All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 161 - Chapter 170

"เจ้าง่วงแล้วกระมัง นั่งตาปรือ" เกสรทักขึ้นมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม"นิดหน่อยเจ้าค่ะ เพลานี้ข้าเข้าหอนอนแล้ว" นิ่มตอบด้วยใบหน้านิ่งเฉยไม่ยิ้มแย้ม ดูหยิ่งยโสแต่มิได้ใส่ใจ"ดี เหล่าพ่อชายตั้งวงเหล้าอยู่ที่ชานเรือนเจ้ามิไปปรนนิบัติขุนท่านฤๅ ยามนี้พี่แปดจักต้องมีเมียหรือบ่าวคอยรับใช้อยู่เคียงกาย""ข้ามิใคร่จักชอบกลิ่นเหล้านัก หากพี่เกสรมิมีกระไรแล้วข้าขอเข้าหอนอนก่อนหนาเจ้าค่ะ" นิ่มพูดตัดบทเสียดื้อ ๆ ก่อนจะขอตัวกลับห้องนอนของตนเองโดยไม่รีรอให้เกสรได้พูดอะไร เหตุผลหลักที่หมื่นพรรธน์ยศมากินเหล้ากับขุนปวรรัชดลในครั้งนี้เพราะต้องการมาหาลูกสาว หลายวันที่ผ่านมาเกสรกีดกันเขาไม่ให้พบหน้าลูก ทำให้หมื่นพรรธน์ยศร้อนรนใจขอเพียงได้ยลโฉมใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยก็พอใจแล้วหากมารดาของเด็กไม่ใคร่จะยอมให้พ่อทางสายเลือดได้ใกล้ชิดลูก และนี่เป็นอีกวันที่แปลกเพราะปกติแล้วขุนปวรรัชดลจะต้องมีผู้หญิงนั่งปรนนิบัติเคียงข้างแนบชิดแต่บัดนี้แม้แต่นางแต้มเมียบ่าวก็ไม่เห็นหน้า หมื่นพรรธน์ยศรู้มาว่านางตั้งครรภ์ซึ่งมันเป็นเรื่องที่คาใจเขายิ่งนักเมื่อรู้ว่าแต้มตั้งครรภ์ ร้อยวันพันปีขุนปวรรัชดลไม่เคยทำหญิงใดตั้งค

อาการป่วยของท่านพระยาฯ แย่ลงมากกว่าทุกวัน แก้มตอบตาโปนขาแขนลีบเล็ก นอนหอบเหนื่อยอยู่บนเตียงนอนด้วยด้วยใบหน้าอิดโรย แววตาเลื่อนลอยต่างจากทุกวัน มีแม่เดือนภรรยารองช่วยประคองและซับเลือดสีแดงสดซึ่งเกิดจากการไอ ใบหน้าของแม่เดือนเปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา"ท่านหญิง พ่อพระยามิไหวแล้วกระมัง ฮึก ฮือ" เสียงสั่นเครือปนสะอื้นของแม่เดือนบอกกับท่านหญิงเทียนภรรยาเอกผู้ซึ่งเป็นภรรยาเอก"อีนกไปตามพ่อแปดกับทุกคนมาเร็ว!" ท่านหญิงเทียนเมื่อเห็นอาการของสามีจึงรีบสั่งบ่าวให้ไปตามทุกคนมาพบ"ปราง….." เสียงแหบพร่าแทบจะไม่ได้ยินเสียง เรียกหาผู้เป็นบุตรสาว เมื่อทุกคนได้ยินและเข้าใจจึงหลีกทางให้หญิงสาวได้เข้าไปหาบิดา"เจ้าคะ ท่านพ่อเรียกหาลูก ลูกมาแล้วเจ้าค่ะ" แม้แต่แขนก็ไร้เรี่ยวแรงจะยกขึ้นปรางรีบช้อนแขนบิดาขึ้นเพื่อกุมมือแล้วนำมาแนบแก้มนิ่มของตนเอง ท่านหญิงเทียนจึงกวักมือเรียกให้ธาดาเข้ามาภายในหอนอนของท่านพระยาเกรียงไกร"ท่านพี่ ข้าพาพ่อธาดามาหาเจ้าค่ะ ท่านมิต้องห่วงไปหนาเจ้าค่ะเขาผู้นี้จะดูแลแม่ปรางเป็นอย่างดี" ท่านหญิงเทียนเอ่ยกับสามี จะได้หมดห่วงไม่กังวลอะไรอีกต่อไป"ฝาก แม่ปราง….ด้วยหนา""ขอรับ กระผ

หญิงวัยกลางคนเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ถัดจากท่านหญิงเทียนด้วยใบหน้าบึ้งตึงไม่รับแขก เดือนแรมคลานเข่าเข้ามานั่งพับเพียบเรียบร้อยข้างเก้าอี้ของมารดาด้วยท่าทีนอบน้อมแม้ว่าภายในใจจะดีใจลิงโลดเพราะรู้ดีว่าหมื่นพรรธน์ยศกับท่านหญิงไพรมณีมาที่นี่ด้วยเหตุใด"มีกระไรกับข้าฤๅเจ้าคะ ถึงให้อีนกไปตามข้ากับลูกที่เรือน" แม่เดือนถามท่านหญิงเทียน แม้จะรู้อยู่แก่ใจว่าถูกเรียกมาที่นี่เพราะอะไร"มีเรื่องน่ายินดีนะสิจ๊ะแม่เดือน ข้าเห็นแม่เดือนแรมตั้งแต่เด็กแต่น้อยจนวันนี้เติบใหญ่เป็นสาวสวยสะพรั่ง จนข้าเอ็นดูแลรักนางเหมือนลูกคนหนึ่งจึงใคร่จักมาสู่ขอแม่เดือนแรมให้กับลูกชาย แม่จักว่าเยี่ยงไรบ้างเล่า" ท่านหญิงไพรมณีพยายามเอาน้ำเย็นลูบหัวใจของแม่เดือน หลังจากที่ได้สังเกตท่าทีที่ไม่ยินดีของนางจึงพอคาดเดาได้ว่าอาจจะรู้เรื่องราวต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นแล้วก็เป็นได้และคงจะโกรธเคืองใจไม่น้อยที่ถูกย่ำยีหัวใจคนเป็นแม่เช่นนี้"เป็นงั้นรึเจ้าคะ ลูกสาวข้ายังเด็กยังละอ่อนยังมิรู้เท่าทันพวกพ่อชายมักมากที่มิรู้จักผิดชอบชั่วดีมิยับยั้งชั่งใจว่าแม่หญิงเป็นลูกเต้าเหล่ากอมาจากที่ใด ข้าคงอดเป็นห่วงและคงมิยอมให้ลูกห่างจากอกไปได้ดอกเจ้าค่ะ

"คิดถึงเมียครับ ไปนอนกับท่านแม่ตั้งหลายวันเชียวครับไม่คิดถึงผมหรือ" ธาดาถามอย่างออดอ้อนกึ่งงอนหน่อย ๆ หลังจากที่ท่านพระยาฯ กับท่านหญิงเทียนทราบเรื่องระหว่างปรางกับธาดาแล้วและท่านทั้งสองเปิดใจยอมรับในความสัมพันธ์ของทั้งสอง แต่ทว่าวันเวลาผ่านไปการแต่งงานของพวกเขาก็ยังไม่เกิดขึ้นเป็นเพราะปรางได้ตัดสินใจว่าจะไม่มีการแต่งงานของเธอเกิดขึ้น มีเพียงพิธีผูกแขนตามธรรมเนียมเท่านั้น และได้รับเกียรติจากท่านหญิงไพรมณีมาเป็นเถ้าแก่ฝั่งเจ้าบ่าวให้ธาดา ท่านหญิงเทียนยอมรับในการตัดสินใจของบุตรสาว"หนูคิดถึงพี่หมอสุดหัวใจเลยค่ะ แต่ว่าคืนนี้ขอนอนกับท่านแม่อีกคืนนะคะเดี๋ยวพรุ่งนี้จะขอท่านแม่กลับไปนอนห้องตัวเอง" ด้วยความที่ท่านหญิงเทียนเพิ่งสูญเสียสามีไปทำให้ท่านไม่กล้าที่จะนอนในห้องคนเดียว ปรางผู้เป็นลูกสาวคนเดียวจึงอาสามานอนเป็นเพื่อนมารดาที่ห้อง เพราะเดือนแรมก็เพิ่งแต่งงานออกเรือนไปท่านจึงไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อน"กลับห้องตอนนี้ได้ไหม อยากมีลูกเหมือนคนอื่นเขา" ธาดาพูดจาตรงไปตรงมาส่งผลให้ใบหน้าหวานแดงซ่านด้วยความเขินอาย จึงหยิกแขนลำแก้เขินไปหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวในอ้อมแขนหันหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคื

ขุนปวรรัชดลระบายความโกรธด้วยการซัดฝ่ามือของบนใบหน้าของนางแต้มเต็มแรง"ลูกใคร!!!!? บอกกู!!!!!" เสียงตะคอกถามดังลั่น ทำให้คนถูกตบเบิกตาโพลนด้วยความหวาดกลัวมองหาที่พึ่งซึ่งยืนอยู่ไกลจากที่ตนนั่ง ทำให้ต้องรีบยกมือไหว้ขอชีวิต"ขุนท่าน….. ฮือ…..อย่าทำบ่าวเลยหนา บ่าวกลัว บ่าวทะ ท้องอยู่หนาเจ้าค่ะ" แต้มเอาลูกมาอ้าง หวังให้ท่านขุนเห็นใจ"กู….ถาม….ว่า….ลูกใคร!!! ห๊ะ!!!! มึงกล้าหลอกกูงั้นรึอีชั่ว!!!""โอ๊ย!!! เจ็บ กลัวแล้ว ๆ ฮือ" ขุนปวรรัชดลฟาดฝ่ามือใส่แต้มอีกครั้ง และเขาไม่สนใจแล้วว่าท้องหรือไม่ท้อง เพราะเด็กในท้องไม่ใช่สายเลือดของเขา แถมยังให้มารดาเขาดูแลปรนนิบัติมันอย่างดี"พี่แปด ใจเย็นก่อนเถิด" ปรางพยายามขอให้พี่ชายใจเย็นลง ซึ่งเสียงของเธอเปล่าประโยชน์เมื่อขุนปวรรัชดลไม่ฟังอะไรเลย เสียงทะเลาะกับบนเรือนทำให้เมฆที่นั่งรออยู่ด้านล่างกระวนกระวายใจ เพราะหนึ่งในนั้นคือเสียงของแต้ม ทำให้เขาก้าวขึ้นเรือนด้วยความหวาดหวั่น คนมีชนักติดหลังจึงกลัวจนขวัญเสียแต่ก็ต้องยอมเพราะนั่นคือลูกของเขา เขาคงยอมไม่ได้ที่จะเห็นเมียกับลูกถูกทำร้ายเช่นนี้ นิ่มยืนอยู่หน้าห้องของตนเองเพราะเสียงดังทำให้เธอนอนก