง! หลีก ๆ " ขุนปวรรัชดลเดินเซไปมาเหมือนคนไร้แรงโน้มถ่วงของโลกพยุงไว้"เฮ้! กระไรกันพ่อหมื่น ปล่อย ๆ ไอ้ทหารกระทาเองรึ มึงมาหาเรื่องกระไรเพื่อนกูวะ" ขุนปวรรัชดลผลักอกคนตัวสูงกว่าให้ห่างจากเพื่อนของเขา"ข้าเปล่าหาเรื่องนะขอรับ ข้าเพียงเข้าใจผิดคิดว่าหมื่นพรรธน์ยศเป็นเพื่อนของ

คล้ายได้สติและรู้ผิดชอบชั่วดีทำให้หญิงสาวละอายใจ เธอไม่สมควรทำเรื่องบัดสีกับชายอื่นที่ไม่ใช่สามี ปรางเบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากบางนุ่ม เธอดันแผงอกกว้างออกห่าง แต่ทว่าถูกธาดากอดรัดไว้แน่นแม้ว่าเธอจะพยายามดันออกถึงสองครั้ง เขายังคงกอดเธอนิ่ง ปรางจึงเงยหน้าขึ้นไปมองสบตาแววตาเรียบนิ่งไม่สามารถอ่านออกว่ารู้สึกเช่นไร"ปล่อยเถิดเจ้าค่ะ" มันคือคำขอร้อง แต่เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวกระซิบแทบจะไม่ได้ยิน และเหมือนธาดาจะแกล้งเขาก้มหน้าลงมาใกล้จนกระทั่งปลายจมูกของเขาชนแก้มนิ่มของเธอ"หือ แม่หญิงพูดอะไร" เขาถามเสียงทุ้มต่ำแผ่วเบาไม่ต่างกัน อยู่ใกล้กันแค่นี้จะพูดเสียงดังไปทำไม"ขะ ข้าต้องไปแล้ว"ใช่ เธอออกมานานแล้ว ป่านนี้เดือนแรมคงจะตามหาอยู่กระมัง"คนรักของแม่หญิงอยู่ที่ใดหรือ แล้วเขาจะกลับมาหาแม่ไหม หากไม่กลับแม่หญิง…จะเปิดใจรับข้าได้หรือไม่" ธาดาต้อนจนหญิงสาวพูดไม่ออก นี่เขากำลังจีบเธออยู่ เธอไม่อาจผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับพี่หมอธาดาได้ แม้ว่าเราทั้งสองคนจะไม่มีวันได้พบกันอีกแล้วก็ตาม"ปล่อยข้าเถิด อย่าทำเช่นนี้เลยแม้ท่านจักเหมือนเขามาก แต่ท่านแทนเขามิได้ดอก" ในเมื่อธาดาไม่ยอมคลายอ้อมแขน หญิงสาวจึงใช้เ

การวินิจฉัยโรคคร่าว ๆ จากการตรวจและสอบถามอาการทำให้ธาดาแน่ใจว่ามันเป็นอาการของผู้ป่วยโรคมะเร็ง แต่เขาไม่สามารถแน่ใจได้ว่าอยู่ในระยะที่เท่าไรแต่เท่าที่ดูจากอาการแล้วน่าจะอยู่ในระยะที่สามหรือสี่"ท่านทำใจให้สบายนะขอรับ มิต้องกังวลอะไร ข้ามียาเม็ดแก้ปวดเอาใส่ปากและกินน้ำตามจนกระทั่งมันไหลลงคอนะขอรับ จะช่วยบรรเทาอาการเจ็บป่วยของท่านได้ แต่มันไม่ได้หายขาดนะขอรับ" ท่านมองเม็ดยาสีขาวในมือ ก่อนจะทำตามที่ทหารหนุ่มบอก เมื่อให้กินยาแล้วนอนพักแล้ว ธาดาจึงออกมาด้านนอกเพื่อพูดคุยปรึกษากับคนในครอบครัว เหตุผลที่ธาดาไม่ได้บอกท่านพระยาฯ ว่าเป็นอะไรนั้นเพราะเขาห่วงสภาพจิตใจของท่าน หากบอกไปแล้วกลัวว่าจะทรุดมากกว่าเดิม จึงคิดว่าจะออกมาปรึกษากับคนในครอบครัวของผู้ป่วยก่อน ส่วนเรื่องจะบอกผู้ป่วยไหม อันนั้นแล้วแต่ญาติจะพิจารณา"ออกมาแล้วเจ้าค่ะ" ปรางกระซิบบอกมารดาเมื่อท่านหญิงเทียนเห็นพ่อกระทาเดินออกมาจากหอนอนของสามี จึงรีบลุกเดินเข้าไปหา"เป็นเยี่ยงไรบ้างพ่อทา” ท่านหญิงถาม"จากที่ข้าตรวจ อาการป่วยของท่านพระยานั้น….." เขาเว้นคำพูดก่นจะมองสบตาปรางที่ยืนอยู่ข้างกายมารดา"ว่าเยี่ยงไรเล่า" ท่านหญิงรบ